“Και
Εγένετο Φως”
Κάπως έτσι, σύμφωνα με την εβραϊκή μυθολογία, έγινε ο κόσμος και γεννήθηκε το φως. Ένα αγαθό το οποίο πλουταίνει τη ζωή όλων μας και μας κάνει να αισθανόμαστε ευτυχείς για την μεγάλη τύχη μας να γνωρίσουμε τις εμπειρίες της ζωής. Είναι γνωστό ότι ο γίγαντας των Γερμανικών γραμμάτων ο Γκαίτε, σε μια χρονική περίοδο που την Ευρώπη σκέπαζαν τα μαύρα σύννεφα των πολιτικών συμφερόντων των δυνατών της εποχής φώναζε, διαμαρτύρονταν, ζητούσε : “ Φως, περισσότερο Φως.”
“
Φως, περισσότερο Φως”, ζητάμε, τα
τελευταία χρόνια, οι ομογενείς που
ασχολούνται με τα παροικιακά
στο Τορόντο.
Το
2004, την ίδια περίπου εποχή του χρόνου,
βγήκαν με τυμπανοκρουσίες οι κράχτες
της διοίκησης της ΕΚΜΤ Inc, και μας διαβεβαίωναν ότι τις μέρες
εκείνες άρχιζαν οι εργασίες ανέγερσης
του “ ονείρου των ομογενών του Τορόντο”,
το νέο και πολυδιαφημισμένο πολιτιστικό
κέντρο. Δημοσιεύθηκαν φωτογραφίες με
φτυάρια και καπέλα
ασφαλείας, “ από τον φόβο προφανώς μην
πέσει στην περιοχή κανένας μετεωρίτης
από τον ανοιχτό ουρανό του οικοπέδου,”
και μας διαβεβαίωσαν για πολλοστή φορά
ότι ήταν “υπόθεση ημερών η έναρξη των
εργασιών ανέγερσης”. Έκτοτε πέρασαν
άλλοι δώδεκα μήνες, έως ότου στη
πρόσφατη μηνιάτικη συνεδρίαση του
οργανισμού, “τη πρώτη μετά τις θερινές
διακοπές” σύμφωνα με
δημοσιεύματα αρθρογράφων “
προσκείμενων” της ηγεσίας, δόθηκαν
διαβεβαιώσεις ότι το έργο αρχίζει “ τις
επόμενες μέρες”, ίσως και μέχρι τα τέλη
του Σεπτέμβρη σύμφωνα με τον επίσημο
δημοσιογραφικό εκφραστή της διοίκησης,
ο οποίος μάλιστα το μετέφερε και στην
ελληνική ΕΡΤ.
Βέβαια
την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές,
βρισκόμαστε στις τελευταίες ημέρες του
Σεπτέμβρη χωρίς να ακουστεί τίποτα το
σημαντικό, ελπίζουμε ωστόσο ότι προς το
συμφέρον της ομογενειακής παροικίας του
Τορόντο οι εργασίες θα αρχίσουν στις
επόμενες τρεις μέρες που μας απομένουν,
ή θα πρέπει να εξαφανιστούν όσοι
προσπαθούν να εντυπωσιάσουν
την κοινή γνώμη της παροικίας με
πλανερές ειδήσεις και εξαγγελίες που
καμία σχέση δεν έχουν με τη
πραγματικότητα.
Μια
δεύτερη είδηση, από τις ίδιες πηγές,
αναφέρει ότι ένα μέλος του οργανισμού
υπέβαλλε την παραίτησή του για
οποιουσδήποτε προσωπικούς του λόγους.
