Γνώμη
Ελληνική
Κοινότητα Τορόντο: Καιρός για αλλαγή.
Τα
γεγονότα, πολλές φορές, είναι εκείνα που
προκαθορίζουν τις αποφάσεις και
επιβάλουν λύσεις,έστω και μη επιθυμητές,
με μοναδικό στόχο την αποφυγή
δυσάρεστων εξελίξεων τόσο για τους
ίδιους προσωπικά, όσο και τους
οργανισμούς που υπηρετούμε.
Για
την ομογενειακή κοινότητα του Τορόντο, η
παρούσα διοίκηση υπό τον Κώστα Μενεγάκη,
είναι εκείνη που για διάστημα
μεγαλύτερο από μια δεκαετία χειρίζεται
τις υποθέσεις της και αποφασίζει για τις
κατευθύνσεις που θέλει να της επιβάλει.
Όλο
αυτό το διάστημα ο οργανισμός βρέθηκε
κάτω από τις φιλόδοξες προσπάθειες του
προέδρου ο οποίος αντίθετα στην κοινή
λογική και την σκληρή πραγματικότητα,
πίστεψε ότι μπορούσε να προσδώσει σε
αυτήν νέες κατευθύνσεις και να την
καθιερώσει στη συνείδηση της ομογένειας
ως τον μοναδικό εκπρόσωπο της. Με αυτή τη
λογική, λοιπόν, αγοράσθηκε οικόπεδο και
αποφασίσθηκε η ανέγερση ενός νέου
πολιτιστικού κέντρου το οποίο θα
στέγαζε τις ανάγκες της κάποτε μεγάλης
ομογενειακής μας κοινότητας. Όλα αυτά,
χωρίς καμιά αμφιβολία, αποτελούν
φιλοδοξίες και οραματισμούς, οι οποίες
τιμούν εκείνους που τις εμπνέονται και
οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν εθελοντικά
προσωπική εργασία, πολύτιμο
χρόνο και ενθουσιασμό για την
πραγματοποίηση αυτών τους των
ερματισμών. Κάτι που οφείλουμε να
αναγνωρίσουμε και να παραδεχθούμε. Το
σημείο πάντως για το οποίο εκφράζουμε
σήμερα αμφιβολίες είναι ο ισχυρισμός
του προέδρου στην τελευταία γενική
συνέλευση του οργανισμού, ότι
προτίθεται να διατηρήσει την προεδρία
έως ότου ολοκληρωθεί το πολιτιστικό
κέντρο, το οποίο, ωστόσο, παραμένει
σχεδόν στην ίδια κατάσταση τους
τελευταίους μήνες, ελλείψει χρημάτων.
Το
γεγονός ότι σήμερα ο οργανισμός
βρίσκεται καταχρεωμένος, με αποτέλεσμα
να έχει υποθηκευμένη κάθε μονάδα της
ακίνητης περιουσίας του, το γεγονός της
συρρίκνωσης της πρώτης γενιάς των
ομογενών μεταναστών στο Τορόντο και τον
Καναδά, λόγω κυρίως ηλικίας και φυσικής
φθοράς, το γεγονός της απομάκρυνσης της
νεολαίας από τα κοινοτικά μας πράγματα, (αποτέλεσμα
κακής πολιτικής του παρελθόντος), και
ακόμα το γεγονός της τρομερής διεθνούς
οικονομικής κρίσης των ημερών μας, η
οποία έφθασε να απειλεί μέχρι και τους
οικονομικούς κολοσσούς των Ηνωμένων
Πολιτειών της Αμερικής και της οποίας
τις επιπτώσεις ήδη αισθανόμαστε πάνω
στην κοινωνία μας, δεν φαίνεται να
προβληματίζει μήτε τον πρόεδρο μα ούτε
και κανέναν από τους συνεργάτες του στο
συμβούλιο του οργανισμού. Είναι καλή η
αισιοδοξία, όπως είναι καλή και η ύπαρξη
φιλοδοξιών στους νέους ανθρώπους, όταν
όμως αυτές οι δύο αρετές συγκρούονται με
την σκληρή οικονομική πραγματικότητα,
τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι
αυτές μετατρέπονται σε επικίνδυνα
εμπόδια που απειλούν τόσο το μέλλον του
οργανισμού, όσο και των υπολοίπων
συλλόγων της οργανωμένης ομογένειας και
των υφιστάμενων ιδρυμάτων μας. Από αυτή
δε την άποψη δεν θα ήτανε άσχημο εάν τα
μέλη της παρούσας κουρασμένης διοίκησης
υπέβαλλαν την παραίτησή τους
προσφέροντας έτσι μια μοναδική ευκαιρία
σε νέους ομογενείς να προσπαθήσουν να
περισώσουν ότι ακόμα είναι δυνατόν να
περισωθεί από την περιπέτεια στην οποία
ενεπλάκη ο
οργανισμός τα τελευταία δέκα χρόνια.
Όσοι πραγματικά αγαπούν την οργανωμένη
ομογένεια και τα ιδρύματα της τώρα είναι
καιρός να δείξουν τον σεβασμό και την
αγάπη τους. Την ώρα αυτή και πριν μας
αγκαλιάσει μέσα στο καταστρεπτικό του
στροβίλισμα ο οικονομικός τυφώνας που
ήδη βρίσκεται στο κατώφλι της κοινωνίας
μας με πραγματικά καταστρεπτικές
διαθέσεις.
“Πατρίδες”
