The strong voice of a great community

Οκτώβριος 2003

Πίσω στο ευρετήριο

 ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ 28^ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ O ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ

                                   Του Καθηγητή Μιχάλη Κ. Γκιόκα

Υπάρχουν στη ζωή των εθνών ημερομηνίες  πού τα δικάζουν τα έθνη, τα δοκιμάζουν και κάνουν έλεγχο στα χαρτιά τής ιστορικής τους ταυτότητας. Τέτοια  ήταν  η  μέρα τής Σαλαμίνας, τού Μαραθώνα και τού Ευαγγελισμού τού 1821. Είναι ακριβώς η ίδια μέρα πού ξανάρχεται με διαφορετικό όνομα, κάθε φορά, μέσα στη ζωή και την ιστορία των Ελλήνων. Τέτοια ήταν και η 28^Η Οκτωβρίου 1940. Την τρανή αυτή ημέρα, πού το άστρο της δεν θα σβήσει ποτέ πάνω από την Ελλάδα,  σηκώθηκε σύσσωμος ο λαός της  και την έγραψε με φωτιά και με αίμα.

Η μέρα άρχισε με σειρήνες, σαλπίσματα,  κωδωνοκρουσίες, και δοξολογίες στους ναούς, με διαδηλώσεις υπέρ τού πολέμου, πράγμα πρωτοφανές και ανεξήγητο στην υπόλοιπη Ευρώπη, στην οποία  επικρατούσε γενικός πανικός, φόβος  και απελπισία  κάτω από την μπότα τού φασισμού, ειδικά μετά την πτώση τής Γαλλίας.. Με μία τεράστια διαδήλωση μπροστά στην Αγγλική Πρεσβεία  ο λαός τής Αθήνας φώναξε μανιωδώς,  με στεντόρεια φωνή, και ακατάπαυστα ... πόλεμος ...πόλεμος... δώστε μας όπλα....δώστε μας όπλα.. Επακολούθησε γενική επιστράτευση, με τα τρένα γεμάτα στρατό με κατεύθυνση προς βαράν, διότι το πανελλήνιο απάντησε στην κραυγή των σειρήνων με ένα ομόψυχο “Παρών”. Όταν χτύπησαν οι καμπάνες εκείνη την ημέρα, και απάντησε ο λαός τής γενέτειρας τής Δημοκρατίας, με τον Ύμνο τού Σολωμού, δεν υπήρχαν ανάξιοι και άτιμοι Έλληνες και δεν  υπήρχε κανένας εχθρός  ανάμεσά  τους Και πολέμησαν οι Έλληνες στη Πίνδο και απώθησαν τους εισβολείς στα βουνά τής Αλβανίας,  με εντύπωση καταπληκτική εντός και εκτός τής Ευρώπης.

Όταν η ογδόη Μεραρχία διατάχθηκε να προχωρήσει ακόμη και χωρίς εφοδιοπομπές, μαζί με τους γέροντες και τα παιδιά, βγήκαν από τα σπίτια τους οι γυναίκες τής Πίνδου  και κουβάλησαν στις πλαγιές και τις κορυφές των βουνών, τα πυρομαχικά και τα τρόφιμα για το στρατό. Και ήρθε η Σοφία Βέμπο να εμψυχώσει και να σαγηνεύσει τον Ελληνισμό, σε ρόλο Μπουπμουλίνας τού τραγουδιού. Οι απώλειες των Ελλήνων ήσαν μεγάλες,  με χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες και  αθρόα κρυοπαγήματα. Γιαυτό κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου, ανεβαίνει ο λαός τής Ελλάδος  και ο  Ελληνισμός τής Διασποράς, στο προσκύνημα των νεκρών πού σιωπούν, για τα μάτια πού έσβησαν, για να μπορεί η Ελλάδα να βλέπει με αχαμήλωτο το βλέμμα της προς το  μέλλον, πάντοτε μαζί με τις μεγάλες Δημοκρατίες. Ο ασπασμός των απανταχού Ελλήνων πηγαίνει στα χέρια πού τσακίστηκαν, για να έχει η Ελλάδα χέρια, να κρατήσει το σπαθί στη καταιγίδα τής φωτιάς και τού ατσαλιού πού Επακολούθησε, στη μάχη τής Κρήτης, στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι. Το γεγονός ότι στις 28 Οκτωβρίου 1940, υπήρξε στην Ελλάδα  καθεστώς δικτατορικό,  αποτελεί  απλώς παράδοξη ιστορική συγκυρία και δεν αφαιρεί τίποτε από την αίγλη τής επετείου, διότι το κατόρθωμα ανήκει στο λαό της. 

