ΕΜΕΙΣ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Γενοκτονίες που αποτελούν προσβολή κατά της ανθρωπότητας

Του Κωνσταντίνου Σ. Ναλμπάντη

Κολωνία

Μέρος Α΄

Η 14η Σεπτεμβρίου, είναι η επέτειος της καταστροφής της Μ. Ασίας-Ανατολικής Θράκης. Έχει ανακηρυχθεί ημέρα περισυλλογής και μνήμης των αξέχαστων πατρίδων και των θυμάτων της μικρασιατικής τραγωδίας 1914-1924.

Η 19η Μαίου 1919 είναι ημέρα σημαδιακή για τον ποντιακό Ελληνισμό και θεωρείται ως απαρχή της μεγάλης γενοκτονίας των Ποντίων που ακολούθησε.

«Είκοσι αιώνες μετά το Χριστό, ένας μικρός και οπισθοδρομικός λαός σαν τους Τούρκους μπόρεσε να διαπράξει τέτοια εγκλήματα κατά του πολιτισμού και της προόδου της ανθρωπότητας. Θα έπρεπε να υποχρεώσει κάθε σκεπτόμενο λαό να σταθεί και να σκεφθεί, διότι αυτά τα εγκλήματα διεπράχθησαν χωρίς καμιά αντίσταση εκ μέρους οιουδήποτε χριστιανικού έθνους και ότι η τελευταία φρικώδης σκηνή στη Σμύρνη, που  παίχτηκε σε  απόσταση λίγων μόλις μέτρων από τον συμμαχικό και τον αμερικανικό στόλο (!) - αν και ξέραμε καλά πως η Αμερική ήταν η μόνη ελπίδα τους – όχι μόνο κωφεύσαμε στις απελπισμένες κραυγές των χριστιανών που  πέθαιναν, αλλά και σήμερα ακόμα, για να επιτύχουμε οικονομικά οφέλη, τείνουμε ολοένα και πιο πολύ να αθωώσουμε τους Τούρκους και να παράβλέψουμε τα εγκλήματά τους" - Πρόλογος του James W. Gerard στο βιβλίο του  George  Horton «Η μάστιγα της Ασίας», Αθήνα (Εστία) 1993.

Ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι καταπατούν βάναυσα το σεβασμό των διεθνών συνθηκών και του διεθνούς δικαίου και συνεχίζουν τις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο και την αύξηση των πιθανοτήτων μιας στρατιωτικής σύρραξης. Ακόμα και σήμερα στην ίδια τους τη χώρα παραβιάζουν βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα και φυλακίζουν τους Κούρδους, απαγορεύουν τη γλώσσα τους και εκτοπίζουν τον άμαχο πληθυσμό καταστρέφοντας τα χωριά τους.

Οι ΄Ελληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, με τη συμφωνία της Λωζάνης του 1923, έπρεπε να αποκτήσουν αυτοδιοίκηση και σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Τίποτε από αυτά δεν πραγματοποιήθηκε . Παρόλο που πέρασαν 73 χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης, δυστυχώς δεν επιβεβαιώθηκε έκτοτε, ακόμα απόλυτα, η τότε ευχή του Βενιζέλου, ότι, δηλαδή, μπορούμε με εμπιστοσύνη πλέον η Ελλάδα ν΄ ατενίζει το μέλλον. Κι ακόμα και με την επαναπροσέγγιση στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και με την  προοπτική της Τουρκίας στην ΕΕ  δεν έχουν ακόμα αποδώσει οι ελπίδες μας, ώστε να φέρουν για την ελληνοτουρκική συνεργασία μια αμοιβαία εμπιστοσύνη και αλληλοκατανόηση και με τη λύση των προβλημάτων που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Και πώς μπορούσε να συμβεί αυτό, όταν η Τουρκία ουσιαστικά δεν δέχθηκε ουδέποτε το status quo στο Αιγαίο, αλλά και στη Θράκη, και μονίμως σχεδιάζει και απεργάζεται την ανατροπή του; Χαρακτηριστικά παραδειγματα δεν είναι μόνον η Ίμβρος και η Τένεδος, που η Τουρκία προχώρησε στον εξοστρακισμό του ελληνικού πληθυσμού. Δεν είναι τα εγκλήματα μόνο στην Κωνσταντινούπολη  με τα Σεπτεμβριανά ή η Κύπρος με την εισβολή και τη διχοτόμησή της. Είναι ακόμα και τα προκλητικά γεγονότα του 1976 με την έξοδο του «Χώρα», είναι εκείνα του Μαρτίου του 1987 καθώς και οι συνεχείς επί 22 χρόνια προκλητικές παραβιάσεις του εναερίου χώρου και τα τελευταία γεγονότα των βραχονησίδων των Ιμίων.

