Οι
ασκοί του Αιόλου
«Σπείραν
ανέμους, θερίζουν καταιγίδες»
Του
Θωμά Στεφ. Σάρα
Ποτέ
δεν θα μπορούσαν να πιστέψουν οι
σύμβουλοι του προέδρου Bush,
ότι μια τόσο εύκολη νίκη πάνω στις
δυνάμεις του Σαντάμ Χουσεϊν θα μπορούσε
να δημιουργήσει τόσο χάος και τόσους
πολιτικούς πονοκεφάλους. Ήταν η
περίοδος, που η Αμερική, γεμάτη
αισιοδοξία από τα αποτελέσματα της
διοίκησης Clinton,
πίστευε ότι το άστρο της μεσουρανούσε
παντοδύναμο.
Το εγκληματικό κτύπημα, εξάλλου, της
ενδεκάτης Σεπτεμβρίου ήταν επόμενο να
ανάψει κύματα αγανάκτησης στις τάξεις
του αμερικανικού λαού, ο οποίος πίστεψε
ότι είχε να αντιμετωπίσει μια μικρή
ομάδα «τρομοκρατών», η οποία είχε σαν
στόχο και τη ζωή και την περιουσία του.
Ακόμη και όταν τα «γεράκια» του Λευκού
Οίκου αποφάσισαν να κτυπήσουν τον
Σαντάμ Χουσεϊν, σαν αιτιολογία δόθηκε το
ότι έκρυβε όπλα μαζικής καταστροφής και
ότι αποτελούσε κίνδυνο για την Αμερική.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, ήταν
τελείως διαφορετική. Πίσω από τις
μονότονες διακηρύξεις των αξιωματούχων
της Ουάσιγκτον για την ανάγκη
απομάκρυνσης του ηγέτη του Ιράκ
κρύβονταν οι φόβοι γενίκευσης των
συγκρούσεων της Παλαιστίνης και η
ανάγκη αποτροπής δημιουργίας ενός
υσλαμικού άξονα Συρίας, Ιράκ, Ιράν και
Αφγανιστάν με τη μεγάλη πιθανότητα
σύμπραξης και του Πακιστάν.
Η νίκη επί των δυνάμεων του Σαντάμ,
όπως ήταν επόμενο, δημιούργησε ένα
αίσθημα ικανοποίησης και αισιοδοξίας
τόσο στη διοίκηση όσο και στο λαό των ΗΠΑ.
Ο μύθος του ανίκητου φαίνεται ότι πότισε
τους πάντες με τόση αισιοδοξία, ώστε
κανείς τους να μη θελήσει να δει την
πιθανότητα μιας «παράλογης»
στρατηγικής του Σαντάμ και των
συντρόφων του στον «ιερό πόλεμο»
εναντίον των «σταυροφόρων». Και όμως, ο «εκθρονισθείς»
ηγέτης του Ιράκ κατ’ επανάληψη τόνισε
τις προθέσεις και τα στρατηγικά του
σχέδια να μετατρέψει την χώρα του σε ένα
«νέο Βιετνάμ» των Αμερικανών επιδρομέων.
Όπως ήταν επόμενο, τόσο η Ουάσιγκτον
όσο και το Λονδίνο προσπάθησαν να φανούν
αδιάφοροι στις διακηρύξεις του Σαντάμ,
ενώ παράλληλα με κάθε «θεμιτό ή αθέμιτο»
μέσο προσπάθησαν να ξεγελάσουν την
κοινή γνώμη των χωρών τους, ότι η
επιχείρηση εναντίον του Ιράκ αποτελούσε
απλώς ξεκαθάρισμα της υπόθεσης Σαντάμ
Χουσεϊν.
Ήταν,
μάλιστα, τέτοια η αυταπάτη τους, ώστε να
τολμήσουν να παρακάμψουν τον ΟΗΕ και να
παραβλέψουν τελείως τους Ευρωπαίους
συμμάχους τους. Με τον τρόπο αυτόν, όμως,
διέσπασαν επικίνδυνα τη Δύση και
αποδυνάμωσαν την αποφασιστικότητά της
να συμπαρασταθεί στο μεγάλο σύμμαχό της,
ο οποίος αντιμετώπιζε κάποιον ορατό
κίνδυνο.
Το
γεγονός, εξάλλου, της περιθωριοποίησης
του ΟΗΕ και η εμμονή της Ουάσιγκτον στην
πολιτική της υποβάθμισής του έγιναν νέα
αιτία μεγαλύτερης επιδείνωσης των
σχέσεων της Ουάσιγκτον με τον υπόλοιπο
κόσμο. Η κατάσταση αυτή, φυσικά, δεν
αποτελούσε το μόνο πρόβλημα στις
διεθνείς σχέσεις της μα ακόμα
περισσότερο ήταν και μια νέα
πραγματικότητα στις σχέσεις των ίδιων
των συνεργατών και επιτελικών του
προέδρου.
