ΓΡΑΜΜΑ
ΣΤΟΝ ΕΚΔΟΤΗ
ΑΠΟ
ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΗΛΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟ
Ιδρυτή-Ιδιοκτήτη-
Διευθυντή του
ΟΜΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΥ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
ΕΛΛΑΔΟΣ
Αγαπητέ μου Θωμά,
Πάέι,
σχεδόν, πια το καλοκαίρι, ωραία τα
περάσατε κι εσείς οι Ομογενείς στην
πατρίδα, τώρα με αποχαιρετούν κάθε μέρα
και κάποιοι από εσάς, με την ευχή Καλό
Χειμώνα και Καλή Αντάμωση στον Καναδά, –που
πράγματι επεθύμησα. Λέω σχεδόν, για το
τέλος το καλοκαιριού,
γιατί, ενώ είχαμε
κάτι πρώϊμες βροχούλες,
συχνά ακολουθούν κάτι
γαϊδουροκαλόκαιρα μέχρι τον Νοέμβρη,
που τρέχει ο ιδρώτας σου και λες άντε να
χειμωνιάσει. Όπως βέβαια, καμμιά φορά
της Αγίας Αικατερίνης, έχουμε χιόνια και
στην Αθήνα. Παρά το γεγονός ότι «τσούζει»
το Ευρώ, εσείς εξακολουθείτε να είστε
πιο «εύποροι» από εμάς τους, νεόπτωχους
και κάποιους νεόπλουτους, Ευρωπαίους. Αν
και δείχνει, έστω και με αναλαμπές,
να «τσιμπάει» λίγο το δολάριο, φαίνεται
πως εμείς θα βγάλουμε το «άχτι» μας, όσον
αφορά την ισοτιμία των νομισμάτων μας,
για πολύ καιρό ακόμη. Άγνωστο, σε μένα,
εάν αυτά είναι προκαθορισμένα ή οι
εξελίξεις επιφέρουν απρόβλεπτες
αλλαγές στην παγκόσμια οικονομία.
Το
Φθινόπωρο, μας βρίσκει, εκτός από το ότι
φθίνουν πλέον οι καλοκαιρινές οπώρες
και με φθίνουσες σε πάχος τις τσέπες. Θα
μου πεις πάει η εποχή που επιδεικνύαμε
το πάχος της τσέπης, χτυπώντας τες με
καμάρι και εγωϊσμό, «έχω
πάκα τα χιλιάρικα», αφού εξέλιπε η μόδα
των «πάκων» των χαρτονομισμάτων, με το
πέρασμα στο πλαστικό χρήμα. Τις ψηφιακές
κάρτες και των συναλλαγών της
αμφίδρομης τηλεόρασης, των e-mailς
μέσω φορητών τηλεφώνων και των άλλων,
ευάλωτων καμμιά φορά, αλλά «αφανών»
μέσων περί του ποιος έχει ή δεν έχει
χρήμα, απαραίτητο μέσον επιβίωσης.
Ας
πάμε τώρα στα δικά μας, μετά θα πάμε και
στο ΠΑΜΕ, ήτοι οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ
για να δούμε πως φροντίζουν τους
εργαζομένους να μην…εργάζονται…για να
τους εργάζονται.
Μεγάλη
μέρα η σημερινή. Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου
2008. Ανεμένετο και εγένετο, που είχε πει
και ο μακαρίτης ο Γεώργιος Παπανδρέου/.
Για όσους έχουν ιδέα (όχι ΙΔΕΑ) περί
ποίου αναφέρομαι, το έχω
γράψει τόσες φορές, τα ξημερώματα
της 21ης Απριλίου 1967. Όταν
κατέβαιναν τα τανκς, με τον Στυλιανό
Παττακό, ετών 97
σήμερα, ανθηρώτερον του τότε, 78 μπάνια
έκαμε φέτος στην Ανάβυσσο, (εγώ κανένα
εδώ και 25 χρόνια, πού
καιρός) καβάλα
στο πρώτο τανκ, από το Γουδί στο Σύνταγμα
-σας παραπέμπω στο άρθρον μου «ΠΩΣ
ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ 21ηνΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967. Σήμερα
λοιπόν έγινε κι αυτό. Μίλησε ο
πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής
στην Κεντρική Επιτροπή της Ν.Δ. και
ανεμένετο μετ’ αγωνίας και από τους
βουλευτές του και τους υπουργούς του και
τους αντιπολιτευόμενους και από
κάποιους από το λαό. Φόβος και τρόμος,
ελπίδα και ανησυχία. Τα είπε όλα, δεν
είπε τίποτα, δεν έκανε τίποτα, θα τα
κάνει όλα. Τι να κάνει με ένα λαό
ξεπεσμένο, που τον θέλουν «σαπισμένο»
όπως λέει και ο κορυφαίος Έλληνας
καθηγητής στο UNIVERSITY
OF PENNSYLVANIA
κ. ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ, με μια δημόσια
Διοίκηση εν πολλοίς διαρθρωμένη με
απατεώνες, με….με….με… χίλια αρνητικά.