Το 1923 ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη πάνω από 3ΟΟ.ΟΟΟ ΄Ελληνες. Σήμερα μένουν μόνο 5.ΟΟΟ υπό καθεστώς τρόμου και χωρίς καμιά προοπτική εξέλιξης.

Οι Τούρκοι εφάρμοσαν συστηματικά σχέδιο εξόντωσης των πληθυσμών στη  Μ. Ασία, την Κωνσταντινούπολη, την ΄Ίμβρο και την Τένεδο και σήμερα στην Κύπρο και στο Κουρδιστάν. Για όλα αυτά, η διεθνής κοινότητα δεν αντιστάθηκε

Η ιστορία μας και η γεωγραφική μας, όμως, θέση στο ανατολικό Αιγαίο επιβάλλουν ασφαλώς  την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών. Η προσπάθειά μας πρέπει να στραφεί εντατικότερα στις κοινωνίες της Ευρωπαϊκής ΄Ένωσης και της διεθνούς κοινωνίας, για να διαπεράσει η αναγνώριση του διεθνούς δικαίου σε όλες μας τις διαφορές με τους γείτονες. Ασφαλώς  η αμοιβαία καχυποψία Ελλάδας-Τουρκίας πρέπει σιγά σιγά να υποχωρήσει για χάρη της ειρηνικής συμβίωσης και  ασφαλώς της αποδοχής από όλους καθώς επίσης και από τους γείτονές μας των διεθνών κανόνων και της διεθνούς κοινωνίας.

Με την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την επικράτηση και άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία το 19Ο8, αποφασίζεται από την τριάδα Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ στη Θεσσαλονίκη ένα απάνθρωπο σχέδιο εξοντώσεως των χριστιανών της πρώην Οθωμανικής  Αυτοκρατορίας.

Το κίνημα των Νεότουρκων, το 19Ο8 αποτελεί την αντεπανάσταση των Τούρκων ενάντια στα προοδευτικά κινήματα. Οι Νεότουρκοι αρνιούνται πως υπάρχει εθνικό ζήτημα στην Τουρκία και επιλέγουν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης πληθυσμών. Εκτός των Τούρκων, όλα τα άλλα στοιχεία να εξοντωθούν, άσχετα σε ποια θρησκεία ή πίστη ανήκουν, είναι επιταγή των Νεότουρκων. Οι Νεότουρκοι βάζουν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους. Με αυτόν τον τρόπο θέλησαν να εξαφανίσουν τις αναπτυσσόμενες αυτονομιστικές τάσεις πρώτα από τους Αρμενίους και τους Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας κι έπειτα από τους Κούρδους.

«Exkurs: Την τριανδρία των Νεότουρκων την αποτελούσαν: Ο ανθυπολοχαγός-Leutnant και Υπουργός πολέμου-Kriegsminister Ismail Enver, ο λοχαγός-Hauptmann και υπουργός Ναυτικού-Marinenminister και διοικητής στρατού στη  Συρία: Ahmed Dschemal και ο υπουργός και αργότερα μεγαλοβεζίρης Mehmed Talaat. Ο Dschemal είχε Ελληνίδα μητέρα και ήταν γαλλόφιλος. Ο Talaat ήταν βουλγαρικής  καταγωγής και ο Enver σερβοαλβανικής καταγωγής και γερμανόφιλος. Και οι τρεις προέρχονταν από φτωχές οικογενειακές συνθήκες. Ο Ταλάατ δολoφονήθηκε από τον Αρμένιο εκδικητή Tehlerjan στο Βερολίνo στις 15 Μαρτίου 1921. Όταν ο Ταλάατ κηδεύτηκε στο ισλαμικό νεκροταφείο του Βερολίνου, έφθασε από το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατικής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ένα στεφάνι με το αφιέρωμα: «Για ένα μεγάλο πολιτικό άνδρα και πιστό φίλο».

Ο  Εμβέρ δολοφoνήθηκε το 1922 στο Τουρκεστάν και ο Τζεμάλ, με την Ελληνίδα μητέρα, δολοφoνήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 από τους κεμαλικούς (Βλέπε: Wolfgang  Gust: Der Völkermord an den Armeniern, München, Wien 1993).  