Ήταν
επόμενο, λοιπόν, κάτω από αυτές τις
συνθήκες να διαφύγει από την προσοχή της
διοίκησης των ΗΠΑ μια ανατριχιαστική
πραγματικότητα, το ότι κατά τη διάρκεια
των βομβαρδισμών και της προέλασης των
δυνάμεων των επιδρομέων, ένα μεγάλο
μέρος των ειδικών δυνάμεων του Ιράκ είχε
εξαφανισθεί. Στην πραγματικότητα, απλώς
διέφυγε στη Συρία, το Ιράν και το
Αφγανιστάν, απ’ όπου, ύστερα από μια
ανάπαυλα μηνών, ήταν έτοιμο να
αντιμετωπίσει τον εισβολέα.
Μια
άλλη λεπτομέρεια αποτελεί το γεγονός
της μεγάλης αυτοπεποίθησης των
Αμερικανών για την αποτελεσματικότητα
των ανδρών και γυναικών των πολεμικών
τους δυνάμεων. Είναι ένα αίσθημα, το
οποίο πηγάζει από την πίστη της υπεροχής
πυρός, πολεμικού υλικού και μηχανικού
εξοπλισμού.
Το σημείο, ωστόσο, το οποίο διέφυγε
της προσοχής όλων, ήταν εκείνο της
αποφασιστικότητας των ανδρών του
αντιπάλου και η θέλησή τους να γίνουν
ολοκαύτωμα οι ίδιοι, προκειμένου να
προξενήσουν ζημιά στον πάνοπλο εισβολέα.
Είναι ίσως η πιο οδυνηρή εμπειρία, την
οποία αισθάνονται οι δυνάμεις των ΗΠΑ,
αδύναμες να αντιδράσουν, αφημένες στο
έλεος και το πάθος των θρησκευτικών
φανατισμών.
Όπως ήταν επόμενο, κάτω από αυτές τις
εξελίξεις δημιουργήθηκαν νέες
πραγματικότητες, οι οποίες τόσο για τον
πρόεδρο Μπους όσο και ένα μέρος των
συνεργατών του διαμορφώθηκαν σε μια νέα
μορφή αφιάλτη, καθώς καθημερινά φθάνουν
στην Ουάσιγκτον τα πτώματα των
σκοτωμένων ανδρών των ενόπλων δυνάμεων
των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
Είναι δε βέβαιο, ότι οι
θριαμβευτικές διακηρύξεις νίκης του
Αμερικανού προέδρου μέσα σε ελάχιστους
μόνο μήνες μετατράπηκαν σε άχαρες
κραυγές αγωνίας, πριν ακόμα
καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, τον οποίο
ξεσήκωσαν οι «έξυπνες βόμβες» και τα
άλλα όπλα καταστροφής των Αμερικανών
πάνω στα πανικόβλητα και εξαθλιωμένα
πλήθη του ταλαιπωρημένου ιρακινού λαού,
τα μουγκρητά του πόνου και η αγωνία των
ανδρών και γυναικών των στρατευμάτων
κατοχής, δημιούργησαν μια νέα
πραγματικότητα.
Το βέβαιο είναι ότι, παρά την
προσπάθεια των στελεχών της
αμερικανικής διοίκησης να φανούν
αδιάφοροι στις νέες πραγματικότητες, η
διοίκηση Μπους αντιλαμβάνεται ότι μόνη
της έχει πέσει σε παγίδα, από την οποία
κανείς τους δεν γνωρίζει πώς θα
απαγκιστρωθεί.
Μια πιθανή σκέψη γρήγορης
αποχώρησης των στρατευμάτων των ΗΠΑ, δεν
υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία, θα
δυναμώσει και θα ενθαρρύνει το αντίπαλο
στρατόπεδο με απρόβλεπτες συνέπειες για
ολόκληρη τη Δύση. Η συνέχιση της
παραμονής και η κατοχή των εδαφών του
Ιράκ, είναι βέβαιο, ότι θα συνεχίσει να
αποτελεί μια διαρκή απώλεια αίματος με
αποτέλεσμα την πιθανή αποτυχία του
προέδρου στην κούρσα διεκδίκησης
δεύτερης θητείας.
Τα γεγονότα αυτά, συνδυασμένα με τη
σκληρή πολιτική του Ισραήλ έναντι των
Παλαιστινίων, δεν αφήνουν και πολλά
περιθώρια αισιοδοξίας για το μέλλον και
την ειρηνική διευθέτηση των προβλημάτων.
Στην ουσία είναι βέβαιο, ότι η
επιχείρηση των Αμερικανών και Άγγλων σε
μικρό χρονικό διάστημα άλλαξε πορεία
και μορφή, και καθημερινά και
περισσότερο μετατρέπεται σε μια
πραγματική σύγκρουση των πολιτισμών.