Εδώ μας χρειάζεται μια εκλεγμένη
κυβέρνηση με δικτατορική διακυβέρνηση
για 15 τουλάχιστον χρόνια. Να σταματήσουν
να κλέβουν την Εφορία, να μην χρειάζεται
γρηγορόσημο που είπε και Σημίτης, να
εφαρμόζονται οι νόμοι. Και αν οι νόμοι
δεν είναι ηθικοί, να τους αλλάξουν και
γίνουν ηθικοί. Και να μην εξαναγκάζεται
από ευθιξία ή ανοησία, ή υπερβολική
πίεση των ΜΜΕ ο
Βουλγαράκης να παραιτείται από υπουργός
επειδή έκαμε μια οφ σόρ Εταιρεία για να
πληρώνει σωστούς και όχι ληστρικούς
φόρους που έχουν επιβάλλει οι
κυβερνήσεις μας. Από τη μεταπολίτευση
και μετά. Και μη με πείτε χουντικό, γιατί
οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων τα λένε
αυτά. Τελειώνει λοιπόν και η σημερινή
μεγάλη ημέρα, το ίδιο μικρή και μάλιστα
λίγο μικρότερη από τη χθεσινή και λόγω…Φθινοπώρου.
Να δούμε εάν οι αυξημένες ελπίδες της
ημέρας θα είναι το ίδιο μεγάλες και
μεθαύριο. Αρχίζει όμως ένας νέος γύρος. Ο
γύρος για το Σκοπιανό. Όπως αυτός ο γύρος
που βλέπουμε
στις ψησταριές, που γυρίζουμε γύρω-γύρω
μέχρι να καλοψηθεί, ο γύρος, γυρίζοντας
τη γλώσσα μας γύρω από τα χείλια μας
ξερογλειφόμενοι από την κνίσα του γύρου,
όπου κιμάς ή κομμάτια κρέας, με χωμένα
κομμένα κρεμμύδια ανάμεσά τους, (να
απορροφάνε τη δυσοσμία της πολύωρης
θέρμανσης, ήτοι σήψης), γυρίζει αργά και
καρτερικά. Αυτό
ψήνεται χρόνια. Ψήνεται πρόβλημα των
Σκοπίων, με την ελπίδα ότι θα γίνει
κάρβουνο. Θυμάστε που ο Μητσοτάκης το 1992
είχε πει «ποιος θα το θυμάται το
Σκοπιανό μετά από δέκα χρόνια». Αλλά
είναι πολύ σκληρό το άτιμο. Δεν ψήνεται
και περιμένουμε και παραμένουμε. Μέχρι
να γίνει στάχτη. Και να δούμε κατά ποιών
τα μάτια θα ριχτεί η
στάχτη. Ποιοι θα στραβωθούνε ή ποιοι θα
κάνουν τα στραβά μάτια. Ψήστης ο μέγας
Νίμιτς. Σερβιτόρα από μέρους μας η
μεγίστη κ. Μπακογιάννη, η πιο καλή
γκαρσόνα είναι η Ντόρα. Kαι
μη νομίζετε πως θα μας σερβίρει βρώμικο
ψητό. Θα το γυρίσει με χαμόγελο στον
ψήστη και τον εστιάτορα ως μη βρώσιμο. «Δεν
το μασάει κύριοι αυτό ο ελληνικός λαός.
ψήστε το σωστά». Το χαμόγελο είναι πιο
επικίνδυνο από τις άγριες απειλές.
Λοιπόν
όλο και πιο ευαίσθητοι και πιο σωστοί
και πιο προσεκτικοί
γινόμαστε για την υγεία μας και τη
ζωούλα μας. Για την ψυχούλα μας ας την
αφήσουμε στο Μακαριότατο Ιερώνυμό μας, ο
οποίος μας φροντίζει σιωπηρώς, καθότι
κατήργησε και το Γραφείο Τύπου της
Αρχιεπισκοπής. Και από εκεί που
φλυαρούσαμε, τρεις φορές την
ημέρα με τον μακαριστό Χριστόδουλο,
τώρα είμαστε πιστοί, δούλοι χωρίς
εντολές, παραινέσεις και διαταγές. Εννοώ
ότι προσπαθούμε να κάνουμε καλλίτερη τη
ζωή μας, βάζουμε πλέον στη ζωή μας τον
χαλκό, αντί οποιουδήποτε άλλου υλικού
στις κατασκευές και τις οικοδομές. Και
θα έχω την επόμενη φορά μια πολύ
ενδιαφέρουσα συνέντευξη σχετικά το που,
πως και γιατί πρέπει να χρησιμοποιούμε
προϊόντα από χαλκό.