«Ο μεγάλος εχθρός του χριστιανισμού, ο μωαμεθανισμός, εξαπλώθηκε αποκλειστικά με το σπαθί και τη βία. Οι Τούρκοι διατήρησαν τις θηριώδεις παραδόσεις και διέπρεψαν σε βιαιότητες, που όμοιές τους δεν διέπραξε ποτέ καμιά από τις φυλές που συντάχθηκαν κάτω από τη σημαία του προφήτη στους παλιούς ή τους νεότερους καιρούς... Από το 1822 έως το 19Ο4  οι Τούρκοι έσφαξαν  328.477 χριστιανούς» (σ. 31, Georg Horton).

Από ιστορικής άποψης, πρέπει να αναφέρουμε, ότι την 24η Απριλίου 1915 «η νεοτουρκική κυβέρνηση έθεσε σε εφαρμογή ένα σχέδιο εξόντωσης των Αρμενίων με συλλήψεις,εξορίες, δολοφονίες διανοουμένων και πολιτικών, όπου στην προγραμματισμένη γενοκτονία έπεσαν 1.5ΟΟ.ΟΟΟ θύματα Αρμενίων. Επίσης, αυτόν τον χρόνο συμπληρώνονται 1ΟΟ χρόνια της ημέρας των φρικιαστικών σφαγών των Αρμενίων από τους Τούρκους τα έτη 1894-1896, που σφαγιάσθηκαν 3ΟΟ.ΟΟΟ Αρμένιοι.

Η  γενοκτονία του ποντιακού Ελληνισμού

To απάνθρωπο σχέδιο επεκτείνεται και στους ελληνορθόδοξους Ποντίους σε αντίποινα του απελευθερωτικού κινήματός τους και της συμμαχίας τους με την Ρωσία ως προστάτιδας των χριστιανών της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και με τις δυνάμεις της Αντάντε στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο.  Κατά τον Γ. Χόρτον (σ. 31) από το 1822 έως το 19Ο4 οι Τούρκοι έσφαξαν 328.477 χριστιανούς. Η εφαρμογή του σταθερού προγράμματος εξόντωσης της χριστιανοσύνης από όλο το μήκος και το πλάτος της παλιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της  εξολόθρευσης δηλαδή ενός αρχαίου χριστιανικού πολιτισμού, ο οποίος είχε ξεκινήσει μια θαυμαστή ανάπτυξη και μια πνευματική ανανέωση, αρχίζει να εντείνεται από το 1911 και φθάνει σε πλήρη έξαρση μέχρι τη συνθήκη του Μουχρού το 1918 και επανεμφανίζεται μετά τα συνέδρια του Ερζερούμ  και της Σεβάστειας το 1919, παίρνοντας μέχρι το 1922 την έκταση της γενοκτονίας, που σήμερα είναι γνωστή ως ολοκαύτωμα των Ποντίων (το 1916 άρχισε η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο με 350.000 νεκρούς ως το 1924, ενώ στις περιοχές τους δεν έγινε ποτέ πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας).

Εκτελεστές του σχεδίου εξοντώσεως των Ποντίων ήταν αρχικά τα στελέχη των Ιττιχάτ Εμβέρ, Ταλάατ πασάς και Τζεμάλ πασάς και μετέπειτα ο πιστός φίλος και συνεργάτης του Κεμάλ Τοπάλ Οσμάν. Ιδίως με το λεγόμενο Σεφερπεγλίκ, το 1914, επιστρατεύεται και όλος ο άρρενας, μη μουσουλμανικός πληθυσμός του Πόντου και κυρίως Έλληνες και Αρμένιοι που στέλνονται στα τάγματα και εκεί πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα και τις κακουχίες. Οι μη καταταγέντες απαγχονίζονται. Διατάσσεται η εκτόπιση από πόλεις και χωριά χιλιάδων γυναικόπαιδων και η εξορία τους σε άγνωστους τόπους, ακόμη και η εκκένωση ολόκληρων πόλεων. 