Έτσι λοιπόν,  η 28^η  Οκτωβρίου 1940, ήταν ξανά ένα φανέρωμα τού πνεύματος των Ελλήνων, πού έδωσαν εξετάσεις  και έδειξαν την ιστορική τους ταυτότητα στην παγκόσμια κοινωνία, και βρέθηκε εν τάξει.    -1-

Δοκιμάστηκε ξανά ο Ελληνικός λαός –εν πυρί, ως χρυσός εν χωνευτηρίω- και βρέθηκε γνήσιος. Και  σήμερα  συνεχίζει η Ελλάδα το δρόμο της τον εφηβικό, σαν μέλος τής ΕΕ και με αναμμένο τον πυρσό της, σαν γενέτειρα τής Δημοκρατίας και σαν Πολιτισμική  Υπερδύναμη. Οι Ολυμπιακοί αγώνες τού 2004, θα αποτελέσουν  καινούργιο ορόσημο για το Ελληνικό δαιμόνιο. 

Και έχει σήμερα  η χώρα, λόγω τής παγκόσμιας μεταναστευτικής κρίσης, πλέον από ένα εκατομμύριο αλλοδαπούς, από τουλάχιστον 13 κράτη: Αλβανία, Βουλγαρία, Αίγυπτο, Ρουμανία, Πακιστάν, Ουκρανία, Πολωνία, Γεωργία, Ινδία, Φιλιππίνες, Μπανγκλαντές, Συρία και Νιγηρία, με τους Αλβανούς τους πολυπληθέστερους  και καθαρώς οικονομικούς φυγάδες, πού ήλθαν στην γειτονική Ελλάδα λόγω τής μαγνητικής έλξης τού υψηλού κατά κεφαλή εισοδήματος . Και εδώ συμποσούται και συμμαζεύεται η πέτρα τού σκανδάλου και η σύγχυση τού Υπουργού Παιδείας Πέτρου Ευθυμίου και τού Υφυπουργού Νίκου Γκεσούλη, με των οποίων τις απόψεις διαφωνώ ριζικότατα, όσον αφορά το συμπαθητικό αλβανόπουλο Οδυσσέα Τσενάι πού είναι αριστούχος,  στο Λύκειο Νέας Μηχανιώνας Θεσσαλονίκης.

Στον Οδυσσέα Τσενάι ανήκουν θερμά συγχαρητήρια για την επίδοσή του και θερμές ευχές για μία πετυχημένη καριέρα, και πιθανώς μία υποτροφία  για σπουδές σε πανεπιστήμιο.  Είναι τρομερά τυχερός πού βρίσκεται στην Ελλάδα και φοιτάει σε καλό Λύκειο, σε χώρα μέλος τής ΕΕ. Αλλά , σημαιοφόρος την 28^η Οκτωβρίου δεν  πρέπει και δεν μπορεί να γίνει, και ο σχετικός νόμος πρέπει να καταργηθεί  ως απαράδεκτος και διαβρωτικός  των συμφερόντων τής Ελλάδος, ως εξής:

Ο συμπαθητικός Οδυσσέας  Τσενάι (και πιθανώς άλλα τέκνα αλλοδαπών στο μέλλον)δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την επέτειο τής 28^ης Οκτωβρίου 1940, εκ γενετής, η εξ αγχιστείας, και επίσης, ούτε από ιστορική  και φιλοσοφική άποψη, παρά την  γελοία θεωρία μερικών Νέο-Ελλήνων ότι είναι πολίτες τού κόσμου. Ο Οδυσσέας πρέπει να περιμένει.

Ο λαός τής Αλβανίας  ήταν υπό κατοχή το 1940 και δεν  έπαιξε κανένα σημαντικό ρόλο στον αγώνα των Ελλήνων στην Αλβανία.

Η τιμή τού Σημαιοφόρου την 28^η Οκτωβρίου, ανήκει σήμερα στα  εγγόνια  αυτών πού σκοτώθηκαν, αυτών πού τραυματίσθηκαν η επέζησαν των μαχών τής Αλβανίας και όχι σε αλλοδαπό οποιασδήποτε προέλευσης, πού  διαπρέπει κατά καλή του τύχη  σε Ελληνικό Λύκειο. Ακόμη και στην κλασική πολυκουλτουριστική και πολυφυλετική κοινωνία τής Αμερικής, τέτοιου είδους  τιμή σε αλλοδαπό μαθητή απλώς διότι είναι αριστούχος, είναι απαράδεκτη. Άριστο  παράδειγμα αποτελούν οι  Ολυμπιακοί αγώνες τού 1984 στο Λος Αγκελες, όπου η υπέρτατη τιμή εισαγωγής τής Ολυμπιακής Φλόγας στο μεγαλοπρεπές στάδιο, με θεατή την μισή ανθρωπότητα, δόθηκε στην εγγονή  τού περίφημου Ολυμπιονίκη αθλητή Τζέσσι Οουενς, στον οποίον ο Χίτλερ αρνήθηκε να απονείμει  το χρυσό μετάλλιο στο Βερολίνο το 1936. Η εγγονή τιμήθηκε έπειτα από 48 χρόνια δημιουργώντας παραλήρημα ενθουσιασμού στους θεατές τού Σταδίου.

