Αναστάσιος
Μπαξεβανιδης
Αύγουστος
2007
«Εκλογές
στην Ελλάδα, και η Ψήφος των Απόδημων»
Και
ξαφνικά, στις 16 Σεπτέμβρη, στην Ελλάδα θα
έχουν εκλογές. Οι Έλληνες πολίτες “θα
έχουν πάλι την ευκαιρία να ψηφίσουν”
τους εκπρόσωπους τους, οι οποίοι όμως
ορίζονται από το κόμμα, για την Βουλή των
Ελλήνων, εκτός (των Λακεδαιμονίων)της
Ελληνικής Διασποράς.
Μέχρι
προχτές τα κόμματα της αντιπολίτευσης,
φώναζαν «η χώρα έχει ανάγκη νέων εκλογών»
για απροσδιόριστους λόγους
και με προσπάθειες να πείσουν τον
κόσμο ότι η χώρα κατρακυλάει στην
καταστροφή και γι’αυτο πρέπει να γίνουν
πρόωρες εκλογές. Βέβαια αυτή η
συμπεριφορά, ήταν τακτική εκφοβισμού
και αποπροσανατολισμού του κόσμου από
τα ουσιαστικά θέματα που θα έπρεπε η
κυβέρνηση και κάθε κυβέρνηση να
ασχολείται πάνω σε μακροχρόνιες
στρατηγικές εθνικών θεμάτων. Όπως είναι
τα θέματα, η οργάνωση του κρατικού
μηχανισμού, η οργάνωση της παιδείας, η
οργάνωση του ΕΣΥ, η οργάνωση στρατηγικών
τομέων οικονομικής ανάπτυξης, η
ενεργοποίηση «του πόθεν εσχες» με
αναδρομική ισχύ για τουλάχιστον τριάντα
χρόνια, την κατάργηση βουλευτικής
ασυλίας, την ανεξαρτητοποίηση της
δικαιοσύνης, και την οργάνωση ενίσχυσης
στρατιωτικής και πολιτικής αλληλεγγύης,
συνοχής και ασφάλειας των κρατών μελών
της ΕΕ.
Από
την άλλη μεριά, η κυβέρνηση της δεξιάς,
έλεγε ρητά και κατηγορηματικά ότι, «οι
εκλογές θα γίνουν στο τέλος της
τετραετίας». Όμως η ΝΔ, δεν άλλαξε το
πετσί της, αλλά ούτε και την φαντασία της.
Ο κόσμος έχει ανάγκη και θέλει πράγματα
κοινής λογικής, απλής εφαρμογής, και
ουσιαστικής επίδρασης που ν’ αλλάζουν
και να καλυτερεύουν τη ζωή του. Η
πολυτέλεια, η ακρότητα, η αδιαλλαξία και
η φαντασίωση καταστρέφουν την πολιτική
αξιοπρέπεια, υποβιβάζουν την
δημοκρατική διαδικασία, μολύνουν και
δημιουργούν διαστήματα και διακρίσεις
ανάμεσα στον Ελληνικό λαό.
Λίγες
χώρες στην ΕΕ, και μεταξύ αυτών και η
Ελλάδα, ακόμα δεν έχουν δώσει το
δικαίωμα ψήφου στους απόδημους πολίτες
τους να ψηφίζουν όταν έχουν εθνικές
εκλογές.
Πριν
ένα χρόνο περίπου, η κυβέρνηση δια του
στόματος του πρωθυπουργού της,
κατηγορηματικά ανάλαβε την υποχρέωση να
ικανοποιήσει το δικαίωμα και την
υποχρέωση της Ελληνικής Διασποράς να
ψηφίζει στις Εθνικές εκλογές της
Ελλάδας.
Πάντα
η Ελληνική Διασπορά “καίει τους
πολιτικούς της Ελλάδας μας”. Οι
πολιτικοί, τα κόμματα της Ελλάδας σε
καμιά περίπτωση δεν θα ήθελαν να
ταράξουν τα νερά της κατάστασης που
επικρατεί στον απόδημο κόσμο του
Ελληνισμού από τις αρχές
του εικοστού αιώνα για πολλούς
λόγους.