Οι αποστολές αυτές, εννέα και πλέον τον αριθμό, γυναικόπαιδων (σεφκιάτ) οδηγούνται μέσα σε παγετώνες κάτω από φρικιαστικές συνθήκες από τόπο σε τόπο. Ελάχιστοι από αυτούς επιβιώνουν από τις κακουχίες, τους βιασμούς και επιθέσεις των Τούρκων. Οι οργανωμένες και αυθόρμητες βιαιότητες, οι βιασμοί και οι δολοφονίες με μεγάλη βαρβαρότητα ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Πληθυσμοί ολόκληρων πόλεων και χωριών, όπως της Πάφρας, της Τριπόλεως, της Σάντας κ.α. ξεκληρίζονται ολοκληρωτικά. Εκτελούνται άρχοντες (πρόκριτοι), βουλευτές, δημοσιογράφοι, καθηγητές, δάσκαλοι, ακόμα και μαθητές γυμνασίων και κληρικοί. Πυρπολούνται πόλεις και χωριά και γίνονται ομαδικές σφαγές. Πολιορκούνται και λεηλατούνται μοναστήρια και εκκλησίες. Υπήρχε η εφαρμογή πολιτικής βίας ενάντια στις γυναίκες, αρπαγή γυναικών και εγκλεισμός σε χαρέμια των Τούρκων, βίαιος εξισλαμισμός, μαζικοί βιασμοί και μαζικές εγκυμοσύνες. Είχαμε σφαγή εγκύων γυναικών, αρπαγή παιδιών, βρεφών από τις τουρκικές οικογένειες. Είχαμε μαζική διακόρευση κοριτσιών ηλικίας από 6 ως 1Ο ετών, σφαγή μικρών παιδιών. Το σύνολο των θυμάτων της γενοκτονίας υπολογίζεται σε 3ΟΟ.ΟΟΟ-35Ο.ΟΟΟ περίπου.

Ένα μέρος του ελληνορθόδοξου πληθυσμού του Πόντου εξαναγκάζεται σε εξισλαμισμό. Παρά τις συστηματικές επιχειρήσεις αφελληνισμού ζούσαν μέχρι το 1922 στην ευρύτερη περιοχή του Πόντου και της Νότιας Ρωσίας περίπου 1.5ΟΟ.ΟΟΟ Έλληνες Πόντιοι. Οι Έλληνες στη Μικρά Ασία (Πόντος, Ιωνία και Καππαδοκία) και στην Ανατολική Θράκη ήταν 2.601.312 πριν από το 1914 με βάση τις οθωμανικές στατιστικές, τη στιγμή που ο συνολικός πληθυσμός μόλις πλησίαζε τα 9.5 εκατομμύρια. Η επόμενη καταμέτρησή τους έγινε στην Ελλάδα το 1928, ως προσφύγων αυτή τη φορά, και βρέθηκαν να είναι 1.221.849. Όπως προαναφέραμε, η μοίρα τους είχε προδιαγραφεί από το 1908, μετά το κίνημα των Νεότουρκων. Οι Νεότουρκοι αρνήθηκαν ότι υπήρχε εθνικό ζήτημα στην Τουρκία και επέλεξαν την πολιτική της βίαιης αφομοίωσης των εθνικών κοινοτήτων. Το 1911 αποφάσισαν σε συνέδριό τους την εξόντωση των μη τουρκικών εθνοτήτων.

Χαρακτηριστική ημέρα για τον Ποντιακό Ελληνισμό η 19η Μαϊου 1919. Ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, ένας εκτουρκισμένος «ντολμά» εβραίος, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και αξιωματικός του οθωμανικού στρατού, ξεκινάει για τον Πόντο, για την καταστολή του ποντιακού κινήματος με την άδεια του σουλτάνου και την επικύρωση των  Άγγλων. Στις 19 Μαϊου 1919, μπροστά από 76 χρόνια, πατά το πόδι του στη Σαμψούντα. Από την επαύριο της άφιξής του, οργανώνει τις τουρκικές συμμορίες με επικεφαλής το βαρκάρη Τοπάλ Οσμάν, ενάντια στο ποντιακό απελευθερωτικό κίνημα.

Η 19η Μαίου 1919 είναι ημέρα σημαδιακή για τον ποντιακό ελληνισμό και θεωρείται ως απαρχή της μεγάλης γενοκτονίας των Ποντίων που ακολούθησε.

Οι Πόντιοι μάταια είχαν ζητήσει την αποστολή ελληνικής μεραρχίας στον Πόντο. Ακόμα και η επικράτηση των μπολσεβίκων ήταν εξ ολοκλήρου καταστροφική για τον Ελληνισμό. 

