Η.Π.Α:
Ο Πρόεδρος G.W.Bush,
στη χώρα της φαντασίας
Για
έξι ολόκληρα χρόνια τώρα οι Αμερικανοί
πολίτες ταλαιπωρούνται εξ αιτίας των
φαντασιώσεων και αδυναμιών του Προέδρου
George W. Bush, και
ορισμένων στελεχών της κυβέρνησης του
τα οποία αρνούνται να αντιληφθούν
ορισμένες πραγματικότητες της
καθημερινότητας. Αποτέλεσμα αυτής τους
της πολιτικής η δικαιολογημένη
αγανάκτηση των Αμερικανών ψηφοφόρων και
η άρνησή τους να εμπιστευθούν στην
διοίκηση της χώρας την εν λευκώ εφαρμογή
μιας πολιτικής η οποία όχι μόνο δεν
φαίνεται να οδηγεί σε κάποιο αποτέλεσμα
μα ακόμα περισσότερο οδηγεί τη χώρα στην
αβεβαιότητα και την μεγαλύτερη
μεταπολεμική κρίση. Είναι δε βέβαιο
ότι με τη συνεχιζόμενη πολεμική
περιπέτεια του Ιράκ και του Αφγανιστάν,
την οικονομική αφαίμαξη του δημόσιου
ταμείου εξ αιτίας των αναγκών του
πολέμου, και το αυξανόμενο δημόσιο χρέος
το οποίο ήδη έχει ανέβει σε φανταστικά
ύψη, το βάρος αυτών των υποχρεώσεων έχει
πέσει πάνω στα κοινωνικά προγράμματα
όπως εκείνα της υγείας και πρόνοιας, με
αποτέλεσμα να στενάζουν τα ποιό ασθενή
κοινωνικά στρώματα.
Ήταν
επόμενο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, να
ακουστούν φωνές διαμαρτυρίας και
προσπάθειες πολιτικής εκμετάλλευσης
των αδυναμιών της διοίκησης. Με την
ευκαιρία μάλιστα της εκλογικής
αναμέτρησης για την ανανέωση της
θητείας των μελών της Βουλής των
αντιπροσώπων και
μέρους της Γερουσίας, η κατάσταση αυτή
έγινε ακόμα ποιό έντονη η δε άσκηση
κριτικής ενάντια στη διοίκηση ακόμα
μεγαλύτερη. Σαν αποτέλεσμα, αντί να
θελήσει να εφαρμόσει κάποια προσπάθεια
αυτοκριτικής και περισυλλογής ο
Πρόεδρος, επιδόθηκε σε μια πρωτοφανή
εκστρατεία κατασυκοφάντησης των
διαφωνούντων με την πολιτική του καθώς
επίσης και των πολιτικών του αντιπάλων.
Μια λεπτομέρεια η οποία δεν φαίνεται να
ξαφνιάζει τους πολιτικούς παρατηρητές
του συστήματος.
Το
βέβαιο είναι ότι πράγματι ο Αμερικανός
Πρόεδρος άφησε να σχηματισθεί γύρω
του, με τις πολιτικές του αποφάσεις,
ένας φανταστικός κόσμος μέσα στο
οποίο οραματίζεται ότι ζει και
μεγαλουργεί ο ίδιος. Ο Πρόεδρος Bush
τόσο στο παρελθόν όσο και πρόσφατα
υποσχέθηκε τη δημιουργία ενός ποιό
δίκαιου κόσμου, όπου οι αδύναμοι θα
αισθάνονται ασφαλείς και οι δυνατοί θα
είναι πρόθυμοι να ακούσουν και να
βοηθήσουν τα αιτήματα αδυνάτων. Αντί
αυτού όμως, στην σημερινή
πραγματικότητα, στην Αμερική του
Προέδρου Bush,
οι μεν αδύναμοι έχουν αφεθεί στο έλεος
της τύχης τους αβοήθητοι, η δε διοίκηση
αρνείται όχι μόνο να δώσει προσοχή στις
αιτιάσεις τους, μα ακόμα περισσότερο
εφαρμόζει τις πλέον σκληρές πολιτικές
πρακτικές του Μακαρθισμού. Η
παραπλάνηση των μαζών των Αμερικανών
πολιτών αποτελεί πλέον επίσημη αρχή της
πολιτικής Bush,
η οποία πλάθεται μέσα στα πλαίσια της
ατέλειωτης φαντασίας του Προέδρου,
γιομάτη από φανταστικούς εσωτερικούς
και εξωτερικούς εχθρούς.
