Ομογένεια
Καναδά
Το
Ελληνοκαναδικό «Κογκρέσο»
«Σπείραν
ανέμους και θερίζουν θύελλες»
Του
Θωμά Στεφ. Σάρα
«Ασύννεφος και γαλήνιος» ο
ορίζοντας του επιλεγόμενου «Ελληνοκαναδικού
Κογκρέσου» τα δύο τελευταία χρόνια,
καθώς η παρουσία του πάνω στα
ομογενειακά πράγματα του Καναδά υπήρξε
κυρίως συμβολική.
Αιτία αυτής της «δραματικής
αδιαφορίας» θα πρέπει να θεωρηθεί η «ωριμότητα
και οι ικανότητες» των επίδοξων
μνηστήρων της εξουσίας του ομογενειακού
αυτού οργανισμού, οι οποίοι ουσιαστικά
τον έχουν καταντήσει οικογενειακό τους
αμπέλι, αλλάζοντας καταστατικές
προβλέψεις και διατάξεις ανάλογα με την
εξυπηρέτηση των προσωπικών τους
φιλοδοξιών.
Είναι γνωστό ότι προ δύο μόλις ετών
στη συνέλευση του Μοντρεάλ έγιναν τόσα
παρατράγουσα διοικητικά και τόσα
εκλογικά «ατυχήματα», ώστε τα μέλη της
διακομματικής επιτροπής επί των
αποδήμων του Κοινοβουλίου των Ελλήνων
αρνήθηκαν να παραδεχθούν τα
αποτελέσματα και, φεύγοντας από το
Τορόντο, έριξαν «μαύρη πέτρα» πίσω τους
από τη δίκαιη αγανάκτησή τους. Παρ’ όλ’
αυτά η ατρόμητη ηγεσία της
νεοεκλεγείσας διοίκησης συνέχισε
απτόητη το δύσκολο και επίπονο έργο της
εκπροσώπησης των συμφερόντων της
καναδικής ομογένειας.
Το περίεργο, ωστόσο, είναι ότι για
δύο ολόκληρα χρόνια ούτε είδαμε ούτε
ακούσαμε κανένα αξιόλογο επίτευγμα προς
όφελος της ομογένειας. Το γεγονός αυτό
καθεαυτό μάλιστα δεν φαίνεται να
προβλημάτισε κανένα από τα μέλη της
ομάδας, που αποφασίζουν και προωθούν τα
«συμφέροντα της παροικίας», άπαξ και η
παρούσα διοίκηση του Εθνικού
Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου συνεχίζει να
εξυπηρετεί απόλυτα τα συμφέροντά τους.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, κατά
τη διάρκεια των εργασιών του τελευταίου
συνεδρίου στο Μοντρεάλ, οι δύο
ομογενειακές Κοινότητες Τορόντο και
Μοντρεάλ σχημάτισαν έναν άξονα
συνεργασίας, ο οποίος απέβλεπε στη
διατήρηση της εξουσίας προς όφελος των
δικών τους συμφερόντων και σε βάρος των
υπολοίπων οργανώσεων των επαρχιακών
κογκρέσων.
Λέγεται,
μάλιστα, ότι στο συνέδριο εκείνο είχε
αποφασισθεί να προωθηθεί στην ηγεσία
του Κογκρέσου άτομο της εμπιστοσύνης
της ομάδας, που ελέγχει τα παροικιακά
δρώμενα του Τορόντο για τα δύο πρώτα
χρόνια και ακολούθως η εξουσία να
περάσει στα χέρια εμπίστου της ομάδας, η
οποία ελέγχει την Κοινότητα του
Μοντρεάλ.
Με αυτό το σκεπτικό η ομάδα του
Μοντρεάλ ζήτησε την αποδοχή των όρων της
συμφωνίας και τη μεταβίβαση της ηγεσίας
του Εθνικού Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου
στο δικό της άνθρωπο. Στην πρόταση
αντέδρασε έντονα η παρούσα ηγεσία, η
οποία ισχυρίζεται ότι δύο χρόνια
άσκησης της εξουσίας είναι πολύ μικρό
χρονικό διάστημα, για να μπορέσει μια
διοίκηση να οργανωθεί και να εφαρμόσει
κάποια πολιτική, η οποία προφανώς θα
λύσει τα προβλήματα της ομογένειας του
Καναδά.
Όπως ήταν επόμενο, στην «παρασπονδία»
του κύκλου των «ηγετών» του Τορόντο
αντέδρασε έντονα η ομάδα του Μοντρεάλ, η
οποία θεώρησε τα γεγονότα σαν
κακοφτιαγμένη φάρσα.
