Ο “Εντιμότατος”
Ηγέτης μιας Ανυπόληπτης Κυβέρνησης.
Του Θωμά Στεφ.
Σάρα
Οι
γενικές εκλογές της Ελλάδας, επανέφεραν
στην εξουσία τους κεντροαριστερούς
σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ. Η διαπίστωση αυτή,
ωστόσο, δεν φαίνεται να δημιουργεί καμία
απολύτως ιδιαίτερη αίσθηση, δεδομένου
στο από το 1975 προγραμματισμένο εκλογικό
παιχνίδι του ΝΑΤΟ και της Ουάσιγκτον για
την Ελλάδα, αυτή είναι η προκαθορισμένη
σειρά. Για τον λόγο αυτό, στις
προηγούμενες εκλογές, τότε που “θριάμβευσε”
ο Κώστας Καραμανλή της Νέας Δημοκρατίας,
ο αμυντικός αυτός οργανισμός της
Ευρώπης, είχε ενισχύσει την εκλογική
προσπάθεια του “πορφυρογέννητου
ανιψιού του Κώστα Καραμανλή”, με μερικά
εκατομμύρια δολάρια. Την φορά αυτή και
σύμφωνα με τους όρους του παιχνιδιού
αυτά δόθηκαν για την ενίσχυση της
προσπάθειας εκλογής του άλλου “πορφυρογέννητου”
του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας,
του Γιώργου Παπανδρέου, του πολιτικού ο
οποίος απέδειξε έμπρακτα κατά την
διάρκεια της προηγούμενης θητείας του
στην κυβέρνηση την πίστη και αφοσίωση
του στις συμφωνίες της προηγούμενης
γενιάς πολιτικών με την ηγεσία του
οργανισμού και την Ουάσιγκτον. Αυτοί, εξ
άλλου ήταν εκείνοι που δεν τον επέτρεψαν
να αποσυρθεί από την αρχηγεία του
κινήματος και το πολιτικό σκηνικό της
χώρας, όταν έχασε για δεύτερη φορά τις
εκλογές. Και ο κ. Παπανδρέου, φυσικά,
γνώριζε ότι θα ήταν ο “μεγάλος νικητής”
αυτών των εκλογών. Όχι επειδή του το
είπαν στα χαρτιά ή κάποια καφετζού, αλλά
μάλλον εκείνοι που υπέδειξαν στον Κώστα
Καραμανλή ότι ήταν η ώρα να παραιτηθεί.
Φαντασθήκατε ποτέ εκλογές να
κερδίζονται από ηγέτες οι οποίοι
αρνούνται να μιλήσουν στον τύπο, δεν
έχουν πολιτικό πρόγραμμα, ούτε
επιδεικνύουν κάποιο σεβασμό έναντι του
εκλογικού σώματος. Αυτά τα πράγματα όμως
συμβαίνουν στην Ελλάδα, την κοιτίδα και
την μάνα της δημοκρατίας. Εκεί που ο λαός
πιστεύει ότι είναι αφέντης του τόπου και
των τυχών του. Όταν λοιπόν ο Γιώργος
Καρατζαφέρης, ηγέτης ενός των πολιτικών
κομμάτων της Αθήνας έκανε αναφορά σε
άρθρο μου και ζήτησε από τον αρχηγό του
ΠΑΣΟΚ να το
σχολιάσει, ο τελευταίος του απάντησε ότι
οι “πηγές της είδησης του δεν είναι
αξιόπιστες”, με άλλα λόγια η
αρθρογραφία δεν στηριζόταν στην
πραγματικότητα. Προσωπικά οφείλω να
ομολογήσω ότι μέχρι την ημέρα που είχα
τη δημόσια συνομιλία μου με τον τότε
υπουργό εξωτερικών της Ελλάδας, Γιώργο
Παπανδρέου, εκτιμούσα το κίνημα και
ακόμα περισσότερο την ηγεσία του,
μολονότι διαφωνούσα με το γεγονός ότι
ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της
δημοκρατικής διαδικασίας καθοριζόταν
από τις Βρυξέλλες, ενώ ο Έλληνας πολίτης
πίστευε ότι ήταν δραγάτης του σπιτιού
του. Παρ’ όλα αυτά ωστόσο, ομολογώ ότι
δέχθηκα τον χαρακτηρισμό του ηγέτη του
ΠΑΣΟΚ σαν κριτική αξιόπιστη και
συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι μάλλον
έκανα λάθος στις σκέψεις και
καταγγελίες μου, δεδομένου ότι ο ηγέτης
του ΠΑΣΟΚ επέμενε ότι ήταν ορκισμένος
και αποφασισμένος να υπερασπισθεί τα
Ελληνικά δίκαια.