Τώρα
μια και μπλέξαμε με το ράσο, ας πάμε και
στον πολυκατηγορημένο ηγούμενο της
Μονής Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος. Τον
φορτώνουν για μπίζνες με το θυμιατό της
Αγιοσύνης και λιβάνι κάτι οικόπεδα,
αποχαρακτηρισμένα δάση «φιλέτα». Είναι
και ώρα φαγητού και δεν κρατιέμαι τρώω
και ...δάση αρκεί να είναι φιλέτο. Εγώ
πάντως είμαι μαζί του, αν είναι αυτός που
γνώρισα σε μια επίσκεψή πριν 18 χρόνια
στο Άγιο Όρος. Ήταν μια σιγαλοπαππαδιά,
μάρκα γλυκό δηλητήριο, να φοβάσαι που σε
κοιτάει, ένας βουβός μάγκας
και αετός μες μεγάλα πτερά και γαμψά
νύχια. Σαν έναν αετό που ερχόταν κάθε
τόσο και έκανε κάτι επιδεικτικά βολ
πλανέ στο παράθυρό του, με πολύ
οικειότητα νομίζω. Και ο Θεός λέει πρώτα
θα δώσετε και μετά ο Άγιος Πέτρος θα
ανοίξει την πόρτα του παραδείσου. Πρώτα
λοιπόν θα δώσετε στο Μοναστήρι και μετά
θα φάτε φιλετάκι. Άμα δεν ήταν έτσι, θα το
είχανε διαλύσει το μαγαζί πριν χίλια
χρόνια. Πριν μπουν ο Τούρκοι στη
Βασιλεύουσα.
Δεν
μπορώ να καταλάβω γιατί δεν θέλουνε να
μάθει ο ελληνικός λαός πως γιατί και
ποιοι Έλληνες πολεμήσανε στο Ρίμινι και
το Ελ Αλαμέϊν και πολεμάνε την
προσπάθεια ευρείας δημοσιότητας των
γεγονότων. Περισσότερα δεν μου
επιτρέπεται να γράψω. Θα μου πείτε εδώ
έχουμε επιδεικτικά άθαφτα τα κορμιά των
φαντάρων μας που πέσανε πολεμώντας τους
Ιταλούς το 1940-41 και τους ….
Για
το τι γίνεται στην Κύπρο, με την
προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού
προβλήματος και με το πρώτο Παγκόσμιο
Συνέδριο Ελλήνων Ιατρών της Διασποράς
στην Πάφο, από πρώτο χέρι θα σας έχω
συνεντεύξεις, εντυπώσεις και περιγραφές
προσεχώς. Φεύγω σε λίγο για Κύπρο. Και
μετά λίγο παραπέρα. Βιετνάμ. Ίδωμεν και
Είπωμεν και γράψωμεν.
Εξήντα
χρόνια λειτουργίας τους και στον αέρα
ήδη, οι Κυπριακές Αερογραμμές. CYPRUS
AIRWAYS.
Αξιοζήλευτη εταιρεία, χαίρεσαι να πετάς
με τα φτερά της. Προσεχώς
ένα ρεπορτάζ για την καταπληκτική CYPRUS.
