Ελληνική
Κοινότητα Τορόντο: Μία σημαντική
επέτειος.
Για
του αρχικούς πατριώτες οραματιστές της
ανάγκης δημιουργίας ομογενειακού
ιδρύματος αντιπροσωπευτικού των μελών
της ομογενειακής παρουσίας στην περιοχή
του τότε Μητροπολιτικού Τορόντο, η
ίδρυση και ανάπτυξη των μηχανισμών του
ιδρύματος θεωρήθηκαν απαραίτητα
στοιχεία για την μελλοντική ανάπτυξη
και προβολή των επιγόνων τους, οι οποίοι
επρόκειτο να γεννηθούν και να ζήσουν
στην περιοχή του Τορόντο. Για τη γενιά
των μεταναστών το ίδρυμα αυτό είχε
ιδιαίτερη σπουδαιότητα λόγω του ότι
αποτελούσε ένα είδος πολιτιστικού
κέντρου όπου συγκεντρώνονταν άτομα με
τις ίδιες πολιτιστικές αρχές για να
ανταλλάξουν ιδέες και πολλές φορές να
ζητήσουν την συνδρομή και γνώμη εκείνων
που μπορούσαν να τους βοηθήσουν.
Την
περίοδο της επτάχρονης τυραννίας των
συνταγματαρχών, το κέντρο της Ελληνικής
κοινότητας πραγματικά αισθάνθηκε τις
άσχημες συνέπειες και τις επιπτώσεις
που είχε πάνω στην ομογένεια εκείνη η
εποχή. Τελικά το ίδρυμα κατόρθωσε να
ξεπεράσει εκείνους τους κινδύνους και
να επιζήσει σχετικά ενωμένο, χάρις στο
στιβαρό χέρι του γιατρού Λεωνίδα
Πολυμενάκου και του μακρόθωρου
πολιτικού του προβληματισμού. Ο ίδιος
αυτός ηγέτης ήταν εκείνος ο οποίος
επίσης άνοιξε τις πόρτες του ιδρύματος
σε όλους τους ομογενείς, ανεξάρτητα
πολιτικών ή και θρησκευτικών δοξασιών,
απλώς την μετέτρεψε σε πολιτιστικό
κέντρο του κάθε Έλληνα μετανάστη. Ακόμα,
το διαμόρφωσε κατά τρόπο πολιτικά
εξωστροφικό, διαμορφώνοντας μια
πολιτική ανοίγματος με το πολιτικό
κατεστημένο της επαρχίας και του
ομοσπονδιακού κοινοβουλίου και
κυβέρνησης. Ήταν μια περίοδος η οποία θα
μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ο χρυσός
αιώνας του ιδρύματος. Ήταν τόσος ο
ενθουσιασμός του γιατρού, ώστε γρήγορα
κέρδισε την αγάπη και εκτίμηση των
πολιτικών όλων των βαθμίδων εξουσίας
τόσο στον Καναδά, όσο και την Ελλάδα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που λίγο πριν τον
θάνατό του ο γιατρός τιμήθηκε με την
αξία του “Τάγματος του Καναδά”. Με τον
θ΄νατο του προέδρου η κοινότητα
αντιμετώπισε μια περίοδο αβεβαιότητας,
την οποία όμως γρήγορα ξεπέρασε με την
εκλογή του νεαρού καθηγητή του
Πανεπιστημίου Γιάννη Μηλόπολου και στην
συνέχεια του Χρήστου Αντωνίου. Έτσι και
για μια σχετικά ικανή χρονική περίοδο η
κοινότητα συνέχισε την ανοδική της
πορεία. Ακολούθησε μια μικρή σχετικά
περίοδος αποπροσανατολισμού και
αποτελμάτωσης, την οποία όμως ήλθε να
μεταβάλει μια νέα διοίκηση με τον γιατρό
Καραντώνη, έναν νέο επιστήμονα ο οποίος
έδειξε αποφασισμένος να συνεχίσει το
δρόμο των οραματιστών της πολιτιστικής
μας επιβίωσης σε τούτη την
κοσμοπολίτικη μεγαλούπολη.
Μία
από τις πλέον σοβαρές αιτίες ύπαρξης της
ομογενειακής μας κοινότητας υπήρξε η
ανάγκη της οργανωμένης μας θέλησης και
δύναμης, τόσο απαραίτητης για να
τραβήξει την προσοχή του πολιτικού
συστήματος, να βοηθήσει τον ομογενή
μετανάστη να μπορέσει με άνεση να
γνωρίσει, να ενημερωθεί και να
ενσωματωθεί την Καναδική
πραγματικότητα, να βοηθήσει τα παιδιά
του να ξεπεράσουν τα φυλετικά εμπόδια
της εποχής εκείνης και να αναδειχθούν
επαγγελματικά μέσα στο πολύ πολιτιστικό
στημόνι της Καναδικής μεγαλούπολης, και
τέλος με διάφορες πολιτιστικές
εκδηλώσεις να βοηθήσει την προβολή των
πολιτιστικών μας αξιών σε ολόκληρο το
Καναδικό ανθρώπινο και πολύ πολιτιστικό
μωσαϊκό. Τέλος μέσα στους οραματισμούς
των αρχιτεκτόνων του ιδρύματος υπήρξαν
και οι προβλέψεις για την δημιουργία
συνθηκών διατήρησης σχέσεων και επαφών
μεταξύ των μελών της νεολαίας μας έτσι
ώστε να συνεχιστεί ο σεβασμός στις
πολιτιστικές μας
αξίες.