Το
ερώτημα, ωστόσο, που δημιουργείται είναι
γιατί το μέλος αυτό της διοίκησης
δέχθηκε το διορισμό του στο σώμα των
διοικητών, (εκλογές έχουν να γίνουν από
την εποχή που ορισμένοι εθνοσωτήρες
ανέλαβαν την εξουσία και αποφάσισαν ότι
αυτοί εκπροσωπούν και εκφράζουν την
ομογένεια με τη θέληση του θεού), εδώ και
μερικού μήνες. Θα πρέπει να σημειωθεί
ότι και ο πρώην γραμματέας του
οργανισμού, ο οποίος είναι
εκπαιδευτικός και κάτοχος διδακτορικού
πτυχίου, αποχώρησε παλαιότερα από τη
διοίκηση και με δημοσιεύματά του ζήτησε
εξηγήσεις και ευθύνες για ορισμένες
πράξεις ή παραλήψεις της διοίκησης.
Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι έχω κάποιες
ειδικές γνώσεις γύρω από το μυστικοπαθή
τρόπο άσκησης της εξουσίας από τους
πρώην συναδέλφους του γραμματέα,
πιστεύω ότι εάν οι ισχυρισμοί του είναι
πραγματικοί, τότε θα έπρεπε ολόκληρη η
διοίκηση να είχε παραιτηθεί ή να
προκηρύξει νέες εκλογές για την
ανανέωση της εμπιστοσύνης και εντολής
των μελών της γενικής συνέλευσης του
οργανισμού. Αυτό τουλάχιστον επιβάλλει
η δημοκρατική πρακτική, με την οποία
όμως δεν φαίνεται να συμφωνούν οι
ασκούντες την εξουσία στο όνομα της
ομογένειας.
Στην
τελευταία αυτή περίπτωση
πληροφορούμαστε ότι η διοίκηση άρχισε
την διαδικασία δικαστικής προσφυγής
εναντίον του συντάκτη του άρθρου καθώς
επίσης και του εντύπου που φιλοξένησε
την αρθρογραφία. Σχετικές πληροφορίες
αναφέρουν επίσης ότι αυτή δεν είναι η
πρώτη προσφυγή της διοίκησης εναντίον
εντύπου που ασκεί κριτική εναντίον της.
Την πρακτική εφάρμοσαν και προηγουμένως
ενάντια σε άλλο έντυπο το οποίο, σύμφωνα
με την κρίση του εκδότη άσκησε έλεγχο
και ζήτησε εξηγήσεις. Κάτι που είναι
δικαιωματικό και διασφαλίζεται από τις
αρχές της ελευθερίας έκφρασης και
διατύπωσης των σκέψεων του πολίτη, μέσα
στα πλαίσια άσκησης δημοκρατικής
κριτικής, ενάντια σε κάθε μέλος της
διοίκησης οργανισμού, το οποίο
ισχυρίζεται ότι είναι ο δημοκρατικά
εκλεγμένος εκπρόσωπος μιας κοινωνικής
ομάδας.
Είναι
όμως αυτή η πρακτική συνταιριασμένη με
τις πολιτιστικές αξίες των κληρονόμων
εκείνων που έκαναν περήφανες όλες τις
γενιές των νεότερων Ελλήνων, αφήνοντας
τες την μεγάλη και βαριά κληρονομιά
πολιτιστικών αξιών πάνω στις οποίες
στηρίζονται οι δομές όλων των σύγχρονων
δημοκρατιών του πλανήτη.
Κάτι
παρόμοια συνέβαιναν και στην γειτονική
παροικία του Μόντρεαλ, όπου χιλιάδες
δολάρια του πτωχικού ταμείου του
οργανισμού είχαν διατεθεί προκειμένου
να διασφαλιστούν οι δημόσιες σχέσεις
εκείνων που ασκούσαν την εξουσία, ένα
γεγονός που έγινα γνωστό ύστερα από την
απομάκρυνση των υπευθύνων από την
εξουσία. Δυστυχώς στο Τορόντο, οι
κρατούντες ανακάλυψαν τη μέθοδο της
ομόφωνης αποδοχής, λόγω της έλλειψης
αντιπολίτευσης ή και υποψηφίων πέραν
του αριθμού που οι ίδιοι σχεδιάζουν.