Τι
θα γίνει με τις νυκτερινές εκρήξεις. Που
σχεδόν κάθε νύχτα, καταστρέφονται
περιουσίες καταστήματα, αυτοκίνητο,
γραφεία, αποθήκες, παθαίνουν ζημιές
ανεπανόρθωτες παραδοσιακά
κτίρια και ιδρύματα, πνευματικό
ελληνικό παρελθόν; Και κανείς, μα κανείς,
δεν ασχολείται και δεν μας λέει ποιοι
είναι αυτοί και γιατί το κάνουν. Και
σπανίως ένα-δυο ΜΜΕ απλώς λένε την
είδηση, όσο μπορούν πιο βιαστικά και
βαρετά, σαν αν μην υπάρχει λόγος να
αναφερθεί το γεγονός. Καμμιά φορά,
βγάζουν και κάποιο…αυτήκοο μάρτυρα που
λέει «άκουσα ένα θόρυβο –λες και πέρασε
καμμιά γάτα – και το πρωί είδαμε στην
απέναντι πολυκατοικία να έχουν
καταστραφεί τρία διαμερίσματα τελείως,
να έχουν σπάσει τα τζάμια σε ακτίνα 100
μέτρων, να έχουν καεί 15 αυτοκίνητα»…
άκουσε απλώς ένα θόρυβο- μήπως ήταν
ερωτικός ψίθυρος σε κανένα αυτί; Μπαράζ
λέει από 14 γκαζάκια σε επτά περιοχές,
μέσα σε μισή ώρα, κατέστρεψαν
επτά βιτρίνες μ ε είδη πολυτελείας
και τις προθήκες δύο εταιρειών
αυτοκινήτων. Πενήντα κουκουλοφόροι, 20
στην Θεσσαλονίκη και 30 στη Αθήνα,
μπήκαν σε σούπερ μάρκετ, γέμισαν τα
καροτσάκια με ακριβά πράγματα και τα μοίρασαν στους φτωχούς που
αγόραζαν φρούτα σε Λαϊκή Αγορά σε
διπλανό δρόμο. Μπράβο, μπράβο, φώναζαν
μερικές κυρίες, φέρτε μας κι άλλα…Ωραίο
αυτό το νέο φρούτο. Κουκουλοφόροι
επετέθησαν με μολότωφ και πιστόλια σε
Αστυνομικό Τμήμα, δεν σκότωσαν τον
φρουρό, αλλά έκαψαν τέσσερα αστυνομικά
περιπολικά. Ευτυχώς οι αστυνομικοί που
ήσαν μέσα, πρόλαβαν έντρομοι σαλτάρισαν
και σώθηκαν. Οι κουκουλοφόροι δεν
πείραξαν του αστυνομικούς, σε κάποιες
περιπτώσεις, νομίζω, αν δεν κάνω λάθος
πήραν και κάνα πιστόλι για….ποικιλία
στις αντίκες τους. Το
να πούμε ότι ένας αστυνομικός πούλαγε
ηρωίνη, ή είχε οπλοστάσιο στο σπίτι του,
το λένε, αλλά αυτό ενδεχομένως
μπορεί να γίνει και οπουδήποτε Γης.
Κουκουλοφόρους φιγουρατζήδες όμως
έχετε εσείς;
Ασφαλώς όχι. Ζήλια….
Είπαμε
κάτι παραπάνω για το ΠΑΜΕ.
Αυτοί είναι οι συνδικαλιστές του ΚΚΕ
που φροντίζουν για την έννομη τάξη. Π.χ.
αν πρόκειται να γίνει
καμμιά συνεδρίαση κάποιου δημόσιου
Οργανισμού, φροντίζουν και μπουκάρουν
διαλύουν τη συνεδρίαση βιαίως…μήπως
πάρουν καμμιά απόφαση κατά του λαού. Έτσι προστατεύουν τις λαϊκές
τάξεις, οι οποίες είναι πλέον και
ευτυχισμένες και εξασφαλισμένες από
καμμιά αντιλαϊκή Απόφαση. Μη με
θεωρήσετε αντικομμουνιστή. Είμαι ο
μόνος που λέω ότι έχουμε τον μοναδικό
ιδιόρρυθμο κομμουνισμό στην Ελλάδα.
Απόδειξη ότι όταν πέθανε ο Φλωράκης, που
είχε (σας παραπέμπω στη Εφημερίδα
«Εστία» της 19-7-2008
που μιλάει για Φλωράκη ο γιος του
Νίκου Μπελογιάννη, του Νο1 κομμουνιστή
για να δείτε τι γράφει περί Φλωράκη
μην τα ξαναλέμε και…οι σημαίες και
στο Πεντάγωνο με εντολή κυβερνήσεως
ανέμιζαν θλιβερά μεσίστιες. Το «θλιβερά» από θλίψη
για το κατάντημά τους από σημερινούς
Έλληνες και το
κατάντημα της χώρας. Και αφρίζανε
μερικοί παλιοί αξιωματικοί, που χάριν
των ηρωισμών τους είχαν γλιτώσει τη ζωή
τους από το μαχαίρι του Φλωράκη, του
επιλεγόμενου Καπετάν Γιώτη και δεν
είχαν αφήσει την Ελλάδα να είχε γίνει
Αλβανία από το 1948. Επειδή μου αρέσει να
ερευνώ την πραγματική ιστορία και όχι
αυτή την ψεύτικη που διδάσκουν στα
σχολεία και τις κομματικές εφημερίδες,
προσεχώς θα ,μάθετε πράγματα που
ούτε στη φαντασία σας μπορούσατε να
βρείτε.
ΗΛΙΑΣ
ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
