Το
Ελληνικό Σπίτι
Μέσα
στα λιμνάζοντα πράγματα της παροικίας
μοναδική εξαίρεση αποτελούν το Ίδρυμα
Πολιτιστικής Κληρονομιάς και η διοίκηση
του ιδρύματος του γηροκομείου, γνωστού
ως «Ελληνικό Σπίτι».
Και για μεν το Ίδρυμα της Ελληνικής
Πολιτισικής Κληρονομιάς δεν υπάρχει
καμιά περίπτωση να υποκλαπεί η διοίκηση
από τις ομάδες εκείνων, οι οποίοι κατά
κανόνα καταπιάνονται με τα παροικιακά
μας πράγματα για να τα «σώσουν», άπαξ και
κάτι παρόμοιο προϋποθέτει τη διάθεση
χρημάτων, και μάλιστα πολλών.
Το «Ελληνικό Σπίτι», αντίθετα, έχει
γίνει το επίκεντρο και ο στόχος όλων
εκείνων, οι οποίοι επιμένουν να μας «σώσουν»,
ακόμα και αν οι ίδιοι δεν μπορούν να
βοηθήσουν στα δικά τους προβλήματα.
Είναι γνωστό ότι, ύστερα από χρόνια
αγώνων και προσπαθειών των μελών αυτού
του οργανισμού, η παρούσα διοίκηση
κινήθηκε αθόρυβα και συστηματικά και
κατόρθωσε να επιτύχει εκείνο που εδώ και
μερικούς μήνες εθεωρείτο αδύνατο: την
οικοδόμηση της νέας μονάδας του
ιδρύματος στην περιοχή του Σκάρμπορο.
Το επίτευγμα αυτό πραγματικά έχει
ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι
αντιπολιτευόμενοι το έργο διέδιδαν ότι
οι εργασίες «δεν οδηγούν πουθενά».
Παρ’ όλ’ αυτά, και μέσα σε σχετικά
μικρό διάστημα, η παρούσα διοίκηση υπό
την ηγεσία και αποφασιστικότητα του
προέδρου, γιατρού Π. Καραλή, προχώρησε
εντατικά το έργο της οικοδόμησης, και
υπολογίζεται ότι έως το Μάη του 2004 το
έργο θα έχει ολοκληρωθεί.
Το περίεργο είναι ότι, ενώ θα έπρεπε
να συνδράμουμε και να βοηθήσουμε τον
γιατρό Καραλή και τους υπέροχους
συνεργάτες του, στην πρόσφατη γενική
συνέλευση των μελών του ιδρύματος μια
ομάδα διαφωνούντων ταλαιπώρησε με τις
αντιρρήσεις της ολόκληρη τη συνέλευση,
την οποία μάλιστα κράτησαν σαν «όμηρο»
επί ώρες, απαιτώντας να γίνουν αποδεκτές
οι ιδέες και θέσεις τους.
Βέβαια, στα πλαίσια των δημοκρατικών
διαδικασιών, είναι επόμενο κάθε μέλος να
έχει το δικαίωμα να εκφράσει τις σκέψεις
του και αναφερθεί στους προβληματισμούς
του, διαφωνώντας με τις θέσεις της
διοίκησης. Από τη στιγμή όμως, που η
πλειοψηφία των παρόντων μελών του
οργανισμού διαφωνεί με αυτές τις θέσεις
και συντάσσεται με εκείνες της
διοίκησης, η επιμονή στον αντίλογο
καθίσταται τυραννική, ο δε ομιλητής
καταχράται τα ευεργετήματα που
προσφέρει η δημοκρατική διαδικασία.
Δυστυχώς, στην πρόσφατη γενική
συνέλευση του οργανισμού, ένας αριθμός
μελών, αντί να ενδιαφερθεί για την
πορεία των οικοδομικών εργασιών,
ταλαιπώρησε τα μέλη με ερωτήσεις καθαρά
διοικητικής φύσης, σχετικά με την
απόλυση ή όχι υπαλλήλων του οργανισμού.
Παρά το γεγονός ότι ο οργανισμός
διαθέτει γενικό διευθυντή, υπεύθυνο για
την πορεία και τον τρόπο εργασίας του
διοικητικού προσωπικού, οι ερωτώντες
επέμεναν να ρωτούν τον πρόεδρο,
κλέβοντας χρόνο από τις εργασίες της
συνέλευσης.
Το λυπηρό είναι ότι στη μικρή ομάδα
των διαφωνούντων συμπεριλαμβάνονται
γνωστά ονόματα ομογενών, οι οποίοι
υπήρξαν πυλώνες των κοινοτικών μας
πραγμάτων για δεκαετίες. Ο τρόπος, με τον
οποίο προσπάθησαν να υποκλέψουν τις
συζητήσεις της συνέλευσης, άφησε να
διαφανεί μια οργανωμένη προσπάθεια
καθυστέρησης και εκτροχιασμού των
εργασιών από την ημερήσια διάταξη.
Και ενώ κανένας από τους
διαφωνούντες δεν είχε τη θέληση ή
πρόνοια πληροφόρησης του νέου
καταστατικού του οργανισμού, επέμεναν
επί ώρες στην ανάγκη αναβολής των
συζητήσεων για μια δεύτερη ειδική
συνέλευση.
Όταν σε κάποια στιγμή ο πρόεδρος του
οργανισμού ζήτησε να παραταθεί η θητεία
των μελών της παρούσας διοίκησης μέχρις
ότου διασφαλισθεί η ομαλή λειτουργία
της νέας μονάδας, οι ίδιοι αυτοί ζήτησαν
να διαπιστωθεί ύπαρξη απαρτίας των
μελών. Και όταν διαπιστώθηκε και αυτό, εκ
νέου προσπάθησαν να μηχανευθούν ο,τιδήποτε
για να μην περάσουν οι αποφάσεις.
Πολύ σωστά ο πρόεδρος του οργανισμού,
γιατρός Π. Καραλής, δέχθηκε να αναβάλει
τη συζήτηση πάνω στο νέο καταστατικό για
την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου,
προχώρησε δε στην παμψηφεί αποδοχή της
πρότασης για ανανέωση της εθελοντικής
τους θητείας μέχρι το Μάιο του 2005.
Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι
το γεγονός ότι εκείνοι, οι οποίοι
αρνούνταν να τιμήσουν τις δημοκρατικές
διαδικασίες στις οργανώσεις που
υπηρετούν και αναβάλλουν τις
αρχαιρεσίες μέχρις «ευθέτου χρόνου»
χωρίς λόγο, έγιναν οι επικριτές των
οικοδόμων ενός έργου, του οποίου την
ανάγκη αισθάνεται μεγαλύτερη η
ομογένεια.
Μα καλά, επιτέλους δεν υπάρχει και
λίγη ντροπή; Γιατί έχασαν τη φωνή τους
στην κοινοτική δικτατορία και τα
τερτίπια της ηγεσίας του Κογκρέσου,
θυμήθηκαν όμως την τάξη πραγμάτων στη
διοίκηση του μοναδικού οργανισμού που
υπάρχει και εργάζεται;
