Βαρθολομαίος-Χριστόδουλος:
Σημειώσατε Χ
Γράφει
ο Διονύσης Ε. Κονταρίνης
Νέα
Υόρκη Οκτ. 17-2003
Λέω
σημειώσατε Χ διότι οπωσδήποτε και να
είστε σίγουροι, η κόντρα αυτή θα λήξει
ισόπαλη. Δεν μπορεί και δεν συμφέρει το
οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα. Όχι διότι
το παιγνίδι
είναι “σικέ.” Κάθε άλλο. Το παιγνίδι
είναι τίμιο, χοντρό και...άγριο, όμως κάτω
από.... ευγενέστατες προϋποθέσεις.
“Παναγιότατε
και θειώτατε εν Χριστώ τω Θεώ λείαν
αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και
συλλειτουργέ, την Υμετέραν θειωτάτην
Παναγιότητα εν Κυρίω κατασπαζόμενοι...”
αρχίζει πάντοτε τις επιστολές του
προς τον Πατριάρχη, ο Αθηνών και πάσης
Ελλάδος Χριστόδουλος.
“Φιλώματοι
αγάπης εν Χριστώ τω Θεώ και Σωτήρι υμών,
διατελούμεν” του απαντάει ο
Βαρθολομαίος. Και διαβάζοντάς τα όλα
αυτά ο αγαθός λαός μονολογεί. “Θεούλη
μου. Τι αγάπη είναι αυτή που έχουν μεταξύ
τους αυτοί οι δύο.” Και φτύνει τον κόρφο
του καλού-κακού.
Όμως
το μεταξύ τους παιγνίδι θα λήξει ισόπαλο
διότι η συνέχιση της αντιπαράθεσης, η
διαιώνιση της κόντρας, δεν συμφέρει και
δεν εξυπηρετεί κανέναν από τους δύο
αντιπάλους. Βλέπετε υπάρχουν στη μέση
και οι πιστοί. Η πελατεία, όπως θα λέγαμε.
Στην οποίαν πελατεία οι δύο
αντίπαλοι έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα.
Τι θα γίνει αν αυτή η πελατεία πάψει να
τους υπολογίζει και να τους σέβεται; Τι
θα γίνει αν αυτή η πελατεία σταματήσει
να δίνει τον οβολό της; Διότι αυτοί οι
κύριοι, που τόσο προκλητικά και
ξεδιάντροπα καβγαδίζουν μπροστά στα
μάτια μας, ζούνε και καλοπερνάνε με τον
δικό μας οβολό. Και καβγαδίζουν πάλι
για τον δικό μας οβολό. Πρόβλημά τους
είναι ποιος είναι το αφεντικό στις Νέες
Χώρες. Ποιανού ιδιοκτησία είναι τα μέρη
αυτά. Ποιος
διαφεντεύει τους πιστούς εκεί και
ποιος τους αρμέγει. Κάποιους πιστούς,
που ποτέ τους δεν γύρισαν να τους
κοιτάξουν, που ποτέ τους δεν τους
υπολόγισαν για ανθρώπους, που ποτέ τους
δεν έσκυψαν πάνω στις ανάγκες τους και
τα προβλήματά τους.
Από
τότε, που τα μέρη αυτά, Ανατολική
Μακεδονία, Θράκη και τα νησιά του
Ανατολικού Αιγαίου, ελευθερώθηκαν και
αποτέλεσαν κομμάτι του ελληνικού
κράτους και η εκκλησία τα ονόμασε,
άγνωστο γιατί, “Νέες χώρες” έπεσε πάνω
τους για να πάρει το μερίδιό της. Τότε
βέβαια δεν δόθηκε και πολύ μεγάλη
σημασία. Φτωχά τα μέρη αυτά, κάτω από
σκλαβιά εκατοντάδων χρόνων, χωρίς χρήμα
και χωρίς μια κάποια πρόοδο να
διαφαίνεται, δεν δόθηκε κάποιο
ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην απόκτησή τους.
Έγινε κάποιος συνεταιρισμός μεταξύ
Πατριαρχείου και Ελλαδικής εκκλησίας.
Αυτοδιορίστηκε αφεντικό το Πατριαρχείο.
Όμως....