Σύμφωνα
με τον Πρόεδρο η Αμερική σημειώνει
καθημερινά πρόοδο στο Ιράκ, ενώ στην
πραγματικότητα η χώρα αυτή οδηγείται
σιγά μα σταθερά προς την κατεύθυνση του
χάους και της αναρχίας, του εμφύλιου
σπαραγμού και της ολικής καταστροφής
του κατατρομαγμένου λαού της.
Σύμφωνα
με τον Πρόεδρο η Αμερικανική διοίκηση
συνεργάζεται απόλυτα με εκείνη του Ιράκ
για την επιβολή και εφαρμογή των αρχών
της δημοκρατίας, ενώ στην
πραγματικότητα ο πρωθυπουργός του Ιράκ
τονίζει δημόσια ότι δεν είναι
υποχρεωμένος να συμφωνεί με την
Αμερικανική διοίκηση και αρνείται να
αναγνωρίσει οποιαδήποτε δικαιώματα
στην Αμερικανική αρχή κατοχής.
Ακόμα
χειρότερη είναι η προσπάθεια του
Προέδρου να διαχωρίσει τους Αμερικανούς
πολίτες σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους
που συμφωνούν μαζί του και δέχονται τις
αποφάσεις του χωρίς αντίρρηση, και τους
άλλους οι οποίοι διατηρούν τις
αντιρρήσεις τους σε ότι αφορά την
καμπάνια εναντίον του Ιράκ και την
τρομοκρατία. Το κακό είναι ότι ο
διαχωρισμός αυτών των δύο ομάδων από την
διοίκηση γίνεται επί τη βάσει του όποιος
συμφωνεί μαζί του αποτελεί πρότυπο
καλού πολίτη, έναντι εκείνων που
διαφωνούν και οι οποίοι χαρακτηρίζονται
σαν εχθροί της Αμερικής.
Τώρα
και εξ αιτίας των εκλογών με φανερό
πλέον τον κίνδυνο της απώλειας του
ελέγχου πάνω στα δύο νομοθετικά σώματα
της Αμερικής, ο Πρόεδρος έφθασε στο
σημείο να καταγγείλει ότι εάν χαθεί η
πλειοψηφία έστω και σε ένα από τα
νομοθετικά σώματα, τότε θα νικήσουν οι
τρομοκράτες.
Για
εκείνους που παρακολουθούν την
ατέλειωτη αυτή προεκλογική εκστρατεία
δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι για
ακόμα μια φορά η πολιτική
πραγματικότητα της Αμερικής έχει
ξεφύγει κατά πολύ τα περιθώρια της
δημοκρατικής ανοχής και διάλογου, και
εάν πράγματι στόχος του Προέδρου είναι η
εξάπλωση και εφαρμογή της δημοκρατίας
σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, τότε
είναι λυπηρό το γεγονός
ότι ο Πρόεδρος προσπαθεί να στερήσει από
τους Αμερικανούς ψηφοφόρους το
αναφαίρετο δικαίωμα της άσκησης
κριτικής τόσο για τον ίδιο, όσο και τους
συνυπεύθυνους συνεργάτες του.
Να
γιατί οι αυριανές εκλογές είναι τόσο
μεγάλης σημασίας για την Αμερικανική
δημοκρατία και το λαό, διότι πρόκειται
να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα στη
διοίκηση ότι το να ξεγελάσεις κάποιον
μια φορά είναι εύκολο, ίσως και δύο φορές
κατορθωτό, το να κοροϊδεύεις όμως το λαό
κάθε φορά είναι αδύνατο και απαράδεκτο
με αποτέλεσμα κάποτε να τιμωρηθείς από
αυτόν. Ένα μήνυμα που φαίνεται να πάρει ο
Πρόεδρος Bush,
στις αυριανές εκλογές.
“Πατρίδες”