Αν
τα δυο “μεγάλα κόμματα” συμφώνησαν
στην ανάγκη που έχει ο Ελληνισμός της
Διασποράς να αναγνωρίζεται διαρκώς και
ανελλιπώς, η Ελληνική του πολιτική
ταυτότητα, έγινε για πολύ διαφορετικούς
λόγους για το καθένα κόμμα, και φυσικά
την θρησκευτική διοίκηση. Όλα τα
ενδιαφέροντα μέλη, και το καθένα χωριστά
έκαναν δικές του εκτιμήσεις για
πολιτικά κέρδη, και βέβαια η “πνευματική
διοίκηση” για την οικονομική και
πελατειακή ηγεμονία της. Περιττό ν’
αναφερθεί ότι, τα ποίμνια και οι οπαδοί
έχουν αρχίσει είδη να λιποτακτούν από
τις γραμμές των ταγμάτων που δεν έχουν
πια λόγους να πιστεύουν στις αρχές και
στα ιδεώδη τους. Και αυτό γιατί δεν έχουν
αποδείξεις γι’αυτές και γι’αυτά, ούτε
ήρωες με γραβάτα και πετραχήλι.
Τα
δυο κόμματα “καμώνονται” μπροστά στην
Ευρωπαϊκοί πραγματικότητα, με δήθεν
εντατική προσπάθεια για περισσότερη
Δημοκρατικότητα, και ιδικά στα πολιτικά
δικαιώματα του πολίτη.
Η
πελατειακή νοοτροπία που επικρατεί
στους σχεδιασμούς και στις αποφάσεις
της κάθε Ελλαδικής Κυβέρνησης, και η αεί
επικρατούσα “χαλαρή“ διάθεση, και
αμηχανία του κρατικού μηχανισμού για
διάθεση ν’ αλλάξει ταχύτητα παραγωγής,
και προσαρμογής, για την εξυπηρέτηση των
αναγκών των Ελλήνων, και είναι πηγές
κακών για όλο τον Ελληνισμό.
Όμως,
επικίνδυνες παραχωρήσεις και νέες
διοικητικές και πολιτικές περιπέτειες,
από το ερμαφρόδιτο Ελληνικό σύστημα
διοίκησης (κομματισμός / θρησκευτισμος) σένα
σώμα ψηφοφόρων που δεν το ελέγχουν, και
έχει διαφορετική πολιτική νοοτροπία,
δεν θα εκτιμούνταν σαν έξυπνες και
κερδοφόρες πολιτικές ενέργειες.
Πάντως,
το σίγουρο είναι ότι, τα κόμματα πήραν
την “ευλογία της εκκλησίας” για την
πολιτική στο θέμα «της επιστολικής
ψήφου», και ο κλήρος για την δουλειά αυτή
έπεσε στην κυβέρνηση της δεξιάς.
Από
την άλλη μεριά υπάρχει η εμπειρία του
ΣΑΕ, και το οποίο δυστυχώς δεν “περπάτησε”
όπως περίμεναν τα επιτελεία των κέντρων
έλεγχου του Ελληνισμού, και αποφάσισαν
να “δώσουν” (όταν θ’αρθει ο καιρός) το
δικαίωμα της ψήφου στη Διασπορά. Βέβαια
το καλό πράμα θα φανεί όταν θα δούμε την
“νύφη”. Δηλαδή, το νομοσχέδιο για την
επιστολική ψήφο με όλες τις σχετικές
διατάξεις.
Το
κρεμασμένο σπαθί του Δαμοκλή, της
ευθύνης, της ηθικής, και της αγάπης προς
τον Ελληνισμό ας είναι η δύναμη της
δημοκρατικότητας της προσπάθειας αυτής.
Γιατί
αυτό είναι το ποιο σημαντικό, και
μοναδικό σημείο αναφοράς όλων των
σκέψεων, αποφάσεων, και ενεργειών. Είναι
η αγάπη προς τον Ελληνισμό. Το μοναδικό
είδος πνευματικής, πολιτισμικής, και
ηθικής εμπειρίας μιας κοινωνικής ομάδας
που άλλαξε, αλλάζει , και θα αλλάζει την
ποιότητα του Κόσμου. Τότε και μόνο, όταν οι αρχές αυτές,
και τα αξιώματα διαφυλάσσονται,
υπερασπίζονται, και προωθούνται
ουσιαστικά, ικανοποιούν τις ανάγκες του
Κόσμου.
Η
ελευθέρια, η δημοκρατία, ο ανθρωπισμός
και ο σεβασμός του περιβάλλοντος είναι
τα απαραίτητα χαρακτηριστικά και
ιδιότητες μίας κοινωνίας που εγγυάται
την αρμονία ανάμεσα στην πνευματική και
πολιτισμική της δημιουργικότητα.