Δικαίωμά τους εάν αυτό ικανοποιεί τους
ίδιους και τα σχέδια τους. Για τη τάξη
και μόνο αναφέρω ότι με αυτή τους την
πρακτική γίναν αιτία κατάλυσης των
περισσότερων ομογενειακών συλλόγων. Η
Ομοσπονδία, για παράδειγμα, έπρεπε να
προχωρήσει σε εκλογές από τον περασμένο
Μάη. Απέτυχε να σχηματίσει απαρτία μελών
και παραμένει με τη παλαιά διοίκηση
μέχρι σήμερα. Το τίνος είναι η ευθύνη
αυτής της κατάντιας των παροικιακών μας
πραγμάτων είναι υπόθεση που θα πρέπει να
προβληματίσει κυρίως εκείνους που
σχετίζονται με την άσκηση της εξουσίας.
Όσο για κείνες τις φωνές διαμαρτυρίες
που εκφράζουν την αγωνία τους για αυτή
τη κατάσταση είναι άδικη και απαράδεκτη
κάθε ενέργεια η οποία αποσκοπεί να τις
φιμώσει. Να γιατί σήμερα , για άλλη μια
φορά ζητάμε : “φως, περισσότερο Φως,”
γύρω από τα παροικιακά μας πράγματα και
υποθέσεις. Εάν οι διοικούντες πιστεύουν
ότι η κριτική τους αδικεί, καλό είναι να
αρχίσουν το πολυδιαφημισμένο έργο, “ το
όνειρο της Ελληνικής ομογένειας του
Τορόντο”, όσο γρηγορότερα τόσο το
καλύτερο. Είναι ο μόνος τρόπος να
διαψεύσουν τους επικριτές τους και να
αποδείξουν ότι πράγματι εργάζονται για
τα συμφέροντα της παροικίας. Τα
δικαστήρια όχι μόνο δεν ωφελούν μα ακόμα
περισσότερο αφήνουν να σχηματισθούν
λαθεμένες εντυπώσεις για το ότι η
Ελληνική παροικία διακατέχεται από πάθη
και μίση και είναι διασπασμένη, κάτι που
στη πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση
με την αλήθεια. Οι κοινότητες μας στο
Καναδά υπάρχουν και τις στηρίζουμε
επειδή βοηθούν την οργανωμένη αντίδρασή
μας σε ενέργειες ή αποφάσεις των
διοικήσεών της πόλης, της επαρχίας και
της χώρας, οι οποίες ενδεχομένως μας
αδικούν σαν πολιτιστική μειονότητα. Οι
κοινότητες και τα σωματεία μας σε καμία
περίπτωση δεν αποσκοπούν ή αποβλέπουν
στη δημιουργία κλειστών φωνητικών “γκέτο”,
κάτι παρόμοιο θα ήταν καταστρεπτικό για
το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών
μας, στόχος τους επομένως παραμένει η
ομαλή κοινωνική αναπροσαρμογή μας στα
νέα δεδομένα και η βοήθεια διατήρησης
των διακριτικών πολιτιστικών μας αξιών
μέσα στα πλατιά πλαίσια αυτής της
φιλελεύθερης και ανεκτικής κοινωνίας
που λέγεται Καναδάς.
Καιρός
λοιπόν να ξεπεραστούν τα πάθη ώστε από
κοινού όλοι μαζί να ξαναρχίσουμε την
ανοικοδόμηση των θεμελίων για τη
μελλοντική μας συνέχιση και ύπαρξη.
Είναι κάτι που απαιτεί πρωτίστως ηγέτες
με οραματισμούς, πρόθυμους να ακούσουν,
να πλησιάσουν την ομογένεια και κυρίως
να κατορθώσουν να πείσουν τους εαυτούς
τους ότι είναι εθελοντές-εργάτες των
συμφερόντων όλων, σε
καμία δε περίπτωση να μην
πιστεύουν ότι είναι δεσπότες που
ενεργούν όπως και όπου πιστεύουν
αυτοί.
“Πατρίδες”