Η συνθήκη των Σεβρών του 1920

Η συνθήκη ειρήνης των Σεβρών κοντά στο Παρίσι, στις 10 Αυγούστου 1920, προέβλεπε το χάσιμο περιοχών της Τουρκίας και παραχώρηση προς την Ελλάδα, τη Θράκη με την Ανδριανούπολη και την Καλλίπολη, τα νησιά του Αιγαίου και επίσης και τα νησιά ΄Ιμβρος και Τένεδος, τη Σμύρνη και την ενδοχώρα της. Εκεί είχε προβλεφθεί ένα περιφερειακό κοινοβούλιο και μετά από πέντε χρόνια στην κοινωνία των Εθνών δημοψήφισμα για να διαπιστώσουν την τελική ιδιοκτησία της περιοχής. Το τουρκικό μέρος της Αρμενίας όφειλε να γίνει αυτόνομο κράτος. Ακριβώς μέχρι σήμερα η  Αρμενία αξιώνει τη δυτική Αρμενία, που βρίσκεται κάτω από τουρκική κατοχή. Το Κουρδιστάν όφειλε να πάρει ένα στατους αυτονομίας. (Ας αναφέρουμε ακόμα, ότι από το έτος 1939 η Τουρκία επεκτάθηκε στην περιοχή «Sandschak» της Αλεξανδρέττας = Iskenderum στη γαλλική προτεκτορική περιοχή, που ακόμα ως σήμερα αξιώνεται να επιστραφεί στη Συρία).

 Η υπόλοιπη Τουρκία σε αυτήν τη συνθήκη θα είχε την Κωνσταντινούπολη και λίγη ενδοχώρα και την Ανατολία με συνολικά 10 εκατομμύρια κατοίκους. Αντί όμως οι σύμμαχες χώρες να δραστηριοποιηθούν για την εφαρμογή της συνθήκης, βάθυναν οι διαφορές μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας και Ιταλίας. 

 Η Γαλλία και η Ιταλία δεν ήταν ευχαριστημένες με το μερίδιο των λαφύρων και άρχισαν αισθητά να κάνουν προβιβασμούς με τον Κεμάλ. Σε αυτό ήρθε και η επικοινωνία του Κεμάλ με την Σοβιετική κυβέρνηση και στα μέσα Αυγούστου 1920 υπέγραψαν στη Μόσχα συμφωνία φιλίας (Βλέπε και Heinz Richter, Griechenland im 20. Jahrhundert, Romiosini, Koeln 1990).

Όταν το Νοέμβριο του 1920 ο αρμενικός στρατός ηττήθηκε στο Ερζερούμ από τις δυνάμεις του Κεμάλ με αποτέλεσμα να συνθηκολογήσουν οι Αρμένιοι και έτσι με αυτόν τον τρόπο να μείνουν οι Πόντιοι μόνοι τους.

Επίσης, οι σύμμαχοί μας δυσανασχετούν και, με την επάνοδο του γερμανόφιλου Κωνσταντίνου, αρχίζουν να διαφοροποιούν τη στάση τους σε βάρος της Ελλάδος. Ο κεμαλικός στρατός ενισχύεται πλέον ανοιχτά από τους Σοβιετικούς, τους Γάλλους και τους Ιταλούς. Η κατάρρευση του μετώπου άρχισε την τελική φάση της μικρασιατικής τραγωδίας. Όπως ευδιάκριτα μπορούμε να καταλάβουμε και είναι φανερό, ο τουρκικός εθνικισμός, με την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, έδωσε την ύστατη μάχη του, βοηθούμενος από τους μπολσεβίκους, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, το μουσουλμανικό κόσμο και τον τραγικό ελληνικό διχασμό και τις αλληλοδιαμάχες μας. Οι Αμερικανοί υποστήριζαν την ακεραιότητα της Τουρκίας προσβλέποντας σε ένα μελλοντικό προτεκτοράτο (Βλέπε και «Βήμα» 30.05.99, σ. β10).

Εδώ  βλέπουμε και το σημερινό παρεμποδισμό της αυτονομίας των Κούρδων και την επιστροφή των Ελλήνων Κυπρίων στις εστίες τους ακόμα και με την αδιάκοπη παραβίαση των διεθνών κανόνων.

Στις 26 Απριλίου 1922 σπάει το μικρασιατικό μέτωπο λίγα χιλιόμετρα έξω από την ΄Αγκυρα, μετά την τουρκική αντεπίθεση. Ο ελληνικός στρατός διαλύεται μέσα σε λίγες ημέρες. Δεν υπάρχει κανένα ελληνικό σχέδιο άμυνας και αναδίπλωσης του μετώπου.  Στις 9 Σεπτεμβρίου 1922 ο κεμαλικός τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη, την οποία παραδίδει στις φλόγες.