Οι υπόλοιποι μαθητές και γονείς στο Λύκειο τού Μηχανιώνα, πού ορθά διαμαρτύρονται έχουν πολύ καλύτερη συναίσθηση των περιστάσεων και καλύτερη ιστορική συνείδηση,  και  άριστη ικανότητα  κρίσεως, σε σύγκριση με τους  ιδεολόγους  τής σοσιαλιστικής αριστεράς πού εδρεύουν σήμερα στο  Υπουργείο Παιδείας. 

Η δε κατηγορία και πιπίλα περί δήθεν Ρατσισμού, είναι τελείως ανεδαφική  διότι καταδεικνύει τελεία άγνοια τής ορολογίας, και αποτελεί κακοήθεια  εναντίον τού λαού τής Ελλάδος. Είναι επί πλέον  εντελώς ανάρμοστος, αυθάδης και το άκρον άωτον τής αχαριστίας, ο λίβελος τού Πατέρα Τσενάι να ομιλεί περί φασισμού, στην γενέτειρα τής Δημοκρατίας, πού έχει τον υψηλότερο ποσοστό αλλοδαπών (10%) στην ΕΕ και έχει δώσει την ευκαιρία  εξαιρετικών σπουδών στο παιδί του. Η συμπεριφορά τού πατέρα Τσενάι αποτελεί λυπηρό επακόλουθο  τού τεράστιου διπλού Δημογραφικού προβλήματος  πού μαστίζει σήμερα την Ελλάδα. Επί πλέον, η συμπεριφορά αυτή, καθιστά τις δηλώσεις, τού Υφυπουργού Παιδείας, ότι  “ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος τελείωσε πριν από 60 χρόνια” και τού Υπουργού Παιδείας, “ότι προετοιμάζουμε εκρηκτικό μίγμα”, να ακούγονται σαν φαιδρά πρασινάλογα,  περί των κάτω χωρών και τής Μονής τού Βατοπεδίου.

Τελικά, πρώιμες και αδικαιολόγητα  γενναιόδωρες τιμές και διακρίσεις σε  οικονομικούς φυγάδες αλλοδαπούς, αποτελούν σφάλμα  μέγα εν μέσω τής μεταναστευτικής κρίσης στον πλανήτη, διότι στέλνουν απανταχού τής γης το εξής ασύμφορο μήνυμα--ελάτε στην Ελλάδα, διότι σας περιμένουμε με ανοικτές αγκάλες και τιμές και  περισσά  δικαιώματα, χωρίς ιδιαίτερες υποχρεώσεις.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο πανέξυπνος και γενναιόδωρος  λαός τής Ελλάδος μαζί με τον Ελληνισμό τής Διασποράς θα διατηρήσουν  μέσα τους άσβηστη την φλόγα τής 28^ης Οκτωβρίου 1940.  Αλλά, ο σημαιοφόρος σε κάθε παρέλαση τής 28^ης Οκτωβρίου, πρέπει να έχει πλήρη κατανόηση, τι σημαίνει αυτή η μέρα,να έχει ψυχική διασύνδεση και συνάφεια  με την τρανή αυτή επέτειο, και επί πλέον, θα πρέπει  να σκέπτεται  σάς τους Έλληνες τής Διασποράς. Διότι το πνεύμα τής 28^ης Οκτωβρίου για μάς σήμερα  είναι, το απαραβίαστο των συνόρων τής Ελλάδος, στην στεριά και στη θάλασσα. Εμείς λέμε σε φίλους και ανταγωνιστές το εξής: Ούτε μία πέτρα, ούτε ένας βράχος, ούτε μία Βραχονησίδα, δεν θα παύσουν να είναι χώμα Ελληνικό εις τους Αιώνας!

Χώμα  τιμημένο πώχουν ανασκάψει

Για να θεμελιώσουν ένα Παρθενώνα,

Χώμα δοξασμένο, πώχουν ροδοβάψει

Αίματα στο Σούλι  και  στο  Μαραθώνα

χώμα πούχει θάψει λείψανα αγιασμένα

απ’το Μεσολόγγι  και από τα  Ψαρά

χώμα πού θα φέρνει  στο μικρό εμένα

θάρρος,  περηφάνια,  δόξα και χαρά.

********************************

...Όταν με την πάροδο τού χρόνου ο Οδυσσέας  Τσενάι κατανοήσει πλήρως και ενστερνισθεί πειστικά, το παρόν άρθρο, και το ποίημα, δώστε του την Σημαία!                                             

                                                             -3-

10-24-2003

Μιχάλης Κ. Γκιόκας,M.D.,M.Sc.,Ph.D.

Ομότιμος Καθηγητής Ιατρικής και Βιολογικής

Χημείας, Πανεπιστήμιο τής Καλιφόρνιας Ντέιβις.

Πρόεδρος της ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ.

 ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΙΝΚ-ΤΑΝΚ, για ζητήματα τού Ελληνισμού

Στην Αμερική

Tel: 001\925\946-1985

FAX: 001\925\946-1987

E-Mail: geokas@msn.com