Πίσω στο ευρετήριο

Μια έκπληξη για την Αναστασία

                                      Της Κατερίνας Σάρας

  Φωτογραφίες

Μικρό κοριτσάκι πήρε το διάβα της ξενιτιάς η Αναστασία, ψάχνοντας για ένα πιο ανθρώπινο αύριο για την ίδια και την οικογένειά της. Πίσω στο Μαύροβο, προάστιο της Καστοριάς, άφηνε συγγενείς και φίλους και τις αναμνήσεις μια ταλαιπωρημένης ζωής γιομάτης στερήσεις και πόνο.

Η σκέψη του μισεμού στην ξενιτιά της αναστάτωνε το στομάχι και της έφερνε αισθήματα απελπισίας, σκεφτόταν το πατρικό της σπίτι, τους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους της που θα αποχωριζόταν και αισθανόταν άρρωστη.

Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε και τους πρώτους μήνες μετά την άφιξη της στο Καναδά.  Το νεαρό κοριτσάκι του Μακεδονικού κάμπου αισθανόταν απορφανεμένο και ξεκομμένο από το φυσικό του περιβάλλον, χωρίς φίλους, χωρίς γονείς, βρέθηκε ξαφνικά σε μια δύσκολη κοινωνία η οποία δεν είχε τίποτα το κοινό με εκείνη που μεγάλωσε και γνώριζε. Η ζωή ήταν δύσκολη και σκληρή στη νέα γη και η Αναστασία βρέθηκε στη βιοπάλη από τη πρώτη στιγμή, εργαζόμενη νύχτα και μέρα σκληρά για μερικά δολάρια. Κάτω από αυτές τις συνθήκες γνώρισε το “πριγκιπόπουλο” των ονείρων της, ένα κοντοχωριανό συμπατριώτη της, τον οποίο συνάντησε για πρώτη φορά στη νέα γή.

Μετανάστες και οι δύο ήταν αποφασισμένοι να προχωρήσουν μαζί, να παλέψουν τις δυσκολίες και τα εμπόδια της ξενιτιάς και από κοινού να κτίσουν “ τους πύργους” των ονείρων τους, και μια οικογένεια για την οποία θα αισθανόταν και οι δύο περήφανοι. Πέρασαν από τότε χρόνια πολλά, μερικές δεκαετίες, και όλη αυτό το χρονικό διάστημα η Αναστασία με τον Αριστοτέλη Κουτλεμάνη εργάσθηκαν με υπομονή και επιμονή και ανάστησαν τη δική τους οικογένεια, δύο κόρες και έναν γιο που τους έκαναν να αισθάνονται περήφανοι. Για τη γενιά εκείνη των μεταναστών η ζωή στον Καναδά, κάθε άλλο παρά εύκολη  ήταν. Μέσα στο καμίνι ωστόσο αυτών των δυσκολιών οι ηρωικοί εκείνοι σκαπανείς διέπλασαν χαρακτήρα και αποφασιστικότητα πάνω στα οποία οικοδόμησαν το μέλλον των ιδίων και των παιδιών τους. “Το μόνο που θέλω από εσένα, είναι να κάνουμε μια καλή οικογένεια, αυτός είναι ο πόθος μου και το όνειρό μου,” είχε πει η Αναστασία στον Αριστοτέλη αμέσως μετά τις τελετές του γάμου.

Τα λόγια αυτά θυμήθηκε η Αναστασία Κουτλεμάνη, την εβδομάδα αυτή, καθώς ξαφνιάστηκε από μια γιορταστική εκδήλωση που διοργάνωσαν τα παιδιά της με την ευκαιρία των γενεθλίων της. Ήταν τα ωραιότερα γενέθλια τα οποία θα παραμείνουν για πάντα στη μνήμη της Αναστασίας. Μαζί τους τα τρία παιδιά τους με τους άνδρες τους και τα εγγόνια της. Μια “τσούρμα” από δαύτα. Ο μεγαλύτερος μάλιστα εγγονός της έφερε στη παρέα και τη δική του “πριγκίπισσα”, να γνωριστεί και να χαρεί με την υπόλοιπη οικογένεια.

Και όταν βγάλανε τη τούρτα των γενεθλίων, γιομάτος περηφάνια και σεβασμό για τον πιστό σύντροφο και ταίρι της ζωής του ο Αριστοτέλης της έδωσε ένα μεγάλο δέμα με ένα μικρό κουτάκι. Σαν το άνοιξε βούρκωσαν τα μάτια της από την λάμψη ενός υπέροχου δακτυλιδιού. Και ενώ φορτισμένη από συγκίνηση προσπαθούσε να σκουπίσει τα αλμυρά δάκρυα της χαράς και ευτυχίας της, κοίταξε στα μάτια τον πιστό σύντροφο της ζωής της και είπε: “ εργασθήκαμε σκληρά, πολύ σκληρά στη ζωή μας και σε ευχαριστώ. Κάναμε όμως μια καλή, πολύ καλή οικογένεια και αυτό είναι εκείνο που μετράει.” Ήταν τα λόγια της μικρής μετανάστριας από την Καστοριά, της εργάτριας της βιοπάλης, της συζύγου, της μάνας και γιαγιάς, η οποία συμπλήρωσε: “ προσωπικά αισθάνομαι ότι πετύχαμε στη ζωή μας, δεν πήγαν χαμένοι οι κόποι, οι αγωνίες και οι αγώνες μας.”

Χιλιόχρονοι, με υγεία και πάντα χαρούμενοι και ευτυχισμένοι Αναστασία και Αριστοτέλη, χρόνια πολλά χαρούμενα και ειρηνικά, να χαίρεστε παιδιά και εγγόνια και να γνωρίσετε και να χαρείτε και δισέγγονα. Το αξίζετε και σας πρέπει.