Από
το 1924 μέχρι το 1928 τόσο από το Πατριαρχείο
όσο και από την εκκλησία της Ελλάδας,
προτάθηκαν πολλά σχήματα και έγιναν
πολλές διεργασίες. Τελικά, μετά από
εισήγηση του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών
Χρυσόστομου Παπαδόπουλου, με
Πατριαρχική Πράξη, οι “Νέες Χώρες”
παραχωρήθηκαν στην εκκλησία της Ελλάδας
“επιτροπικώς.”
Ακολουθεί
αλληλογραφία μεταξύ Χρυσόστομου και
Πατριάρχη Βασιλείου και διευκρινίζεται
ότι το “επιτροπικώς”σημαίνει “υπό
τύπον προσωρινότητος.”
Δηλαδή
με μία κάπως “γενναία και ευγενική” θα
έλεγα χειρονομία τα παραχώρησε,
ουσιαστικά τα δάνεισε, στην εκκλησία της
Ελλάδας με την προϋπόθεση ότι το
Πατριαρχείο θα εγκρίνει τους εκεί
διοριζόμενους επισκόπους και λοιπούς
παρατρεχάμενους. Και τούτο για να έχει
τις πλάτες του εξασφαλισμένες.
Βέβαια
αυτό δείχνει μία κάποια έλλειψη
εμπιστοσύνης. Και κρίμα που ο λαός μας
λέει ότι μεταξύ κατεργαραίων υπάρχει
ειλικρίνεια. Τα γεγονότα διαψεύδουν την
θυμοσοφία του λαού μας.
Το
1941 και ενώ η Ελλάδα βρίσκεται υπό
γερμανική κατοχή, επιχειρείται μία
αλλαγή των όρων της συμφωνίας.
Ακολουθούν άλλες δύο το 1967 και 1974. Φυσικά
το Πατριαρχείο αντέδρασε διότι
επιθυμούσε, μάλλον απαιτούσε, την
διατήρηση των όρων της Πατριαρχικής
Πράξης του 1928.
Από
τότε η κατάσταση παρέμενε ήρεμη αφού η
κηδεμόνα ελλαδική
εκκλησία κάτι έδινε στον δανειστή
πατριάρχη, κάπως τον υπολόγιζε για
αφεντικό και τα πράγματα πήγαιναν κάπως
καλά. Και λέω
κάπως καλά, γιατί μ’ αυτούς τα πράγματα
δεν πάνε ποτέ καλά. Σήμερα όμως, με την
εξέλιξη της κατάστασης, με το χρήμα που
κυκλοφορεί άφθονο στα μέρη αυτά- μέχρι
και πετρέλαιο υπάρχει στην περιοχή-
άρχισαν να ξυπνάνε
κάποια συμφέροντα και κάποιες
απαιτήσεις. Ο συνεταιρισμός βαδίζει
στην διάλυση. Οι δυο συνεταίροι
φαίνονται ανυποχώρητοι. Το κράτος-να
υπάρχει άραγε;-δεν μπορεί να επέμβει.
Ευχές για ειρήνη κάνει κι’ αυτό με το
στόμα του νερόβραστου Γιωργάκη
Παπανδρέου. Κι’ άντε ο Θεός να λάβει υπ’
όψη τις ευχές του Γιωργάκη.
Εν
πάσει περιπτώσει το παιγνίδι δεν πάει
άλλο. Ρεζίλι έχουμε γίνει παγκοσμίως.
Μας περιπαίζουν όλοι. Όχι πως οι
υπόλοιποι είναι καλύτεροι. Τα χάλια τους
τα αδιόρθωτα έχουν κι’ αυτοί. Σαν τα
κοράκια περιμένουν να πεθάνει ο Πάπας
για να πέσουν πάνω στο Βατικανό να
αρπάξουν, να φάνε, να....Άντε να μην το πω.
Όμως
πριν από τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν,
οι δικοί μας θα τα βρούνε. Θα τους δούμε
μπροστά στις κάμερες να
αγκαλιάζονται, να φιλιούνται και να
ανταλλάσσουν λόγια κολακευτικά ο ένας
για τον άλλον.
Κι’
εμείς θα τους βλέπουμε, θα τους
θαυμάζουμε και θα σκεφτόμαστε. “Πως
τα καταφέρνουνε κι’ όλα τα παιγνίδια
τους τα φέρνουνε ισοπαλία;