Τέλος, με πρωτοβουλία ενός αριθμού
στελεχών των δύο ομάδων αποφασίσθηκε η
κατ’ ιδίαν συζήτηση του θέματος με
διαπραγματεύσεις των δύο «ηγετικών
ομάδων» της ομογένειας. Η συνεδρίαση
εκείνη πραγματοποιήθηκε σε «ουδέτερο»
χώρο, στο Κίγκστον του Οντάριο, το οποίο
βρίσκεται ακριβώς στο μέσον μεταξύ
Τορόντο και Μοντρεάλ. Παρά τις εκκλήσεις
και επικλήσεις των διαφόρων στελεχών,
που πήραν μέρος σ’ αυτήν, τόσο η παρούσα
διοίκηση του Τορόντο όσο και η επίδοξη
του Μοντρεάλ παρέμειναν αδιάλλακτες
στην επιθυμία τους να ασκήσουν την
εξουσία και να «υπηρετήσουν εθελοντικά»
τα συμφέροντα της «ελληνοκαναδικής
παροικίας».
Όπως ήταν επόμενο, η προσπάθεια
εκείνη δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα, ενώ
παράλληλα μεγάλωσε το φάσμα διαφωνίας
των διαφόρων ηγετίσκων των ομογενειακών
παροικιών μας Τορόντο και Μοντρεάλ.
Το περίεργο είναι ότι στη συνάντηση
εκείνη, σύμφωνα με τις πληροφορίες,
πήραν μέρος και μίλησαν για λογαριασμό
των ομογενών άτομα, των οποίων την
ιδιότητα ή και εξουσία αμφισβήτησαν οι
ίδιοι οι παριστάμενοι. Σύμφωνα με
δημοσιογραφικές πληροφορίες, δεν ήταν
και λίγες οι φορές που ακούστηκε το
ερώτημα στη διάρκεια των συζητήσεων: «Εσύ
για λογαριασμό τίνος μιλάς και ποιον
εκπροσωπείς»;
Κάτω από αυτές τις κωμικές συνθήκες
και η προσπάθεια εκείνη έληξε άδοξα και
χωρίς αποτέλεσμα. Όπως ήταν επόμενο, τα
γεγονότα οδήγησαν σε ρήξη μεταξύ των «ηγετών
των δύο Κοινοτήτων», οι οποίες αποτελούν
τον «σωτήριο άξονα των συμφερόντων όλων
μας». Έτσι, λοιπόν, οι εγκέφαλοι και
ηγέτες αποφάσισαν την αναβολή των
εργασιών του συνεδρίου για χρόνο πιο
κατάλληλο για τα συμφέροντά τους.
Το συνέδριο αρχικά είχε
προγραμματιστεί για τις 19 με 21
Σεπτεμβρίου στις αίθουσες της Ελληνικής
Κοινότητας Μητροπολιτικού Τορόντο, του
ενός από τους δύο οργανισμούς του άξονα
με «δημοκρατικά εκλεγμένη ηγεσία», η
οποία επέμεινε στη διατήρηση της
εξουσίας για άλλα δύο χρόνια.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του
Εθνικού Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, «Το
συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Εθνικού
Κογκρέσου, που είχε προγραμματιστεί να
γίνει στο Τορόντο στις 19, 20 και 21
Σεπτεμβρίου 2003, αναβάλλεται για
τεχνικούς λόγους. Το συνέδριο θα γίνει
περί τα τέλη Οκτωβρίου ή αρχές Νοεμβρίου.
Η ακριβής ημερομηνία θα ανακοινωθεί
εντός των ημερών».
Αναμένουμε.
Φαινόμενα
των ημερών
Ο μηχανισμός του Κογκρέσου
δημιουργήθηκε εδώ και χρόνια τώρα για να
προβάλλει και προωθεί τα συμφέροντα της
ομογένειας στην κοινωνική, πολιτική και
οικονομική σκηνή του Καναδά. Σε μέρες
καλύτερες από τις τωρινές η ηγεσία του
Κογκρέσου αποτελούσε έναν πραγματικό
σύμβουλο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης
του Καναδά σε θέματα που αφορούσαν τους
Ελληνοκαναδούς και τα πολιτικά πράγματα
γύρω από την Ελλάδα.
Δυστυχώς, με την πάροδο του χρόνου
και τις φιλοδοξίες ορισμένων ηγετίσκων
να «σώσουν» πάση θυσία τον Ελληνισμό,
άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα
συμπτώματα σήψης στους μηχανισμούς
εκπροσώπησης και επιλογής της ηγεσίας.
Τα γεγονότα του Μοντρεάλ προ διετίας
απέδειξαν περίτρανα αυτή την
πραγματικότητα και το παθητικό ηγεσίας
και δημοκρατικής πρακτικής που
παρουσίαζε το σύστημα.
