|
Τορόντο,
20 Δεκέμβρη 2001. Αγαπητή
ελληνική εφημερίδα, Στο φύλλο της η “The Greek Journal”, #153, 1-15
Νοέμβρη 2001, φιλοξένησε τις θέσεις του
αγαπητού φίλου Ηλία Μπάκα «Η Ελληνική
Κοινότητα του Τορόντο: Ένας μακρύς
δρόμος μπροστά της, το ερώτημα της
ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ της και η
ΑΝΑΓΚΗ ενός οράματος». Σέβομαι και αναγνωρίζω την καλή
θέληση και προσπάθεια του αγαπητού Ηλία
να εξημερώσει και να παρελάσει ιστορικά,
πολιτικά και «κλινικά», «τα κακώς
κείμενα» της Μιας Κοινότητας των
Ελλήνων του Τορόντο. Όμως η συνθετική
της τέχνης του με βρίσκει κατά κράτος
απορώντα και αντίθετο. Στην
αρχή της ασυμφωνίας μου θα βάλω την
αντιλογία του, την οποία δεν καταλαβαίνω
και απορώ πως έκανε τέτοιο λογικό
πταίσμα. Ενώ κατακρίνει, και πολύ σωστά,
τη συμπεριφορά «των κλινικών αρχηγών»
γενικά, στη συνέχεια εκθειάζει την «προσφορά»
των τελευταίων «αρχηγών». Άκων η εκών, απέτυχε να δει ή
σκόπιμα απέφυγε να παρουσιάσει τη
σημερινή κατάσταση της Κοινότητας του
Τορόντο (ναός της Παναγιάς, οικόπεδο, Ε.Κ.Κ.,
Ε.Κ.Ο.Ο.). Μέσα από το κενό αέρος, φαίνεται
με μεγάλη διάθλαση, η σημερινή διοίκηση
της ΕΚΤ, με αρχηγό τον κ. Κ. Μενεγακη, ο
οποίος εμμέσως τοποθετείται κλινικώς
και τον οποίο εκτιμώ πάρα πολύ. Είναι ακρίβεια ότι «ο
πατριαρχισμος» σε κάθε μορφή κοινωνικής
οργάνωσης είναι αντιδραστικό καθεστώς
για την πρόοδο του. Ειδικά όταν ο «πατριάρχης»
ενεργεί σαν απόλυτος «τύραννος» και
δημιουργεί αυλή με κόλακες η κολίγους
για να κουβαλούν σημαίες
της ποδοσφαιρικής του ομάδας. Πολύ σωστά,σημειώνει ότι η θέση
του επίσκοπου του Τορόντο είναι
ισχυρότερη, αλλά αυτός με την αλαζονεία
του, την θρασύτητα του και την
κατατρεγμένη αξιοπιστία
του, απλούστατα γεμίζει και συμπληρώνει
τα κενά που αφήνει η
δημιουργεί με ελλιπείς κινήσεις και
λάθη της η Κοινότητα των Ελλήνων. Και βέβαια δεν συμφωνώ με την
απομονωτική τακτική του επίσκοπου, που
πέφτει σαν βδέλλα στις κοινότητες και
ρουφάει τις δυνατότητες τους για πρόοδο
και ευημερία. Το
θέμα της Επισκοπής, βεβαίως, είναι
υπόθεση της Εκκλησίας του Ελληνισμού,
αλλά... Ο διχασμός της Διασποράς είναι το
αναθεματισμένο προϊόν της από παλιά
πολιτικής παράδοσης
«εν πινάκι» του Ελληνισμού, στη
θρησκευτική αντιπροσώπευση, από τις
κυβερνήσεις της Ελλάδας. Η υποτέλεια και
αιχμαλωσία του Ελληνισμού της Διασποράς
από την αναχρονιστική,
μυωπική και μονοτονική θρησκευτική
οργάνωση συνεχίζεται με τρομακτικές
συνέπειες για τον Ελληνισμό. Οι Κοινότητες των Ελλήνων, και
φυσικά του Τορόντο, είναι πολιτικές
οργανώσεις. Είναι διαχειριστές,
υποστηριχτές, «υπόλογοι έργων» των
σκοπών και ευέλπιστων
αναγκών ανθρώπων πολιτών και
ομοούσιων μελών. Πολύ συχνά οι διάφορες
διοικήσεις των Κοινοτήτων με περίσσια
κωμική περηφάνεια κουβαλούσαν
ιδεολογική κομματική παντιέρα για να
δημιουργήσουν ενδιαφέρον και να
προσελκύσουν μέλη, υποστηριχτές,
εθελοντές και θορυβοποιούς. Αυτό
γινόταν διότι δεν είχαν αποδείξεις ή
εργαλεία να κάνουν έργα ή προϊόντα
λαοαρεστά, των καταστάσεων και
περιστάσεων, αναγκαία και επιθυμητά. Η ΕΚΤ χρειάζεται να διαιρέσει την
αυθαιρεσία των λίγων και να
πολλαπλασιάσει, την γνώμη των πολλών. Με
άλλα λόγια ν’ ανοίξει, μάτια και αυτιά,
προς όλες τις κατευθύνσεις. Να γίνει
απρόσωπη αλλά κοινωνική. Να
συμπεριλάβει την ελληνική κοινότητα και
να συμπεριληφθεί στην καναδική
κοινότητα. Να φορτωθεί ευθιξία και τόλμη και
σε φρέσκους αέρηδες να βγάλει «καινούργιες»
ελληνικές σημαίες με νοήματα
επικοινωνίας για τους νέους και
συνθήματα κατανόησης για τους
πρωτοπόρους χτιστάδες της Κοινότητας. Να σταματήσει να λειτουργεί σαν
καφενείο χωρίς καφετζή. Να βρει ή να
κάνει μια καλή μασιά (τσιμπίδα) για να
πιάνει τ’ αναμμένα κάρβουνα της
Ελληνικής Εστίας, χωρίς να καίγεται η να
σβήνει η Εστία. Να μπορεί να κρατάει την
φλόγα ζωντανή και την ζέστα της
ευχάριστη και βολική. Υγεία και προκοπή. Καλές γιορτές. Ευχαριστώ, Αναστάσιος
Μπαξεβανίδης |