Γιάννης
Σκούρας:
Το πέρασμα ενός
αγνού
Πατριώτη.
Του Χρήστου Αδαμόπουλου
Το
πλατύ χαμόγελο του ήταν γνωστό σε κάθε
μέλος της ομογενειακής κοινότητας του
Γουίνιπεγκ, ο δε χαρακτήρας του
μοναδικός για τον καθένα που τον γνώριζε
από κοντά. Για χρόνια τώρα ο Γιάννης
Σκούρας δούλεψε φιλότιμα και με υπομονή
για την πρόοδο και προβολή της
ομογενειακής παροικίας και την
δημιουργία Ελληνικής κοινότητας στο
Γουίνιπεγκ.
Ο
Γιάννης Σκούρας ήλθε στο Καναδά την
δεκαετία του 1950 σε ηλικία μόνον δέκα
τεσσάρων ετών, με δέκα δολάρια, όλα και
όλα, στη τσέπη του.
Από
τις πρώτες σχεδόν μέρες στο
Γουίννιπεγκ, ο νεαρός Γιάννης,
αντιμετώπισε άφοβα τις ανάγκες της
βιοπάλης, καθώς πάλευε σκληρά για να
επιζήσει. Ήταν μια περίοδος
δύσκολη στη ζωή του νεαρού μετανάστη ο
οποίος άγνωστος μεταξύ αγνώστων,
πάσχιζε να επιπλεύσει σε μια κοινωνία
άγνωστη και τρομερά δύσκολη, εκείνη την
εποχή. Από νωρίς ασχολήθηκε με τα
εστιατόρια και γρήγορα κατόρθωσε να
αποκτήσει τη δική του επιχείρηση. Παρά
το γεγονός ότι ενώ σχετικά νωρίς
κατόρθωσε να ξεπεράσει τις δυσκολίες
που συναντά ο κάθε μετανάστης, ο Γιάννης
Σκούρας συνέχισε να παραμένει ένας
ρομαντικός και ονειροπόλος Έλληνας,
μέσα στο στήθος του οποίου κτυπούσε μια
μεγάλη και φιλάνθρωπη καρδιά.
Από
τις πρώτες ήδη μέρες στο Γουίννιπεγκ
ο Γιάννης ενδιαφέρθηκε για την συνένωση
των ομογενών της εκεί παροικίας και
έγινε ευαγγελιστής της ιδέας της
δημιουργίας Ελληνικής Κοινότητας. Ο
Γιάννης ήταν ένας πραγματικός λάτρης
του Ελληνικού πολιτισμού, του
πολιτισμού των προγόνων του, και
αισθανόταν περήφανος για τις
πολιτιστικές του ρίζες.
Εργάσθηκε
αδιάκοπα, για δεκαετίες ολόκληρες,
προκειμένου να οικοδομηθεί ο Έλληνο-ορθόδοξος
ναός του Αγίου Δημητρίου, τον οποίο και
υπηρέτησε για χρόνια σε διάφορε θέσεις
κυρίως όμως ως πρόεδρος της κοινότητας.
Παράλληλα υπηρέτησε ως πρόεδρος στον
ποδοσφαιρικό σύλλογο της Μανιτόμπα και
ήταν από τα κύρια στελέχη
και τους δημιουργούς Της
ποδοσφαιρικής ένωσης “Ελλάς”.
Ένα
πραγματικό όνειρο του Γιάννη Σκούρα
ήταν η δημιουργία Ελληνικού
πολιτιστικού κέντρου στην πρωτεύουσα
της Μανιτόμπας. Ήταν ένα όνειρο το οποίο
έθρεψε και δυνάμωσε με την ισχυρή θέλησή
του για ολόκληρες δεκαετίες. Ο Γιάννης
υπήρξε το βασικό λιθάρι γύρω από το
οποίο συσπειρώθηκαν
οι προσπάθειες όλων
για την τελική επιτυχία. Κατά κάποια
ειρωνεία της τύχης όμως, αυτή η
πραγματική “κολόνα” της παροικίας
τελικά μας έφυγε λίγες μόλις μέρες πριν
την θεμελίωση του ωραίου αυτού
πολιτιστικού πύργου, τον οποίο εκείνος
ονειρεύτηκε και εργάστηκε ασταμάτητα
για να οικοδομήσει.
Όταν
στις 9 του Σεπτέμβρη 2007, η Ελληνική
παροικία της πόλης συγκεντρώθηκε στο
κοινωνικό κατάστημα για την τελετή του
θεμέλιου λίθου του πολιτιστικού κέντρου,
ο Γιάννης Σκούρας ήταν ο μεγάλος απών.
Είχε φύγει λίγες μόνον μέρες πριν για το
αιώνιο ταξίδι, στις 21 Αυγούστου του 2007,
κατά την διάρκεια επίσκεψής του στην
γενέτειρα πατρίδα, την οποία ο Γιάννης
πραγματικά λάτρευε. Σύμφωνα με την
σύζυγό του Βίκυ, μόλις επέστρεψαν στο
ξενοδοχείο τους την ημέρα αυτή, ύστερα
από μια νυχτερινή έξοδο, ο Γιάννης έπαθε
κάποιο καρδιακό επεισόδιο και μέσα σε
λίγα λεπτά τις ώρας είχε πάψει να
αναπνέει. Με τον θάνατο του η
ομογενειακή παροικία του Γουίννιπεγκ
και κυρίως η Ελληνική κοινότητα
αισθάνθηκαν πραγματικά το παθητικό που
άφησε πίσω του ο χαμός εκείνου.
Δεδομένου ότι δεν έχασαν μόνο τον
πρόεδρο μα και έναν ασύχαστο εργάτη των
παροικιακών μας πραγμάτων.
Στο
μισεμό του ο Γιάννης Σκούρας άφησε
πίσω του τους γιους του Πήτερ και
Δημήτρη, την κόρη του Ελένη και τη πιστή
σύντροφο της ζωής του, την σύζυγό του
Βίκυ.
Φίλε Γιάννη ας είναι ελαφρό το χώμα του Καναδά που τόσο αγάπησες και που σε φιλοξενεί για την αιωνιότητα. Τόσο εγώ, όσο και οι συμπάροικοι, οι φίλοι, οι γνωστοί, και τα μέλη της κοινότητας μας σου ευχαρ