Στην πραγματικότητα μια χούφτα
στελέχη των δύο Κοινοτήτων, τα οποία
περιέργως ασχολούνται αποκλειστικά και
μόνιμα με τα παροικιακά σε εθελοντική
βάση, ήταν και παραμένουν τα κύρια
εμπόδια προόδου του οργανισμού.
Κάποιος Θεοδωρακόπουλος από το
Μοντρεάλ, ο οποίος υπηρετεί εθελοντικά
ως γενικός γραμματέας της τοπικής
ομογενειακής Κοινότητας, επιμένει τώρα
να αναλάβει και την ηγεσία του Κογκρέσου,
μιας δεύτερης εθελοντικής θέσης.
Σημερινός πρόεδρος είναι ο Δημήτρης
Σιδηρόπουλος, πρώην μέλος των δυνάμεων
αστυνόμευσης της Ελλάδας, απόφοιτος της
«Ανωτάτης Αστυνομικής Ακαδημίας», όπως
χαρακτηριστικά αναφέρει το βιογραφικό
του στην ιστοσελίδα του ΣΑΕ, χωρίς όμως
να προσδιορίζει ποιας χώρας ακαδημία,
άπαξ και στην Ελλάδα δεν υπήρχε και ούτε
υπάρχει παρόμοιος οργανισμός.
Λέγεται ότι αρκετά στελέχη, στην
προσπάθειά τους να επιτύχουν κάποιον
συμβιβασμό των δύο πλευρών, προτείνουν
σαν λύση τον Κώστα Πάππα, πρόεδρο της
Ελληνοκαναδικής Ομοσπονδίας Οντάριο,
στη διοίκηση του Κογκρέσου. Ο κ.Πάππας
είναι επίσης εκτελεστικός γραμματέας
του Κογκρέσου, και οι δύο θέσεις είναι
εθελοντικές και χωρίς αμοιβή. Ο Κώστας
Πάππας είναι, ωστόσο, πυρηνοφυσικός
επιστήμονας και εργάζεται με μόνιμη
απασχόληση.
Όσο για εκείνους, που προφανώς
διερωτώνται για το τί πράγματι
συμβαίνει στα παροικιακά μας πράγματα,
θα ήθελα να αναφερθώ στα λόγια γνωστού
μου ομογενούς, ο οποίος με διαβεβαιώνει
ότι σε σχετική συζήτηση άκουσε έναν των
ηγετών να ισχυρίζεται ότι μια ομάδα
στελεχών της παροικίας συνεργάζεται και
ελέγχει απόλυτα το παροικιακό γίγνεσθαι.
Ένας ισχυρισμός, ο οποίος υπονοεί ότι
πραγματικά στα ιδρύματα των απογόνων
των σημιουργών της δημοκρατίας
ουσιαστικά έχει καταργηθεί ή έχει τεθεί
«υπό περιορισμόν» η δημοκρατία. Εάν όχι
τίποτε άλλο, δηλαδή, απλώς
αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο «κακοποίησης»
της δημοκρατικής πρακτικής, των κανόνων
και, τέλος, των συμφερόντων όλων μας ως
οργανωμένης ομογένειας. Αυτό, εξάλλου,
εκφράζει και η απάθεια και η αδιαφορία
της συντριπτικής πλειοψηφίας των
ομογενών έναντι όλων εκείνων που «επιμένουν
και εννοούν» να τους εκπροσωπήσουν,
χωρίς ωστόσο, τη δική τους γνώμη, εάν
θέλουν αυτή την εκπροσώπηση.
Κάτι παρόμοιο ακριβώς που συμβαίνει
με την τέως-ποτέ δυνατή Ελληνική μας
Κοινότητα του Τορόντο, η οποία μέσα σε
μερικά χρόνια της παρούσας διοίκησης
έχει κατορθώσει να περιπέσει στην
αφάνεια μέσα από την αδιαφορία και την
έλλειψη ενδιαφέροντος από την ομογένεια
του Τορόντο. Είναι δε βέβαιο, ότι η
κατάσταση αυτή θα γίνει πολύ πιο σοβαρή
στα επόμενα χρόνια, εάν τελικά τολμήσουν
να εμπλακούν στην ανέγερση πολιτιστικού
κέντρου αξίας δεκαπέντε εκατομμυρίων
δολαρίων επί ενός οικοπέδου, του οποίου
οι συνθήκες αγοράς δημιουργούν μυριάδες
ερωτήματα για εκείνους που έχουν
εμπλακεί με αυτήν. Επ’ αυτού όμως θα
επανέλθω μια άλλη φορά.
