ΔΥΤΙΚΟΣ ΚΑΝΑΔΑΣ

Κωνσταντίνος Τρικεριώτης

Μια δάδα που έσβησε

1928-2001

Του Κωστα Παπαλουκα

            Ο Κώστας Τρικεριώτης διέθετε πραγματικά μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ήταν δε προικισμένος από τη φύση με σπάνια χαρίσματα. Για την ομογενειακή παροικία της Βικτόρια ο Κώστας υπήρξε ένας πραγματικός ηγέτης.

            Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1928 στη Φόρνη της μαγευτικής Ικαρίας. Μεγάλωσε και ανδρώθηκε κάτω από εξαιρετικά δύσκολες κοινωνικές περιστάσεις και περιόδους.

            Από τα πρώτα σχεδόν παιδικά του χρόνια ο μικρούλης Κώστας βρέθηκε στο επίκεντρο πολεμικών επιχειρήσεων και γρήγορα του δόθηκε η ευκαιρία να συνεργασθεί με τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, οι οποίες τον χρησιμοποίησαν σε βοηθητικές κυρίως υπηρεσίες λόγω του νεαρού της ηλικίας του.

            Σε όλη τη διάρκεια της πολεμικής λαίλαπας του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και της κατοχής ο Κώστας παρέμεινε κοντά στις μαχόμενες ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις, τις πέραν των συνόρων της υπό κατοχήν Ελλάδας και βοήθησε στον αγώνα για τη λευτεριά όσο και όπως μπορούσε.

            Αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου και την απελευθέρωση της χώρας έσπευσε να προσκυνήσει την πατρική του γη. Εκεί κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό, για να υπηρετήσει κανονικά τη στρατιωτική του θητεία.

            Με τον τερματισμό των υποχρεώσεών του προς την πατρίδα και το λαό του ο Κώστας Τρικεριώτης, φαίνεται, να προβληματίσθηκε σοβαρά γύρω από τους πιθανούς προσανατολισμούς του στην παλαίστρα της ειρηνικής επιβίωσης. Αφού μελέτησε καλά τις συνθήκες, τις ευκαιρίες και τις δυσκολίες, που βρίσκονταν στο δρόμο του προς την επιτυχία, πίστεψε τελικά ότι είχε μεγαλύτερες πιθανότητες  να ξεπεράσει τις στερήσεις παίρνοντας το δρόμο της μετανάστευσης.

            Νησιώτης στην καταγωγή, δεν ήταν ξένος με την ιδέα. Γενιές ολόκληρες από τη μακρινή αρχαιότητα έως και την εποχή του γνώριζε ότι ακολουθούσαν το παράδειγμα των αργοναυτών και αναζήτησαν το «χρυσόμαλλο δέρας» της επιτυχίας σε ξένες πατρίδες. Με παρόμοιες σκέψεις πήρε τη μεγάλη απόφαση εκείνο το πρωινό του 1955 και, κλείνοντας μέσα σε μια βαλίτσα όλο το «βιος» του, με χρυσαφένια όνειρα και μύριες ελπίδες για μια νέα ζωή, έριξε την άγκυρα των ονείρων του στη Βικτόρια της Βρετανικής Κολομβίας του δυτικού Καναδά.

            Ύστερα από ένα διάστημα άγχους και σκληρής δουλειάς κάτω από το φόβο της αβεβαιότητας ο Κώστας εγκαταστάθηκε μόνιμα στην πανέμορφη πόλη των λουλουδιών του Καναδά.

            Δύο χρόνια αργότερα, το 1957, ο Κώστας αποφάσισε να δέσει τη ζωή του και ρτο μέλλον του με την αγάπη της ζωής του, τη Σούλα. Αμέσως μετά το γαμό τους οι δύο νέοι ρίχνονται με όλο τον ενθουσιασμό τους στην κοινωνική παλαίστρα πασχίζοντας να υψώσουν πύργους προκοπής.

            Το νεαρό ζευγάρι στρέφεται στον τομέα της επιχείρησης εστιατορίων και αρχίζει να δημιουργεί με υπομονή, επιμονή και θέληση. Σύντομα μετά η ευτυχία τους ολοκληρώνεται με τον ερχομό των τριών βλαστών της αγάπης τους. Οι δύο κόρες και ο ένας γιος αποτελούν το πιο πολύτιμο στολίδι του γάμου τους. Η χαρά τους δεν περιγράφεται.

            Φαίνεται, όμως, ότι τα πνεύματα του κακού ζήλεψαν την ευτυχία της οικογένειας. Έτσι, ενώ κάποια μέρα του Οκτώβρη 1995 ο νεαρός Παντελής Τρικεριώτης ετοιμάζεται να φύγει για το κτηματομεσιτικό γραφείο, στο οποίο εργαζόταν, και είχε αναδειχθεί στον τομέα του, ξαφνικά αισθάνθηκε μια αδιαθεσία και ζαλάδα. Στρέφεται στην ιατρική επιστήμη για βοήθεια. Εκείνη, όμως, αδυνατεί να τον απαλλάξει από το «σπάνιο» μικρόβιο που τον κτύπησε. Σε λίγο, αβοήθητος, ο νεαρός Παντελής αφήνει την τελευταία του πνοή. Ήταν μόλις 31 ετών.

