Για
ένα όνομα
Οι διακρατικές σχέσεις των μελών της διεθνούς κοινωνίας, κατά γενικό κανόνα, αποβλέπουν σε δύο γενικούς κανόνες, την κατοχύρωση της ασφάλειας των ενδιαφερομένων κρατών και την διαφύλαξη και διασφάλιση των εμπορικών και συναλλακτικών τους συμφερόντων.
Για
την κατοχύρωση αυτών τους των
συμφερόντων, οι διάφορες διοικήσεις,
διαπραγματεύονται συμφωνίες και
υπογράφουν πρωτόκολλα τα οποία
πιστεύουν ότι θα βοηθήσουν στην
κατάλληλη στιγμή να ξεπεραστούν πιθανές
δυσκολίες στις σχέσεις των δύο
συμβαλλόμενων.
Τα
τελευταία δέκα έξι χρόνια έχει
δημιουργηθεί ένα σοβαρό παθητικό στις
σχέσεις της Ελληνικής διοίκησης και
εκείνης της ΦΥΡΟΜ. Ένα πρόβλημα το οποίο
άρχισε γύρω από την ονομασία της νέας
μικρής δημοκρατίας των Βαλκανίων, η
ύπαρξη και συνέχιση της οποίας
οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανοχή και
προθυμία των Ελληνικών κυβερνήσεων να
στηρίξουν πολιτικά και οικονομικά την
αδύναμη διοίκηση της νέας διοικητικής
περιφέρειας.
Οι
λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την
περιπλοκή, είναι απλοί και δεν απαιτούν
καμία απολύτως
πολιτική ανάλυση. Η επιμονή των βορείων
γειτόνων της Ελλάδας στην αποκλειστική
ιδιοποίηση και χρήση του ονόματος της
Μακεδονίας. Ένα στοιχείο το οποίο
δημιουργεί ερωτηματικά και
προβληματίζει για τις αγαθές προθέσεις
καλής γειτονίας της νέας σλαβόφωνης
διοίκησης με την φίλη, σύμμαχο και
προστάτιδά της Ελλάδα.
Το
βέβαιο είναι ότι στην διάρκεια όλων
αυτών των χρόνων, κατεβλήθησαν
προσπάθειες και καταναλώθηκαν χιλιάδες
ώρες διαβουλεύσεων από τις δύο πλευρές
και την διεθνή κοινότητα για την
ανεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης,
προκειμένου να επέλθει η γαλήνη και
ομαλότητα στις σχέσεις μεταξύ των δύο
γειτόνων, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα,
εξ αιτίας κυρίως της πείσμονας άρνησης
της νέας διοίκησης να αποδεχθεί κάποιον
συμβιβασμό.
Και
ενώ όλο αυτό το διάστημα ισχυρίζεται ότι
δήθεν διαπραγματεύεται τις διαφορές της
με την πολιτεία των Ελλήνων,
παρασκηνιακά και χρησιμοποιώντας
διάφορα δελεαστικές εμπορικές
προτάσεις, κατόρθωσε να παρασύρει με το
μέρος της, στο παιγνίδι του ονόματος 123
διοικήσεις της διεθνούς κοινότητας οι
οποίες δέχθηκαν την σύναψη διμερών και
εμπορικών συμφωνιών μαζί της με το όνομα
της Μακεδονίας, το οποίο σύμφωνα με τους
ισχυρισμούς τους, αποτελεί το νόμιμο
συνταγματικό τους όνομα με το οποίο τους
επιτρέπει ο καταστατικός τους χάρτης να
συνυπογράψουν συμφωνίες και να κάνουν
αγορές αγαθών. Τα προηγούμενα χρόνια,
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την
πραγματικότητα αυτή ενθάρρυναν έμμεσα
και Έλληνες
πολιτικοί, οι οποίοι πίστευαν ότι έτσι
εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των
εντολοδόχων τους, σε βάρος των δικαίων
του Ελληνικού λαού.
Η
δελεαστική αυτή τακτική ακολουθήθηκε
πρόσφατα προκειμένου να παρασύρει και
την κυβέρνηση του Καναδά στην ίδια
παγίδα, με διαπραγματεύσεις δύο χρόνων,
για την αγορά Καναδικών αγαθών
δισεκατομμυρίων δολαρίων, λέγεται
μάλιστα ότι οι διαπραγματεύσεις αυτές
γίνονται γύρω από την αγορά
αντιδραστήρα τύπου Candu,
που εάν αληθεύει πρέπει να είναι τις
τάξης των τριών δις δολαρίων.
Η
Πρεσβεία της Ελλάδας ήταν γνώστης αυτής
της πραγματικότητας, χωρίς ωστόσο να
προσπαθήσει σοβαρά να αποτρέψει το
ενδεχόμενο μια παρόμοιας συμφωνίας,
όπως ακριβώς είχε συμβεί και με τις
υπόλοιπες 122 χώρες οι οποίες υπέγραψαν
παρόμοια συμφωνία με τα Σκόπια. Το
βέβαιο είναι ότι η Αθήνα στην προκειμένη
περίπτωση είχε τη δυνατότητα να
ανατρέψει την απόφαση με τη μέθοδο της “σιωπηρής
διπλωματίας” και τη βοήθεια της
οργανωμένης ομογένειας, η δύναμη της
οποίας είναι πραγματικά υπολογίσιμη στο
καναδικό πολιτικό τοπίο. Ατυχώς, για
άλλη μια φορά οι υπεύθυνοι της Ελληνικής
πρεσβείας θέλησαν να παρακάμψουν τον
σπουδαιότερο σύμμαχό τους, την
ομογένεια και στράφηκαν στον Ελλαδικό
τύπο με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν ένα
πραγματικό πολιτικό τετελεσμένο, το
οποίο στην ουσία αποτελεί μια νέα
ταπεινωτική διπλωματική ήττα για όλους
μας. Αλλά όμως το φταίξιμο είναι του
Καναδά; Εάν
αναλογισθούμε ότι πρόσφατα μόλις, οι
κυβερνητικοί ευρωβουλευτές ψήφισαν στο
ευρωκοινοβούλιο ενάντια σε πρόταση η
οποία προέβλεπε σαν όρο την επίλυση της
διαφοράς μεταξύ των δύο χωρών, της
σχετικής με το όνομα, προκειμένου η χώρα
αυτή να αρχίσει διαπραγματεύσεις
εισόδου της στην Ευρώπη, γίνεται
ολοφάνερο ότι στην πραγματικότητα δεν
υπάρχει καμία πολιτική συνέπεια ή και
συντονισμός στο θέμα αυτό από πλευράς
Αθηνών.
Έτσι
λοιπόν ας μη υπερθεματίζουμε τους
άλλους για τις δικές μας αδυναμίες,
κάποτε θα πρέπει να μάθουμε να
αναγνωρίζουμε τις ευθύνες μας.
“Πατρίδες”