Στην προκυμαία της Σμύρνης εξελίσσονται οι τελευταίες σκηνές της μικρασιατικής τραγωδίας. Η μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών δεν υπάρχει πια. Η Σμύρνη, η νύμφη της Ιωνίας, το στολίδι της Ανατολής, η ελληνική Σμύρνη καίγεται, δεν υπάρχει για τον Ελληνισμό. Γίνεται στάχτη, θρήνος, κλάμα βουβό και μια φουσκοπόταμη οργή για τη μεγάλη προδοσία. Ακόμα και οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας επιτάχυναν με τη βοήθειά τους την καταστροφή της Σμύρνης, με το να παύουν να υποστηρίζουν τους συμμάχους τους ΄Ελληνες, και με το να συνάψουν ιδιαίτερες συμφωνίες με τους Τούρκους. Οι Γερμανοί επί  πολύ καιρό θεωρούσαν τους Τούρκους επίτιμους Γερμανούς στην Μ. Ανατολή. Ακόμα, όμως, πρέπει να υπάρχει το αίσθημα της ντροπής για την ανάλγητη ουδετερότητα των συμμάχων, των οποίων τα πολεμικά, που βρίσκονταν μέσα στα λιμάνια της Σμύρνης ή κοντά σ΄αυτή είχαν διαταχθεί να μην διασώσουν πάρα μόνο τους υπηκόους τους. Δεν έριξαν ούτε μια σφαίρα για τη διάσωση των Ελλήνων προσφύγων, ενώ σήμερα με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ κατάστρεψαν ακόμα και τη Γιουγκοσλαβία και με ένα σωρό περαιτέρω αντίποινα σε βάρος και του λαού.

Η 14η Σεπτεμβρίου είναι η επέτειος της καταστροφής της Μ. Ασίας-Ανατολικής Θράκης. Έχει ανακηρυχθεί ημέρα περισυλλογής και μνήμης των αξέχαστων πατρίδων της ανατολής και των θυμάτων της μικρασιατικής τραγωδίας 1914-1924.

(Θα συνεχιστεί  προσεχώς)

Ευπρόσδεκτος σε κάθε αντίλογο:

E-mail: nalbantis@debitel.net

Βιβλιογραφία:

-Georg  Horton:  Η μάστιγα της Ασίας, Αθήνα (Εστία), 1993

-Νίκος Σηφουνάκης: Ίμβρος και Τένεδος, Οι τελευταίες ελληνικές ημέρες, Αθήνα (Νέα Σύνορα), 1996.

-Ιωάννης Σωπασής Δαναός: Πόντος, Η αλύτρωτη Πατρίδα των Ελλήνων που ακόμα αντιστέκεται, Εφημερίς, Ένωσης Ποντίων, Φεβρουάριος 1996.

-Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης: Αρμενοελληνική τραγωδία. Αναφορά στις μεγάλες γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων από τους Τούρκους, Ημερήσια τοπική εφημερίδα της Δράμας, Δράμα, 4.5.98, 5.5.98 και 6.5.98.

-Κωνσταντίνος Σ. Ναλμπάντης:  Η Αρμενική Τραγωδία, στο σύγχρονο και επίκαιρο  περιοδικό «Γράμμα», Φρανκφούρτη, Αύγ.-Σεπτ. 1995.

-Αχιλλέας Σ. Ανθεμίδης: Το έγκλημα της Γενοκτονίας και ο ποντιακός Ελληνισμός, περιοδικό «Πολιτισμός», τ. 61-62, Θεσσαλονίκη 1994.

-Μιχ. Χαραλαμπίδη: Γυναίκα, το θύμα της ποντιακής γενοκτονίας, εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», Αθήνα, 8.4.1995.

-Taner Akcam: Armenien und der Völkermond. Die Instambuler Prozesse und die türkische Nationalbewegung, Hamburg 1996.

-Wolfgang Guse: Der Völkermord an den Armeniern. Die Tragödie des ältesten Christenvolkes der Welt, München, Wien 1993.

-Ferenc Majoros/Bernd Rill: Das Osmanische Reich 1300-1922, Regensburg 2000.

-Heinz Richter: Griechenland im 20. Jahrhundert, Romiosini, Koeln 1990.