Στο
παρελθόν βέβαια δεν υπήρξαν μόνον οι
επίμαχες δηλώσεις του κ. Παπανδρέου σε
μένα οι σχετικές με τις προθέσεις του
προσφοράς “μερικών στρεμμάτων γης ”
και να κοιμόμαστε ήσυχοι, παρά να
έχουμε ότι μας ανήκει και να μην
μπορούμε να κλείσουμε μάτι τη νύχτα.
Υπήρξαν και εκείνες οι εμφανίσεις του
στο CNN, όπου ο Έλληνας ΥπΕξ έκανε
συνεχεία αναφορές στην “Μακεδονία” ,
στους Τούρκους της Θράκης και τέλος στο
μεγάλο δημοψήφισμα του Κυπριακού
Ελληνισμού, έλαβε ο ίδιος μέρος
ψέλνοντας την ανάγκη αποδοχής του,
ξεπουλώντας έτσι για πάντα ένα μεγάλο
κομμάτι του εθνικού φυσικού χώρου όπου
ζουν και αναπτύσσονται για αιώνες τώρα
οι Έλληνες. Αλλά όμως το πολιτικό
δαιμόνιο του ηγέτη του ΠΑΣΟΚ δεν σταματά
εκεί. Οι Ερινύες της
αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας δεν
φαίνεται να τον γνωρίζουν, άπαξ και
είμαι βέβαιος ότι δεν είχε την τύχη να
διδαχθεί για αυτές σε κάποια σχολική
αίθουσα στην Αμερική και τον Καναδά όπου
μεγάλωσε και εκπαιδεύτηκε. Επομένως για
τον ίδιο το θέμα είναι πολύ απλό. Έκανε,
λέει, σφάλμα εκτίμησης. Το οποίο όμως
σφάλμα της κακής εκτίμησης του κ.
Παπανδρέου, θα κόστιζε την προσφυγιά σε
μισό εκατομμύριο Κυπρίους και την
απώλεια μιας ακόμα “χαμένης πατρίδας”,
όπως ακριβώς προβλέπει το σχέδιο Λουνς
γνωστό με την κωδική ονομασία “Φαιδώρα”,
και το οποίο προβλέπει τη δημιουργία
συνθηκών για την εθελούσια μετανάστευση
και την προσφυγιά των νόμιμων κατοίκων
του νησιού, Ελλήνων και Τούρκων,
την αποζημίωση των περιουσιών τους
και την μεταπώλησή τους σε εβραϊκά
συμφέροντα μέσω Βρετανών
επιχειρηματιών, όπως βέβαια είδαμε να
γίνεται τελευταία. Και την δημιουργία
Εβραϊκής διοίκησης πάνω στο νησί. Αλλά
όμως για τον κ. Παπανδρέου αποτελούσε
και αποτελεί ένα απλό σφάλμα κρίσης.
Άνθρωπος είναι, δεν είναι και τέλειος,
μπορεί επομένως να κάνει και ένα μικρό
σφαλματάκι, έτσι είπε στους Έλληνες
ψηφοφόρους και εκείνοι βέβαια
ξετρελάθηκαν με την ειλικρίνεια του
μεγάλου αρχηγού της δημοκρατίας τους. “Άφεριμ
Χουριέτ”,Μπράβο Δημοκρατία, που θα
έλεγε και ο δημοκράτης πρωθυπουργός της
Τουρκίας,, όχι παίζουμε.
