Ανασχηματισμός ή ακρωτηριασμός της Αριστεράς;

Του Βαϊου Φασουλα

Τελικά ο ανασχηματισμός του Πασόκ στο τρίτο δεκαήμερο του Οκτώβρη 2001, όπως αυτός περίτρανα απόδειξε την τελευταία φάση του κινήματος ως κόμμα έξω από σοσιαλδημοκρατικές γραμμές, ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Το κίνημα πέρασε καθολικά στην επικράτεια του προέδρου του, Κώστα Σημίτη, και κάτι… κλασικοί σύντροφοι, είτε βουλευτές, είτε μέλη, είτε απλοί ψηφοφόροι πρέπει να το δεχτούν ως τον τελευταίο ιδεολογικό ακρωτηριασμό του πολιτικού τους χώρου και γενικότερα της Αριστεράς. Ασφαλώς τα εσωτερικά τους είναι υπόθεση δική τους, όμως, όταν αυτή η υπόθεση (όπως λένε οι ίδιοι) έχει να κάνει με την προοπτική και το μέλλον της Ελλάδας, ο κάθε πολίτης δεν πρέπει να μένει αδιάφορος. Τα πολιτικά και ιδεολογικά ενδιαφέροντα της «εκσυγχρονιστικής» πολιτικής του κ. Σημίτη δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία και ο ανασχηματισμός, όπως αυτός διαμορφώθηκε, (μεταφορά των καρεκλοκρατών-υπουργών σε διαφορετικά υπουργεία, η κυριολεκτική απομόνωση του κ. Πάγκαλου, ο… διαχρονικός κ. Λαλιώτης, που οργανωτικά πλέον για υπαρκτές ενδεχομένως… αριστερές τάσεις θα φροντίσει για τον πλήρη στραγγαλισμό τους, έτσι ώστε ο ακρωτηριασμός του κινήματος να είναι καθολικός, δεν αποτέλεσε καμιά έκπληξη εκτός των αρνητικών και μόνιμων στοιχείων που προβάλλονταν τα τελευταία χρόνια και προβλήθηκαν πρόσφατα.

Όμως «έκπληξη» αποτελούν ορισμένες… αλλαγές-μεταθέσεις-ανακατατάξεις, όπως παράδειγμα είδαμε το Γιάννο Παπαντωνίου να πηγαίνει… φαντάρος. Κατά των ημερών του προκατόχου του οι Τούρκοι στρατοκράτες τον συνόδευσαν πολλές φορές σε αεροπορικά ταξίδια του στο Αιγαίο. Τώρα ο νυν υπουργός, αφού γονάτισε κυριολεκτικά τον ελληνικό λαό στην λιτότητα και στα αέναα ψέματα και σοσιαλιστικά δουλέματα, πώς θα ενεργοποιηθεί ο κ. υπουργός αν οι Τούρκοι τον συνοδέψουν στην Ε.Ε.; 

Τα έφεραν από δω τα έφεραν από κει, πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι νεοπασοκικοί «εκσυγχρονιστές» και υπηρέτες της «Παγκοσμιοποίησης» πέτυχαν τους σκοπούς τους. Έτσι λοιπόν τον επιτυχή, κατά την άποψή μας, ακρωτηριασμό τον είδαμε. Μένει να δούμε και την ενεργοποίηση ορισμένων άλλων υπουργών όταν με τις νέες ευθύνες που τους έχουν ανατεθεί πώς θα συμπεριφερθούν στους τομείς τους, όπως παράδειγμα ο νέος υπουργός Ανάπτυξης.

Παρεμπιπτόντως θα θυμίσουμε τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς την άνοιξη του1999 στη Γιουγκοσλαβία και τα «λάθη» των Αμερικανών σε στόχους όπως κι εκείνον της κινέζικης πρεσβείας. Είχαμε πει τότε ότι το «λάθος» αποτελεί μια βολιδοσκόπηση αντιπερισπασμού, για να δουν οι Αμερικάνοι ποια μπορούσε να ήταν η αντίδραση της Κίνας, της οποίας η μόνη που έδειξε ήταν ότι είχε γίνει κράχτης μερικών ημερών…

Έτσι, πάντα κατά την άποψή μας, στο σημιτικό Πασόκ, το οποίο έχει εξελιχτεί σε φιλελεύθερο αστικό κόμμα και καλύπτεται πίσω από «προγράμματα» και… σοσιαλδημοκρατικούς βερμπαλισμούς και το οποίο έχει καταστεί σε κόμμα εμπόρων (στα εθνικά θέματα), σε κόμμα νομενκλατούρας (εσωτερικά προβλήματα) και του οποίου, εκτός του ότι έχει μετατραπεί σε καθεστωτικό κόμμα, στόχος του είναι και η Ελλάδα να γίνει χώρα καθεστωτική.