            Για την οικογένεια ήταν κάτι σαν αρχαία τραγωδία, μια τραγωδία που οι θειοί μισούν τους ανθρώπους για την ευτυχία και την επιτυχία τους και τους στέλνουν τον πόνο. Ο Παντελής, ένας εξαίρετος νέος οικογενειάρχης, επιτυχημένος επιχειρηματίας, το καμάρι της οικογένειας Τρικεριώτη, ξαφνικά έσβησε και χάθηκε από τη ζωή ρίχνοντας ολόκληρη την οικογένεια στην απόγνωση. Ο θάνατός του υπήρξε χτύπημα τόσο για την οικογένεια όσο και απώλεια για τη μικρή ομογενειακή παροικία της Βικτόρια. Συντάραξε δε στην κυριολεξία τον Κώστα, τον πατέρα του, ο οποίος δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τον πόνο και την οδύνη του χαμού του γιου του, τον οποίο πραγματικά λάτρευε.

            Τα αισθήματα αυτά, είναι βέβαιο, συντέλεσαν κι έφεραν τον Κώστα πρόωρα στον τάφο. Ήταν μια συνταρακτική εξέλιξη για τον άνδρα, ο οποίος έζησε μόνο για την πρόοδο και χαρά των παιδιών του. Μοναδική του προσπάθεια τα τελευταία χρόνια ήταν να βρίσκεται πάντοτε κοντά στα παιδιά του.

            Το τελευταίο διάστημα ο Κώστας Τρικεριώτης βρέθηκε στην Αθήνα, επισκεπτόμενος την αγαπημένη του κόρη Αγγελική, η οποία είναι εγκατεστημένη οικογενειακώς στην πρωτεύουσα της Ελλάδας. Δυστυχώς, η επίσκεψη αυτή τελικά αποδείχθηκε τελευταία, εξαιτίας του απροσδόκητου θανάτου του κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του. Ήταν μια στιγμή, η οποία έφερε τον Κώστα στους πνευματικούς κόσμους της πιθανής συνάντησης του χαμένου του γιου. Η υπόλοιπη οικογένεια, απαρηγόρητη, θρηνεί έκτοτε για τους δύο στυλοβάτες της.

            Όσο για την ομογενειακή παροικία της Βικτόρια, απλώς αισθάνεται κατά πολύ πιο αδύναμη, φτωχή σε ηγετικές προσωπικότητες, δυναμισμό και αποφασιστικότητα μετά το θάνατο του ενάρετου συμπολίτη και έντιμου και δυναμικού συμπατριώτη. Η συμπαράσταση και βοήθεια του Κώστα, όλα αυτά τα χρόνια, σε κάθε σοβαρό και επίμαχο θέμα που απασχολούσε την κοινότητα, υπήρξε μοναδική.

            Ο ίδιος διακρίθηκε σαν ένας δυνατός παράγοντας και φωτισμένος ηγέτης των παροικιακών υποθέσεων. Βρέθηκε δε πάντοτε κοντά της και ασχολήθηκε με τις κοινοτικές υποθέσεις με ενθουσιασμό, δυναμισμό και πραγματική τέχνη. Πέραν τούτου υπηρέτησε τη μεγάλη ομογενειακή οργάνωση ΑΗΕΡΑ με την ιδιότητα του προέδρου καθώς και σαν μέλος των διοικητικών της συμβουλίων.

            Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Τρικεριώτης είχε κάνει σκοπό και όνειρο της ζωής του την οικοδόμηση ενός κοινοτικού πολιτιστικού κέντρου με την ανέγερση ενός ναού για τις πνευματικές ανάγκης των μελών της Ελληνορθόδοξης Κοινότητας της Βικτόρια.

            «Πρωταρχικό μέλημα όλων μας ως μελών της πολιτιστικής κοινότητας αποτελεί η δημιουργία γερών πολιτιστικών θεμελίων, τα οποία θα μας επιβάλουν και θα μας καθιερώσουν στη συνείδηση του ευρύτερου πολυπολιτιστικού μωσαϊκού σαν μια δυναμική και ακμάζουσα πολιτιστική κοινότητα», πίστευε.

            Δυστυχώς, μοίρα κακιά και ζηλόφθονη θέλησε να πάρει τον Κώστα, πριν προλάβει να δει να πραγματοποιείται το όνειρό του, ένα όνειρο για το οποίο κουράστηκε και εργάσθηκε τόσο πολύ.

            Ας είναι αιώνια η μνήμη σας, φίλοι και συμπατριώτες, πατέρα και γιε. Ολόκληρη η ομογενειακή παροικία της Βικτόρια πόνεσε και θρήνησε το χαμό σας. Στο δε άξιο σπιτικό σου θα συνεχίσει να πλανιέται η σκιά σου, η σκιά του αγαπητού συζύγου, του πατέρα και του παππού.

            Τις γραμμές αυτές τις γράφω για να εκφράσω τα αισθήματα των μελών της οικογένειας που εσύ άνδρωσες: της αγαπημένης σου Σούλας, των θυγατέρων σου, Αγγελικής και Τίνας, των γαμπρών και των μικρών εγγονών σου.

            Ας είναι ελαφρό το χώμα που σας κρατάει τόσο ευλαβικά στην αγηκαλιά του. Το αξίζετε…

Κωνσταντίνος Τρικεριώτης: Μια δυνατή ηγετική μορφή.

Παντελής Τρικεριώτης: Μια φλόγα που έσβησε πρόωρα.