Της σύνταξης

Μπροστά στα γεγονότα

            Με αισθήματα τρόμου και κατάπληξης παρακολουθεί η διεθνής κοινότητα τις πολιτικές, διπλωματικές και πολεμικές επιχειρήσεις της ηγέτιδας του δυτικού πολιτισμού, Αμερικής, στην προσπάθειά της να ξεκαθαρίσει τα σύννεφα του τρόμου, που έχουν αγκαλιάσει σαν λαίλαπα των ημερών μας ολόκληρη τη Δύση.

            Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία για τη σοβαρότητα της κατάστασης που δημιουργείται, καθώς καθημερινά και περισσότερα άτομα λαμβάνουν ταχυδρομικούς φακέλους που περιέχουν βακτηρίδια του άνθρακα, τα οποία περισσότερο τρομοκρατούν παρά σκοτώνουν. Αποβλέπουν δε και στοχεύουν στη δημιουργία τρόμου στους εργαζόμενους σε μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και στην κακοποίηση της ελεύθερης έκφρασης κάτω από τον κίνδυνο του φόβου, που επιχειρούν να επιβάλουν οι ανώνυμοι και απρόσωποι τρομοκράτες. Αυτό είναι, εξάλλου, και εκείνο το σημείο, το οποίο μας προβληματίζει και μας υποχρεώνει να συμπαρασταθούμε υποστηρικτές της πρωτοβουλίας του προέδρου Τζορτζ Μπους και της αμερικανικής διοίκησης για ένα δραστικό μέτρο για το ξεκαθάρισμα της «κόπρου», που κρύβεται πίσω από τον Οσάμα μπιν Λάντεν και τους συνεργούς του και δολοφόνους του αφγανικού λαού, τους Ταλιμπάν.

            Δεν υπάρχει δε καμιά αμφιβολία, ύστερα από τις τελευταίες διαμορφώσεις, ότι στο στόχαστρο των φανατικών δολοφόνων του Σαουδάραβα Κροίσου δεν βρίσκεται κάποια στρατιωτική ή πολιτική οργάνωση αλλά ένας τυφλός φανατισμός και μια προσπάθεια να κατεδαφισθεί το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και οι πολιτιστικές βάσεις, πάνω στις οποίες στηρίζονται οι δημοκρατίες της Δύσης.

Είναι δε βέβαιο ότι απώτερος σκοπός και επίκεντρο των προσπαθειών τους αποτελεί η βίαιη επιβολή πάνω στα μέλη της διεθνούς κοινότητας της γης μιας δεσποτικής, παρερμηνευμένης θεοκρατικής φιλοσοφίας τρόμου και αίματος και μιας πρωτοφανούς καταπίεσης στη σκέψη και έκφραση όλων μας στο όνομα κάποιου θεού της αγάπης και του ελέους Αυτός είναι και ο λόγος του εύλογου προβληματισμού από την πορεία των γεγονότων και εξελίξεων για το εάν και κατά πόσον στο όνομα κάποιου θεού ή κάποιας θρησκευτικής φιλοσοφίας θα μπορούσε να γίνει ανεκτός ο τρόμος, η βία και το αίμα αθώων πολιτών, οι οποίοι βρέθηκαν στο δρόμο εγκληματιών τρομοκρατών.

            Ανεξάρτητα δε από το εάν και κατά πόσον ο «άνδρας» κατόρθωσε να δημιουργήσει θύματα ή όχι και πέραν του πανικού που έσπειρε στη σκέψη και το φρόνημα εκατομμυρίων ανθρώπων πάνω στη γη, η ουσία είναι μια και μόνη, το ότι η «επανάσταση» του μπιν Λάντεν έχει σαν στόχο της αθώους και αδύναμους πολίτες, εργάτες και μεροκαματιάρηδες, οι οποίοι κινδυνεύουν να γίνουν θύματα της κτηνώδους μανίας μιας ομάδας παθιασμένων και ηθικά πωρωμένων, φανατικών δολοφόνων.

            Αυτή είναι και η ανάγκη, η μεγάλη αιτία, για την οποία σε καμιά περίπτωση – όσο βαρύ κι οδυνηρό κι αν αισθανθούμε το τίμημα της άμυνάς μας σε αίμα ή και ανθρώπινες ζωές – δεν θα πρέπει να υποχωρήσουμε, να εφησυχάσουμε με πλανερές υποσχέσεις του αντίπαλου, να αποδεχθούμε τη λύση της διπλωματικής λογικής αποδοχής των ψυχρών δολοφόνων σαν αξιοσέβαστα μέλη της διεθνούς κοινότητας.

            Ο πόλεμος των ημερών μας σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν πόλεμος της Δύσης. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι σύμμαχοί της υποχρεώθηκαν να τον αποδεχθούν ύστερα από τον χωρίς πρόκληση θάνατο χιλιάδων αθώων στη Νέα Υόρκη και οπουδήποτε αλλού και όλων εκείνων που στις μέρες που μας έρχονται θα θρηνήσουμε σαν θύματα των πωρωμένων δολοφόνων τρομοκρατών.

            Πέραν αυτού, όμως, δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής ότι οι μηχανισμοί των τρομοκρατών κατόρθωσαν να επιφέρουν ένα ανυπολόγιστο κτύπημα στην οικονομία της Βόρειας Αμερικής, του οποίου τις οδυνηρές επιπτώσεις θα αισθανθούν χιλιάδες εργάτες κάθε φυλής και θρησκεύματος στα χρόνια που ακολουθούν.

            Τώρα ο μπιν Λάντεν και οι προστάτες του, Ταλιμπάν, αφήνουν να διαφανούν τα «κροκοδείλια δάκρυά» τους για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς, για το ότι έχασαν τη ζωή τους από αυτούς τριακόσιοι άμαχοι, πολίτες του Αφγανιστάν. Οι χιλιάδες, όμως, νεκροί της Νέας Υόρκης απλώς δεν θεωρήθηκαν στόχος «εκδίκησης» της παρανοϊκής φαντασίας τους. Ακόμη χειρότερα, αγανακτούν, επειδή δεν κατόρθωσαν να εξαπατήσουν και να ξεσηκώσουν τις μάζες των μουσουλμάνων της γης ότι είναι θύματα της χριστιανικής Δύσης, από την οποία και «καταπιέζονται» και, φυσικά, το σημείο αυτό αποτελεί και την αιτία της αποτυχίας και ήττας τους.

Δεν υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία ότι, κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και ολόκληρη η Δύση έχουν κληθεί να υπερασπισθούν τις πολιτιστικές μας αξίες άφοβα και αποτελεσματικά, φύλακες και αγωνιστές νέων «Μαραθώνων». Είναι μια τιμή μοναδική. Δεν την επεδίωξαν, δεν την επιζήτησαν. Υποχρεώθηκαν να βρεθούν στα χαρακώματα για την προστασία και φύλαξη των βασικών θεμελίων και αγαθών του πολιτισμού μας: το σεβασμό της αξιοπρέπειας του ατόμου, την ελευθερία της σκέψης και έκφρασης και το δικαίωμα όλων μας για μια αξιοπρεπή, ασφαλή και ειρηνική ζωή. Για όσους από μας πέσουν πάνω σε αυτή την προσπάθεια, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι αυτό ήταν και παραμένει το μοναδικό προνόμιο της φύλαξης των Μαραθώνων.

Πατρίδες