Βέβαια σ’ ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα όλα είναι δυνατά ως προς τη διαμόρφωση της πολιτικής του φυσιογνωμίας και… καριέρας. Εκείνο, που από την εποχή που ο  κ. Σημίτης αναρριχήθηκε στην κορυφή της πασοκικής πυραμίδας δεν μπορούσε ποτέ να καταφέρει, ήταν να δώσει το χαρακτήρα του σοσιαλιστικού κόμματος του οποίου πολλοί υπαινίσσονται. Έδωσε όμως «χορτάρι» αποσαθρώνοντας… εκσυγχρονιστικά και «συντροφικά» την αριστερή κοινωνία.

Πίσω από τις πλάτες του σοσιαλισμού οι «εκσυγχρονιστές» ξεπάστρεψαν την Αριστερά καθώς και όλα τα στελέχη του κινήματος και ο σημερινός ανασχηματισμός μπορεί να το επιβεβαιώσει. Η σκιά του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ καθόρισε και τα βήματα των πραγματικών αγωνιστών, οι οποίοι προσχώρησαν στο σημιτικό καθεστώς ή χάρη στα δικά τους, προσωπικά, συμφέροντα αλλοιώθηκαν.

Κι εδώ καλείται η εξανδραποδισμένη και άρρωστη Αριστερά, η εγκλωβισμένη στα δικά της χαρακώματα που τα «πυρά» της τα στρέφει προς τον εαυτό της με πολυποίκιλα τερτίπια και καθημερινές αδυναμίες και… δυναμικές, που τις βλέπουμε στον ΣΥΝ και στο ΚΚΕ αντίστοιχα. Και για τα δυο κόμματα έχουμε άποψη, άλλοτε αρνητική και άλλοτε αποκαρδιωτική χωρίς τέλος και χωρίς έλεος και χωρίς, από την πλευρά τους, καμιά ντροπή. Εγκλωβισμένο το ένα στους «ανανεωτές» δεν κατάφερε ακόμα να καθαρίσει το πιάτο του φοβούμενο μην… κατηγορηθεί για έλλειψη εσωτερικής δημοκρατίας… και αφήνουν να θερίζουν τα εσωτερικά πασοκικά θηρία. Το «αλώβητο» ΚΚΕ, πιστό στις αρχές του, αλλά θέλει όλους τους αγωνιστές… κομμουνιστές. Ακόμα και οι ναζί τάσσονται ενάντια στην «παγκοσμιοποίηση», όμως το ΚΚΕ  με το ΣΥΝ ούτε εκεί μπορούνε να πάνε μαζί.

Απ’ όλα που αναφέραμε και λέγονται με μια λέξη,  χ ά σ μ α  της Αριστεράς, οι αριστεροί πολίτες πρέπει να κατανοήσουν επιτέλους και τις θέσεις των κομμάτων τους και τις δικές τους. Ιδιαίτερα πρέπει να συγκροτηθούν για να αντιμετωπίσουν σωστά τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές που έρχονται.

Εν κατακλείδι, σε ό,τι αφορά το κόμμα του Δημήτρη Τσοβόλα, θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη να μην επισημάνουμε ότι η ως τώρα πολιτική του, παρ’ όλα τα πασοκικά «χαστούκια» που δέχεται συνεχώς και παρόλο που βρίσκεται, δυστυχώς, εκτός βουλής, η πολιτική του σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, αρέσει δεν αρέσει, επιβεβαιώνεται σε πολλά πράγματα. Ποια είναι η διαφορά από τα άλλα κόμματα της Αριστεράς που εκπροσωπούνται στη βουλή από κείνη του ΔΗΚΚΙ; Μπορεί να μας απαντήσει κανείς;

Γερμανία, Οκτώβριος 2001         

Web: www.fasoulas.de 

E-mail: vaios@fasoulas.de