Εκείνο
που συνεχίζει ωστόσο να με απασχολεί
είναι το γεγονός ότι μεταξύ των ονομάτων
εκείνων που εμφανίζονται να έλαβαν
χρηματική ενίσχυση από τον ΟΗΕ
προκειμένου να βοηθήσουν στην αποδοχή
του δημοψηφίσματος από τους
Ελληνοκύπριους, συμπεριλαμβάνονται και
ορισμένα ονόματα πολιτικών της Ελλάδας,
υπολογίζω ότι μάλλον πρόκειται για
λάθος, δεδομένου δε ότι στην πολιτική
γίνονται συχνά τέτοια λάθη απλώς
προτιμώ να το ξεχάσω αυτό το γεγονός.
Βέβαια
την περίοδο εκείνη ο εντιμότατος
Γιώργος Παπανδρέου ήταν απλώς υπεύθυνος
υπουργός επί των εξωτερικών της Ελλάδας,
επομένως ότι και εάν έλεγε ο ίδιος δεν
φαίνεται να είχε καμία σχέση με τα δικά
του συμφέροντα. Απλώς αντιλαλούσε τον
απόηχο των εντολών εκείνων που τον είχαν
τοποθετήσει για να εξυπηρετήσει τα δικά
τους σχέδια. Και φυσικά ο τελευταίος
απέδειξε ότι ήταν υπάκουος και
συνεργάσιμος. Οι τελευταίες εκλογές
λοιπόν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι
αποτέλεσαν μια ιδιαίτερη στιγμή στην
πολιτική σταδιοδρομία του Γιώργου
Παπανδρέου, αφού οι πολιτικά ώριμοι
Έλληνες ψηφοφόροι με την καθολική τους
ψήφο του έδωσαν συγχωροχάρτι για το
παρελθόν, εξεδήλωσαν την εμπιστοσύνη
τους στο πρόσωπό του και του έδωσαν μια
παντοδύναμη εντολή να διαχειριστεί τα
συμφέροντά τους, σύμφωνα με τη κρίση του,
άσχετα εάν αυτή καμιά φορά
αποδεικνύεται λαθεμένη. Έτσι λοιπόν και
με τον αέρα του νικητή η κυβέρνηση του κ.
Παπανδρέου παρουσίασε το οικονομικό της
πρόγραμμα προς έγκριση στους υπεύθυνους
αξιωματούχους της Ευρώπης. Φαντασθείτε
λοιπόν την κατάπληξη του, όταν ένα από
αυτούς τόλμησε να αποκαλέσει την
κυβέρνηση αυτού του αξιόλογου άνδρα,
ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΗ. Όλοι οι Έλληνες το έφαγαν
στα μούτρα, πλην όμως δεν φαίνεται να
δημιούργησε και καμία ιδιαίτερη αίσθηση
σε κανέναν. Είναι μάλλον, θα έλεγα, αυτό
που οι Άγγλο Σάξωνες αποκαλούν πολιτική
κουλτούρα. Οι μεν ηγέτες βαφτίζουν
αναξιόπιστους τους δημοσιογράφους που
τολμούν να φέρουν στη προσοχή του κοινού,
τα σχέδια των ηγετών τους, οι δε άλλοι
της Ευρώπης γνωρίζοντας αυτή τους την “κουλτούρα”,
Ελληνικά νοοτροπία που θα λέγαμε,
ακολουθώντας το παράδειγμα εκείνων δεν
δείχνουν κανένα σημάδι περισυλλογής
όταν αποκαλούν ολόκληρο το πολιτικό
κατεστημένο της χώρας ως “αναξιόπιστο”.
Το βέβαιο πάντως είναι ότι ο κ.
Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός της Ελλάδας,
σαν πρώτη κίνηση “ορθής κρίσης”
αποφάσισε την κατάργηση του υπουργείου
Μακεδονίας-Θράκης. Κάτι που περιέργως
είχαν ζητήσει προηγουμένως τα Ηνωμένα
Έθνη, μέσω των εισηγήσεων του Νίμιτς. Δεν
είναι δυνατόν και οι δύο πλευρές να
χρησιμοποιούν το όνομα της Μακεδονίας,
έγραφε ο εισηγητής της έκθεσης, αυτή η
πρακτική δημιουργεί προβλήματα στην
διεθνή κοινότητα. Και η κυβέρνηση της
Αθήνας, η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου,
της πολιτικής της κόκκινης γραμμής στο
Μακεδονικό, ενήργησε αμέσως. Έτσι
τουλάχιστον δεν πρόκειται να μετανοήσει
κανείς για τις τυχόν επενδύσεις στο
μικροπολιτικό θέατρο των Αθηνών.
