Πίσω στο ευρετήριο

 Στ΄άρματα, στ΄άρματα !!!

Γράφει ο Διονύσης Ε. Κονταρίνης  Νέα Υόρκη  Νοέμβριος 2007

denniskontarinis@yahoo.com

Στ΄άρματα, στ΄άρματα, εμπρός στον αγώνα, οι πολιτικοί μας.  Όχι βέβαια για την χιλιάκριβη τη λευτεριά, όπως τραγουδούσαν οι μαχητές της Εθνικής Αντίστασης. Εκείνες οι εποχές πέρασαν πια. Με τη λευτεριά, την ελευθερία, όπως μας μάθαιναν στα σχολειά μας, έχουμε πάψει να ασχολούμεθα προ πολλού. Φρόντισε γι΄αυτό η παγκοσμιοποίηση.

Σήμερα ξεσηκωνόμαστε στ΄άρματα για πράματα πιο πεζά. Μπροστάρηδες οι πολιτικοί μας που ξεσηκώνονται στ΄άρματα για μία προεδρική σε κάποιο κόμμα, για μια καρέκλα στη Βουλή, για κάποιο θρόνο σε κάποιο υπουργείο. Σηκώνουν αντάρτικο προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Στ΄άρματα στ΄άρματα ο Βύρων Πολύδωρας και μάλιστα σε ρόλο πρωτοκαπετάνιου με τον  Τατούλη και κάποιους άλλους να τον ακολουθούν. Πρόβλημα στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας και κατ΄επέκταση στην Κυβέρνηση, τ΄άρματα του Πολύδωρα, αφού η ισχνή πλειοψηφία των 152 εδρών δεν της επιτρέπει ακρότητες, πειραματισμούς  και απειλές. Κάτι που το γνωρίζει πολύ καλά ο γραφικός πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης και φυσικά το εκμεταλλεύεται για τις εντυπώσεις. Οι λόγοι, που ώθησαν τον Βύρωνα Πολύδωρα στην επανάστασή του, είναι κάποια παράπονα για την συμπεριφορά του κόμματος αλλά και των συναδέλφων του απέναντί του, κατά τη διάρκεια της Υπουργίας του, όπως ο ίδιος δηλώνει. Στο βάθος όμως όλοι γνωρίζουν ότι το κύριο παράπονο του Πολύδωρα μετά τις εκλογές, η βάση για την επανάστασή του,  είναι ότι βρέθηκε μακριά από την κυβέρνηση και από κάποιο Υπουργείο. Όσο κι΄αν προσπαθεί να μην το πει, το πράμα μιλάει από μόνο του.

Όμως το βασικό ερώτημα, που προβληματίζει όλους τους Έλληνες πολίτες, σε όποιο πολιτικό κόμμα και αν ανήκουν, είναι γιατί τόσο ο Βύρων Πολύδωρας όσο και αυτοί που τον ακολουθούν στην επανάστασή του, όλα αυτά τα παράπονα απέναντι στον αρχηγό τους, στους συναδέλφους τους και στο κόμμα τους δεν είχαν το θάρρος να τα καταθέσουν πριν από τις εκλογές. Γιατί κανένας από όλους αυτούς τους γραφικούς επαναστάτες δεν βγήκε μία φορά σε κάποιο από τα τόσα ΜΜΕ που τόσο φιλόξενα τους ανοίγουν τις πόρτες τους και τα «παράθυρά» τους να μιλήσει και να καταθέσει όλα αυτά; Γιατί κανείς δεν μίλησε πριν από τις εκλογές; Γιατί κανείς τους δεν είχε το θάρρος να ενημερώσει τον ελληνικό λαό; Γιατί κανείς τους δεν είχε την τόλμη έστω και μία φορά να σταθεί μπροστά στο λαό της χώρας του, με την αλήθεια στα μάτια και στο στόμα; Γιατί απλούστατα η προεκλογική περίοδος ποτέ δεν προσφέρεται για επαναστάσεις. Η οποιαδήποτε άστοχη κίνηση έχει ένα πολύ μεγάλο πολιτικό κόστος. Την καρέκλα στη Βουλή. Έτσι όλοι αυτοί οι επαναστάτες της ΝΔ προτίμησαν εκ του ασφαλούς να σηκώσουν τ΄άρματα αφού πρώτα στρογγυλοκάθισαν στην βουλευτική καρέκλα.

Βέβαια – κι΄αυτό είναι σίγουρο – αν ο Καραμανλής είχε καταφέρει να εξασφαλίσει μιά ισχυρή αυτοδυναμία, η επανάσταση του Πολύδωρα και των συνοδοιπόρων του θα είχε μείνει στην σκέψη τους και μόνο. Τώρα όμως είναι σίγουροι ότι ο αριθμός 152 ευνοεί την επανάσταση τους αφού μία οποιαδήποτε κίνηση από μέρους του κόμματός τους θα έχει μεγάλο κόστος για όλους. Το αν θα έχει και κάποιο κόστος για την χώρα τους, αυτό λίγο ή καθόλου τους ενδιαφέρει. Οι εθνοπατέρες όλοι πριν από το συμφέρον της Ελλάδας προτάσσουν το δικό τος συμφέρον και μόνο.

