Οι λαοί αφυπνίζονται

Ας αφυπνισθούν και οι ηγεσίες

Του Ιωαννη Ν. Αντωνακεα

            Με δέος παρακολούθησε η ανθρωπότητα, πριν από εξήντα περίπου χρόνια, το παραλήρημα του Γερμανού δικτάτορα Χίτλερ, ο οποίος, βασιζόμενος στην ισχύ των όπλων του, απειλούσε την ειρήνη, επαγγελόμενος τη «νέα τάξη πραγμάτων». Έβλεπε τον εαυτό του ως υπέρτατο επί της γης κριτή και ρυθμιστή της τύχης των λαών. Δέσμιος ο γερμανικός λαός και οι ένοπλες δυνάμεις του, του αδίστακτου «οραματιστή» της «νέας τάξης», τον ακολούθησαν στο ανόσιο έργο της υποδούλωσης των λαών. Αμφισβητούσε ο Χίτλερ το δικαίωμα των λαών να ρυθμίζουν αυτοί τα του οίκου τους και θεωρούσε δικό του δικαίωμα να αποφασίζει για την τύχη τους.

            Υπήρχαν, όμως, ευτυχώς, την εποχή εκείνη ηγέτες άλλων λαών, άξιοι της αποστολής τους, οι οποίοι δεν υπέκυψαν στους αδίστακτους εκβιασμούς του ονειρευθέντα τη «νέα τάξη» και, αρθέντες στο ύψος των περιστάσεων, ματαίωσαν την οριστική υποδούλωση των λαών και τη βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ανέκοψαν την πορεία προς τη «νέα τάξη», αφού όμως προηγουμένως οδηγήθηκε η ανθρωπότητα σε πολυαίμακτη σύρραξη, με εκατομμύρια θύματα του άμαχου πληθυσμού. Πίστεψε τότε η ανθρωπότητα ότι η αυθαιρεσία και ο εκβιασμός και η περιφρόνηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανήκουν πλέον στο παρελθόν, αφού η νίκη στεφάνωσε τους ελεύθερους λαούς.

            Φρούδες, όμως, αποδείχθηκαν οι ελπίδες. Την επαύριο σχεδόν της κατάρρευσης του χιτλερισμού, τη σκυτάλη έλαβε στα χέρια του ο σταλινισμός. Αδίστακτος «οραματιστής» και ο Στάλιν, ήθελε για τον εαυτό του πλέον το ρόλο του απόλυτου άρχοντα και ρυθμιστή της τύχης των λαών. «Νέα τάξη» πραγμάτων, ως όργανο της παγκόσμιας κυριαρχίας, όπως στην περίπτωση του ναζισμού. Νέο άγχος, νέος τρομακτικός φόβος. Ήρθε, όμως, και για το σταλινισμό το πλήρωμα του χρόνου. Οι σταλινικού τύπου σοβιετικές «λαϊκές δημοκρατίες» κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Μαζί μ’ αυτές και ο σταλινικός οραματισμός για παγκόσμια κυριαρχία, με καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

            Φαίνεται, όμως, ότι δεν έμελλε να ησυχάσει η ανθρωπότητα. Κάποιες σκοτεινές δυνάμεις, που δρούσαν πίσω από κρατικές υποστάσεις, επιδιώκουν ήδη την εγκαθίδρυση μια άλλς «νέας τάξης» πραγμάτων ως οργάνου της παγκόσμιας κυριαρχίας με τον περίεργο και ασαφή όρο της παγκοσμιοποίησης. Έτσι η ανθρωπότητα ξαναζεί με το άγχος μιας νέας κατ’ ουσία επιδρομής εναντίον της ελευθερίας των λαών. Την ηθική της «νέας αυτής τάξης» την είδαμε ανάγλυφη στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας.

            Δυστυχώς, ενώπιον του νέου αυτού εφιάλτη, δεν ίστανται τη στιγμή αυτή ηγέτες ισχυρών κρατών, ικανοί να αντιμετωπίζουν τη νέα αυτή απειλή. Οι λαοί αφυπνίζονται, άνευ όμως ηγεσίας. Οι κίνδυνοι, ως εκ τούτου, παμμέγιστοι. Τα γεγονότα στη Γένοβα μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Οχλοκρατικές εκδηλώσεις με αβέβαιο το αποτέλεσμα. Αλλοπρόσαλλη δε η «ενημέρωση». Οι διαδηλωτές προχωρούν, τα όργανα της τάξης πρέπει να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη σύνοδο των «οκτώ». Η σύγκρουση αναπόφευκτη. Και το μοιραίο δεν αργεί. Ένας διαδηλωτής, για τον οποίο γράφτηκε ότι «από μικρός είχε πάρα-δώσε με τις αστυνομικές αρχές» («Ελεύθερος Τύπος», 24/7/01), προχωρεί προς εγκλωβισμένο σχεδόν αστυνομικό έχοντας στα χέρια «πυροσβεστήρα». Ή ο αστυνομικός θα περιλουσθεί με το επικίνδυνο υγρό ή ο διαδηλωτής θα πέσει νεκρός. Συμβαίνει το δεύτερο. Συνοδός του διαδηλωτή χαρακτηρίζει τον αστυνομικό ως ευρισκόμενο εν αμύνη. Οι ημέτεροι, όμως, «ενημερωτές» της κοινής γνώμης χαρακτηρίζουν το γεγονός ως «δολοφονία εν ψυχρώ». Γνωρίζουν τί λένε; Άγνωστο. Όπως και στο άγνωστο πορεύθηκαν και ενήργησαν οι διαδηλωτές.

            Όλα αυτά είναι δυστυχώς φυσικά, αφού λείπει η αναγκαία εν εγρηγόρσει ηγεσία των λαών. Οι λαοί αφυπνίζονται. Ας αφυπνισθούν και οι ηγεσίες, για να εξασφαλισθεί η εν ισοτιμία και εν δικαίω και εν ηθική συνεργασία των λαών, των κρατών, χωρίς όμως απώλεια της ταυτότητάς τους, της φυσιογνωμίας τους, της γλώσσας τους, της ιστορίας τους, των παραδόσεών τους και φυσικά και της πίστης τους.

Ο Ιωάννης Ν. Αντωνακέας είναι αντιστράτηγος ε.α. και μόνιμος συνεργάτης της επιθεώρησης «Πατρίδες».