Ενώ
λοιπόν η Αθήνα καταργούσε το υπουργείο
Μακεδονίας, στο Τορόντο του Καναδά
διοργανώνονταν Φεστιβάλ “Μακεδονικού
Κινηματογράφου”, με κύρια ταινία το “Ένα
όνομα είναι ένα όνομα αξίας”. Η
καλογυρισμένη ταινία που προβλήθηκε σε
αίθουσα του Πανεπιστημίου του Τορόντο,
οφείλω να ομολογήσω ότι αποτελεί ένα
σπουδαίο παράδειγμα του λεπτού τρόπου
διοργάνωσης της προπαγάνδας των
σλαβόφωνων. Σε αυτήν εμφανίζεται ο ίδιος
ο πρωθυπουργός της μικρής αυτής
δημοκρατίας ο οποίος κατηγορεί την
Ελλάδα ότι κρατά όμηρο τη χώρα του
επειδή προσπαθεί να σφετεριστεί τα
πολιτιστικά δικαιώματα των Μακεδόνων
και κάτι παρόμοιο, τονίζει, είναι
απαράδεκτο. Σύμφωνα με τον ομιλητή όλοι
οι “Μακεδόνες” είναι έτοιμοι να
αντιδράσουν σε κάθε κακόπιστη κίνηση
των Ελλήνων, τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και την
Ευρώπη με κοινή πρόθεση να
υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους στην
Μακεδονική κουλτούρα και το όνομα.
Αλλά
μήπως το φταίξιμο είναι της κυβέρνησης
των Σκοπίων, όχι βέβαια, όταν κάποιος
βλέπει τις κινήσεις και τα μέτρα της
Αθήνας είναι επόμενο να επιχειρεί
αντεπίθεση σε όλα τα μέτρα, και αυτό
αποτελεί μια αλήθεια όσο και εάν ο
πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να
χαρακτηρίσει ως αναξιόπιστη πηγή εκείνο
που δίδει το μήνυμα στο κοινό.
Τέλος
εάν υπάρχει μένα σημείο για το οποίο θα
ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου
στον κ. Γεώργιο Καρατζαφέρη, αρχηγό
πολιτικού κόμματος της Ελλάδας, είναι το
ότι έφερε αυτό το τόσο σοβαρό και
σπουδαίο θέμα όχι μόνον στην
επικαιρότητα των εκλογών του εθνικού
κέντρου μα περισσότερο στην προσοχή
όλων εκείνων που παρακολουθούσαν την
πολιτική συζήτηση μεταξύ των
διεκδικητών της εξουσίας. Το εάν ο ίδιος
είμαι αναξιόπιστος ή όχι, το γνωρίζει
προσωπικά ο κ. Παπανδρέου, εκείνο πάντως
που μου δίδει πραγματική χαρά είναι το
ότι εάν τολμήσει να προχωρήσει στην
παραχώρηση έστω και μιας σπιθαμής γης
στην Τουρκία ή τα Σκόπια, τότε
αναμφίβολα θα αποδείξει στην πράξη ότι ο
ίδιος είναι αναξιόπιστος σαν πολιτικός
και σαν άνδρας.
Και
από αυτήν την άποψη θέλω να εκφράσω τις
θερμές μου ευχαριστίες στον πρόεδρο του
ΛΑ.ΟΣ. Μια δημόσια δήλωση ενός
πρωθυπουργού, στο επήκοο ολόκληρου του
Ελληνικού λαού, έχει πιστεύω βαρύτητα.
Ένα αίσθημα το οποίο, για την ώρα
τουλάχιστον, μου επιτρέπει να μην μένω
άγρυπνος τα βράδια από την έγνοια ότι
κάποιος εντολολήπτης πολιτικός της
Αθήνας δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί
με κανέναν επίβουλο γείτονα τα λίγα
στρέμματα της πατρικής μου περιουσίας,
που κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τους
περίφημους κρατικούς αναδασμούς των
κυβερνήσεων της Αθήνας.