Εκείνο δε, το οποίο ήταν απλώς ο
παράγοντας Σαντάμ Χουσεϊν για τις ΗΠΑ
και το Λονδίνο, ξαφνικά άρχισε να
φουντώνει τους αέρηδες των κοινωνικών
κινημάτων και τις ελπίδες των λαών της
περιοχής για αλλαγή. Και οι άνεμοι αυτοί
απειλούν να δυναμώσουν και να γίνουν
θύελλες οργής και αγώνων των
καταπιεσμένων μαζών από τις
φεουδαρχικές διοικήσεις, τις οποίες
συνεχίζει να στηρίζει η Ουάσιγκτον.
Είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός,
μια πραγματικότητα, η οποία δεν είναι
δυνατό να αποκρυβεί, όσο και αν το
επιθυμούν ορισμένοι διαφθαρμένοι
υποστηρικτές τους στην Ουάσιγκτον. Το
ότι μια στρατιά 160.000 ανδρών γυμνασμένου,
τακτικού στρατού αδυνατεί να ελέγξει «ορισμένες
ομάδες τρομοκρατών» έρχεται να
επιβεβαιώσει, ότι ο ιρακινός λαός είναι
αποφασισμένος να διεκδικήσει την εθνική
του περηφάνεια. Ένα αίσθημα, το οποίο
καταπατήθηκε και κακοποιήθηκε τόσο
αψυχολόγητα από τα μέλη των δυνάμεων
κατοχής με την εφαρμογή πολιτικής του
δυνατού.
Κάτω από το φως αυτής της ανάλυσης,
δεν έχω καμιά αμφιβολία, ότι στους μήνες
που μας έρχονται θα ακολουθήσουν νέα
μέτωπα με τη Συρία και το Ιράν, καθώς και
οι δύο διοικήσεις προσπαθούν να
εκμεταλλευφθούν τα αισθήματα
αγανάκτησης των μαζών της περιοχής, για
να προωθήσουν τα δικά τους πολιτικά
σχέδια. Αυτός είναι και ο λόγος της
ανάγκης για την αμερικανική διοίκσηση
να προσπαθήσει να προσεταιρισθεί τους
συμμάχους της στην Ευρώπη και Αμερική,
με τη βοήθεια των οποίων θα κατορθώσει
με σχετική άνεση να απαγγιστρωθεί.
Παράλληλα θα πρέπει κύριος στόχος
της Ουάσιγκτον να γίνει η γρήγορα
εκγύμναση στρατού, ο οποίος θα αναλάβει
την τήρηση των νόμων αυτής της χώρας και
φυσικά τη διεξαγωγή εκλογών για την
ανάδειξη μελών του κοινοβουλίου και
κυβέρνησης.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να κληθούν τα
Ηνωμένα Έθνη να αναλάβουν τις ευθύνες
τους και να βοηθήσουν τον σκληρά
δοκιμαζόμενο και απελπισμένο λαό του
Ιράκ.
Μολονότι σήμερα η Ουάσιγκτον
προσπαθεί να κρατήσει την Τουρκία έξω
από τη σκηνή των δραστηριοτήτων της στο
Ιράκ, είναι βέβαιο ότι, προκειμένου να
ξεφύγει από τον κλοιό της βίας, γρήγορα
θα υποχρεωθεί να υποχωρήσει και να
δεχθεί τη «βοήθεια» των Τούρκων. Η
κίνηση αυτή, είναι βέβαιο, ότι θα
εξαγριώσει τους Κούρδους του βόρειου
Ιράκ και θα επεκτείνει ακόμη
περισσότερο τον κύκλο των μη φιλικών
περιοχών προςτην Ουάσιγκτον.
Όσο για την Τουρκία, είναι βέβαιο,
ότι δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στο
κύμα των κοινωνικών αλλαγών της
περιοχής. Η προσπάθεια των στρατηγών να
περισώσουν την εδαφική ακεραιότητά της,
θα την απομακρύνει από την Ευρώπη και οι
αναμενόμενοες κοινωνικοπολιτικές
αλλαγές στην περιοχή είναι βέβαιο ότι θα
την οδηγήσουν στη διάλυση και τη
δημιουργία μικρών κρατών.
Ήταν μια πολεμική προσπάθεια, η
οποία άρχισε από τους ηγέτες δύο
συγγενών εθνών, στηριγμένη πάνω στο ψέμα
με την εξαπάτηση των μαζών. Παρά δε τη
δημιουργία μύθων και αιτιάσεων, είναι
βέβαιο ότι οδηγεί κατ’ ευθείαν σε μια
σύγκρουση, όμοια της οποίας δεν έχει
ίσως γνωρίσει η πολιτισμένη ανθρωπότητα.
Θέλησαν να σπείρουν ανέμους. Όπως ήταν
επόμενο, τώρα θερίζουν καταιγίδες.