Σήμερα
στο Τορόντο υπάρχουν και ζουν από κοινού
186 πολιτιστικές ομάδες προερχόμενες από
κάθε γωνιά του πλανήτη. Πολλές από αυτές
μικρές σε αριθμό ατόμων και άλλες κατά
πολύ μεγαλύτερες από την ομογενειακή
μας παροικία.
Ας
μας επιτραπεί να δηλώσουμε ότι την
δεκαετία του 1980, η Ελληνική ομογένεια
του Οντάριο ήταν η έκτη κατά σειρά
πολυάριθμη πολιτιστική κοινότητα της
επαρχίας, ακολουθώντας τους Γερμανούς,
τους Ιταλούς και τους Ουκρανούς. Με την
πάροδο των δεκαετιών ωστόσο, την αλλαγή
της μεταναστευτικής πολιτικής και
νομοθεσίας, καθώς επίσης και το
ανθρώπινο μεταναστευτικό ρεύμα, έφτασε
να είναι εικοστή έκτη. Τα αίτια είναι
πολλά, η μη ύπαρξη νέου μεταναστευτικού
κύματος, οι μεικτοί γάμοι και η
αφομοίωση της νεολαίας μας κυρίως στις
μικρές και απομονωμένες κοινότητες και
δήμους της αχανούς Καναδικής
επικράτειας. Παράλληλα οι κοινοτικές
ηγεσίες των ημερών μας άρχισαν να
εφαρμόζουν περίεργες πολιτικές
πρακτικές, πολλές των οποίων αποβλέπουν
στην προσωπική επιβολή των ιδίων.
Διέσπασαν την προσοχή τους σε διάφορα
αξιώματα και τίτλους, κατάργησαν ή
ξεπέρασαν τις δημοκρατικές διαδικασίες
με την αιτιολογία της εξοικονόμησης
χρημάτων και του περιορισμού των
δαπανών που απαιτεί η δημιουργία
εκλογών, όπως τις θέλει η δημοκρατική
δεοντολογία. Ο εξοστρακισμός εντύπων
και ατόμων από τις εγκαταστάσεις του
ιδρύματος παλαιών μελών, επειδή
διαφωνούν και αντιπολιτεύονται την
απαράδεκτη πολιτική τους. κούρασαν
τέλος το ίδρυμα και την ομογένεια με
λαθεμένες αποφάσεις και προσπάθειες
ανέγερσης πολιτιστικού κέντρου και
θεάτρου, η πραγματική χρησιμότητα των
οποίων παραμένει αμφιλεγόμενη.
Με
την ευκαιρία των γιορτασμών των εκατό
χρόνων του ιδρύματος, η παρούσα διοίκηση
θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί μια
μοναδική ευκαιρία και να προγραμματίσει
μια σειρά εκδηλώσεων οι οποίες θα
πρόβαλλαν το ίδρυμα και την ομογενειακή
μας παροικία στην ευρύτερη Καναδική
Κοινωνία. Σαν παράδειγμα φέρνουμε το
γεγονός της διοργάνωσης τελετών ενός
Σαββατοκύριακου από την Τουρκική
κοινότητα (η οποία σημειωτέον είναι κατά
πολύ μικρότερη αριθμητικά από την δική
μας), στην πλατεία του δήμου καθώς επίσης
και εκείνη στην διασταύρωση των οδών
Ντάντας και Γιάνκ. Το ίδιο παράδειγμα
φέρνω για τη Μεξικανική, τη Βραζιλιάνικη,
τη Φιλιππινέζικη και άλλες κοινότητες,
οι οποίες με τον τρόπο αυτό παρουσιάζουν
στις διοικήσεις της χώρας και της
τοπικής αυτοδιοίκησης τη δική τους
συμβολή, τη δύναμη και τον πολιτισμό
τους. Αλλά όμως για να γίνουν αυτά
απαιτούνται εθελοντές αποφασισμένοι να
εργασθούν και να αποδώσουν. Η
πραγματικότητα δυστυχώς είναι ότι για
πρώτη φορά στην ιστορία της, σήμερα, η
κοινότητα εισήγαγε τον θεσμό της
έμμισθης διοίκησης,δεδομένου ότι ο
πρόεδρος της είναι απασχολημένος με το
ΣΑΕ και άλλα “δον κιχωτικά”
κατασκευάσματα της Αθήνας.
Περισσότερα
όμως θα πούμε στην επόμενη έκδοση του
Οκτώβρη.