Στ΄άρματα, στ΄άρματα και στο ΠΑΣΟΚ. Πρωτοκαπετάνιος εδώ ο Ευάγγελος Βενιζέλος, που από το βράδυ της 16^ης Σεπτεμβρίου βιάστηκε να δηλώσει δημόσια το αρχηγικό του παρών με την παρουσία του στο Ζάππειο. Μία κίνηση τελείως έξω από κάθε θεσμικό πλαίσιο του κόμματος. Μία κίνηση, που καθόλου δεν τον τιμά. Οι λόγοι, που τον ώθησαν ν΄αρπάξει τ΄άρματα ήταν, όπως δήλωσε, η ανικανότητα του αρχηγού του στη θέση του ηγέτη, με αποτέλεσμα τη μεγάλη ήττα του κόμματος εκείνη την ημέρα. Και εύλογα αναρωτιέται κανείς, αυτή την ανικανότητα του αρχηγού του ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν μπόρεσε να την διαπιστώσει πριν από τις εκλογές;  Μήπως την γνώριζε και προτίμησε να την κρατήσει στ΄άρματα της επανάστασής του;

Βέβαια η ήττα του ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι το αναμενόμενο. Όλοι μας το γνωρίζαμε, το βλέπαμε, το περιμέναμε. Τι μπορούσε να περιμένει ένα κόμμα χωρίς στόχους, χωρίς οράματα, χωρίς σχεδιασμούς. Βέβαια όλα αυτά ο Ευάγγελος Βενιζέλος τα γνώριζε πολύ προ των εκλογών αλλά και αυτός, όπως οι συνάδελφοί του επαναστάτες της ΝΔ δεν έκρινε σκόπιμο να τα φωνάξει στο λαό πριν από τις εκλογές.  Και εδώ προηγείτο η εξασφάλιση της καρέκλας. Το αποτέλεσμα αυτής της επανάστασης ήταν το κόμμα της αντιπολίτευσης να οδηγηθεί σ΄έναν κατήφορο, που παρ΄όλες τις διαβεβαιώσεις και των δύο πλευρών, κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ποιό θα είναι το τέρμα του.

Εκ των πραγμάτων οδηγήθηκε στ΄άρματα και ο Γιώργος Παπανδρέου. Βέβαια η πιο σωστή κίνηση ενός πολιτικού ηγέτη με κάποιες ευαισθησίες, με την τιμιότητα και το ήθος που διακρίνει τον Γιώργο Παπανδρέου, θα ήταν το βράδυ της 16^ης Σεπτεμβρίου να υποβάλει την παραίτησή του. Δεν το έκαμε. Κι΄ ίσως κάποια στιγμή να το βρει μπροστά του. Τέσσερις εκλογικές ήττες για έναν αρχηγό κόμματος είναι πάρα πολύ για να επιμένει να διατηρείται στην ηγεσία. Προτίμησε να πάρει τ΄άρματα κι΄αυτός. Και το χειρότερο να παρασυρθεί στον πολιτικό κατήφορο που τον οδήγησαν οι αντίπαλοί του.

Στο ΠΑΣΟΚ όμως χρησιμοποιήθηκαν και τα μαχαίρια. Ένα όπλο πολύ γνωστό στο εσωτερικό του κόμματος αφού για χρόνια τώρα όλοι τους εκεί μέσα μιλούν για μαχαιρώματα. Ό ένας σφάζει τον άλλον και όλοι μαζί μιλούν για ενότητα. Συνηθισμένη καραμέλα πια, το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο δυνατό. Τι να πουν στους αφελείς που τους πιστεύουν; Βέβαια σε δυο μέρες οι εσωκομματικές κάλπες θα μιλήσουν. Το ποιος θα είναι ο νικητής και κατά συνέπεια ο νέος ηγέτης δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η μέρα εξουσίας για το κόμμα αυτό έχει μεταφερθεί σε κάποια μακρινή ημερομηνία στο βάθος του χρόνου.

Στ΄άρματα, στ΄άρματα και ο Αλέκος Αλαβάνος. Βέβαια όχι για κάποια επανάσταση εναντίον του κόμματός του ή κάποιων στελεχών του. Στ΄άρματα εναντίον των πάντων και για τα πάντα ο κατά τα άλλα γραφικός Αλέκος. Στα Σκόπια όμως πήγε χωρίς τ΄άρματα. Πήγε με το ύφος του αρχηγού κράτους να μιλήσει και να διαπραγματευτεί. Τώρα στο πόσο σοβαρά τον πήραν οι Σκοπιανοί, αυτό ούτε ο ίδιος θα το κατάλαβε.

Το κακό είναι ότι η κίνηση αυτή κάθε άλλο παρά μία θετική εικόνα για τους Έλληνες πολιτικούς θα άφησε στους γείτονές μας με τους οποίους διαπραγματευόμαστε ένα από τα πλέον σημαντικά θέματα της πατρίδας μας. Το όνομα της Μακεδονίας.

Στ΄άρματα, στ΄άρματα και στο ΚΚΕ; Όχι, ποτέ. Στο κόμμα αυτό οι επαναστάσεις απαγορεύονται Όλοι τους έχουν μείνει πιστοί στη μία και μοναδική επανάσταση του 1917

Αγαπητοί πολιτικοί της Ελλάδας. Συμφωνώ πως πρέπει κάποτε να διαφωνείτε. Συμφωνώ πως έχετε το δικαίωμα να έχετε τις διαφορές σας. Κι΄ακόμη πιο πολύ είναι λογικό κάποιες φορές να έχετε και κάποια παράπονα. Όταν όμως πάνω από όλα αυτά τοποθετείτε το εαυτό σας και τα μικροσυμφέροντά σας αγνοώντας τον λαό που σας εξέλεξε, τότε το πιο τίμιο που έχετε να κάμετε είναι να πάρετε τα άρματά σας και να πάτε στο σπιτάκι σας.