Το Ποντιακό. Ένα ευρωπαϊκό και διεθνές ζήτημα σε διαρκή εξέλιξη
Του Φάνη Μαλκίδη
Την ίδια στιγμή, κατά την οποία στον ελλαδικό χώρο, η δυναμική των Ελλήνων εξαντλείται στις προσωπικές επιθέσεις, στο εξωτερικό αναδεικνύεται
το Ποντιακό ζήτημα με πολυποίκιλους τρόπους. Οι τελευταίες εξελίξεις με την παρέμβαση του Σουηδού βουλευτή Hans Linke ο οποίος ζήτησε την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τη Σουηδική κυβέρνηση και την αναγνώριση της γενοκτονίας από την πόλη του Chicago της πολιτείας του Illinois των ΗΠΑ, δείχνουν ότι στο εξωτερικό γίνονται πολλά πράγματα. Υπάρχουν μεγάλες και σημαντικές εξελίξεις χωρίς να προβάλλονται τα εμπόδια της μη ύπαρξης χρημάτων, του πολιτικού κόστους, των αντιδράσεων της Τουρκίας.
Η προσπάθεια των Ελλήνων, οι οποίοι ζουν εκτός Ελλάδος έχει συμβάλει στην ανάδειξη του Ποντιακού ζητήματος σε όλες τις διαστάσεις του (γενοκτονία, ελληνόφωνοι, Πόντιοι της πρώην ΕΣΣΔ) και ειδικότερα στην ενασχόληση θεσμικών οργάνων στις χώρες όπου ζουν, με το θέμα. Τα αποτελέσματα είναι απτά, από τις αναγνωρίσεις των πολιτειών και των δήμων των ΗΠΑ, και τις παρεμβάσεις σε ευρωπαϊκά και άλλα κοινοβούλια, μέχρι την πρόσφατη αναφορά στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (παράγραφος 56 της έκθεσης Eurlings).
Στη μεγάλη αυτή προσπάθεια έχουν ιδιαίτερη συμβολή μη Έλληνες, όπως ο προαναφερθείς Σουηδός βουλευτής, ο βρετανός βουλευτής Steve Proud, ο Ολλανδός ευρωβουλευτής Camiel Eurlings. Μαζί τους και οι δεκάδες κυβερνήτες και δήμαρχοι στις ΗΠΑ, οι οποίοι στήριξαν στην προσπάθεια η οποία ενώνει όλους τους δημοκράτες, ανθρωπιστές και υπερασπιστές της ιστορικής μνήμης, της αλήθειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι γεγονός ότι στις πολιτικές αυτές κινήσεις οι οποίες αναδεικνύουν το Ποντιακό, δεν συμμετείχαν όπως και όσο θα έπρεπε οι ελλαδίτες, Πόντιοι και μη. Πιο συγκεκριμένα, εάν μετά το 1994 μέχρι σήμερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε επιτυχίες και στη δημιουργία ενός παγκόσμιου κινήματος, όπως συμβαίνει με το Αρμενικό. Κίνημα το οποίο θα απασχολούσε κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και οπωσδήποτε το ζήτημα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κυρίως όμως θα ήταν προμετωπίδα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, που θα αποδείκνυε το σεβασμό των θεσμών και της πολιτείας προς το παρελθόν και την ιστορία και κυρίως την προβολή προς το μέλλον. Καμία πολιτεία, και ιδιαίτερα η ελληνική δεν μπορεί να υπονομεύει την ιστορία της και να υποθηκεύει το μέλλον της, σε μία πολιτική λήθης και διαπραγμάτευσης. Δηλαδή θα περιμέναμε το Ποντιακό, όπως και το ζήτημα όλων των Ελλήνων που κάποτε ζούσαν στο οθωμανικό κράτος καθώς και αυτών που ζουν σήμερα στην Τουρκία να αποτελούν μέρος των ελληνοτουρκικών συνομιλιών. Θα περιμέναμε τους έλληνες βουλευτές και ευρωβουλευτές, αρχηγούς κομμάτων να είναι μπροστά σ΄ αυτήν την υπόθεση. Το Ποντιακό είναι ένα ζήτημα του εικοστού πρώτου αιώνα, το οποίο με πρωτοβουλίες πολιτών του εξωτερικού και θεσμικών παραγόντων εκτός Ελλάδος αναδεικνύεται και κυριαρχεί. Παρά την απουσία, την αδιαφορία, την ολιγωρία και την εχθρότητα των ελλαδιτών οι οποίοι ασχολούνται με άλλα, το Ποντιακό ζήτημα, η αποκατάσταση της ιστορίας, από τις ΗΠΑ μέχρι την Αυστραλία, την Ευρώπη, την ίδια την Τουρκία είναι στο προσκήνιο. Το δείχνει ο νομπελίστας Ορχάν Παμούκ και άλλες πραγματικά δημοκρατικές δυνάμεις στη γειτονική χώρα και σε όλον τον κόσμο.
