Πίσω στο ευρετήριο

 Ελεύθερα

   Μακεδονικό: “Μια Οδυνηρή πραγματικότητα”

                                                                Του Θωμά Στεφ. Σάρα

Χρειάστηκε να περάσουν τουλάχιστον 37 χρόνια προπαγανδιστικής πολιτικής των σλαβόφωνων πολιτών του τμήματος της Μακεδονίας των Σκοπίων, για να επιτευχθεί η αναγνώριση της ύπαρξης του νέου κράτους στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και να  δημιουργηθεί μια νέα πολιτική πραγματικότητα με πραγματικά  δυσάρεστες διεθνείς επιπτώσεις για την ελληνική διοικητική επικράτεια και τον Μακεδονικό Ελληνισμό, μέχρις να αντιληφθεί η ηγεσία για να αντιληφθεί η ηγεσία των ομογενειακών οργανώσεων ότι “κάτι δεν πάει καλά γύρω από τις ελληνικές θέσεις στα Βαλκάνια”. 

Όσο και εάν φαίνεται παρατραβηγμένος αυτός ο ισχυρισμός, οι πράξεις και παραλήψεις ολόκληρου του ηγετικού κατεστημένου της οργανωμένης ομογένειας στο Καναδά, έρχονται να μας διαβεβαιώσουν ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει υπεύθυνη ‘Ελληνο Καναδική ηγεσία, ή εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι ηγέτες για δεκαετίες τώρα ζούσαν στους κόσμους της δικής τους φαντασίας, και ξαφνικά σήμερα συνήλθαν από την νάρκη του ναρκισσισμού, της αυταρέσκειας με άλλα λόγια, που τους διακατείχε όλο αυτό το διάστημα, και έτσι κατελήφθησαν από αισθήματα πανικού για τις επιπτώσεις από τις πολιτικές πραγματικότητες που επιτελούνται, με τόσο ταχύ ρυθμό, στην διεθνή κοινότητα.

Κάπως έτσι τουλάχιστον δικαιολογείται η εικόνα, στα μάτια του αναλυτή, ύστερα από τα αποτελέσματα της βεβιασμένης και καθ’ όλα απροετοίμαστης εκδήλωσης διαμαρτυρίας, η οποία τελικά διαμορφώθηκε σε ένα είδος  πολιτικού “Βατερλό”, στη προσπάθεια της υπεράσπισης των δικαίων και  ιστορικών διεκδικήσεων και απαιτήσεων του Ελληνισμού της Μακεδονίας.

Και όμως τα αποτελέσματα ήταν γνωστά και τα είχαμε προβλέψει, προσπαθήσαμε δε με αυτή τη φωνή να τους αποτρέψουμε  να ριψοκινδυνεύσουν τα συμφέροντα του Μακεδονικού Ελληνισμού, προκειμένου να προβάλουν το δικό τους εγώ και την δική τους πολιτική φιλοσοφία. Το όλο Μακεδονικό πρόβλημα, εξ άλλου, αποτελεί ένα σύνολο αλυσιδωτών σφαλμάτων της Ελληνικής διπλωματίας, (εάν θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί ότι πράγματι  υπάρχει κάτι παρόμοιο), εξ αιτίας των οποίων έχει διαμορφωθεί σε πραγματικό εφιάλτη στη  ζωή και τη σκέψη των ομογενών που κατάγονται από την Μακεδονία και την Θράκη, και όχι μόνον.

Αλλά όμως για να επικρίνει κανείς τους υπεύθυνους διοργανωτές μιας παρόμοιας εκδήλωσης, είναι απαραίτητο και πρέπον να αναφερθεί πάνω στα βασικά σημεία τα οποία συνετέλεσαν και οδήγησαν στην αποτυχία.

Δεδομένου μάλιστα ότι εάν θελήσουμε να εξαιρέσουμε τους “αλαλασμούς” και την μυθολογική θριαμβολογία εκείνων που φέρουν την ευθύνη για αυτήν, δεν απομένει πλέον τίποτα άλλο από τη σκληρή πραγματικότητα των τριών ή τεσσάρων χιλιάδων ομογενών,οι οποίοι πίστεψαν στους παροικιακούς θεσμούς και την ηγεσία τους και έτρεξαν να συ-στρατευτούν εθελοντικά για τη “μεγάλη μάχη”. Μια μάχη η οποία στην πραγματικότητα  είχε καταδικασθεί από τα λάθη και τις παραλήψεις των διοργανωτών,  προκαταβολικά  να καταλήξει σε αποτυχία, μια αποτυχία ταπεινωτική για το φρόνημα και τον αγωνιστικό παλμό των ομογενών.

Αυτή είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα, η οποία θα έπρεπε να προβληματίσει κάθε ομογενή και κυρίως κάθε συνετό πατριώτη ο οποίος διακατέχεται από προβληματισμούς και ερωτηματικά και  στοχάζεται για τη πατρική του εστία και τους προγονικούς του βωμούς.

                                            Κακή προετοιμασία

Ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό να αναφερθώ στα σημειώματα της σύνταξης των προηγούμενων εκδόσεων της επιθεώρησης, στα οποία γινόταν έκκληση για ψυχραιμία και αντιμετώπιση της κατάστασης με σοβαρότητα και χωρίς ρομαντισμούς και ενθουσιασμούς οι οποίοι θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε κάποια ακόμα ποιό δυσάρεστη πραγματικότητα. Εκείνο που ζητούσε η σύνταξη της επιθεώρησης ήταν ύπαρξη συντονισμού όλων των παραγόντων της οργανωμένης ομογένειας σε μια φρόνιμη προσπάθεια προσεταιρισμού του πρωθυπουργού και του υπουργού εξωτερικών του Καναδά. Έχω την τύχη και την τιμή να γνωρίζω προσωπικά τον κ. Χάρπερ, μπορώ δε να δηλώσω χωρίς ενδοιασμούς, ότι γνωρίζω προσωπικά όχι μόνο τον άνδρα μα και τον πολιτικό, τον χαρακτήρα και την φιλοσοφία του, πιστεύω δε απόλυτα ότι εάν υπήρχε κάποια δυνατότητα ανάκλησης εκείνης της απόφασης σύναψης διμερών συμφωνιών με την ΦΥΡΟΜ, αυτή θα πετύχαινε μόνο με την προσωπική επαφή.  Η απόφαση αυτή, εξ άλλου, σύμφωνα με τις πηγές μου, δεν ήταν του ιδίου του πρωθυπουργού, αλλά του νέου Υπουργού Εξωτερικών της χώρας και των συμβούλων του διπλωματικού σώματος. Ένα στοιχείο το οποίο με κάνει να πιστεύω ότι υπήρχαν περιθώρια άσκησης πολιτικών πιέσεων και παρεμβατισμού. Ένα άλλο στοιχείο ήταν εκείνο του ριζικά  σφαλερού χειρισμού αυτού του ζητήματος, τόσο από τα μέλη της διπλωματικής αποστολής της Ελλάδας, όσο και την αυτοκαλούμενη ηγεσία της οργανωμένης ομογένειας, εξ αιτίας του οποίου είχε λάβει μεγάλη έκταση τόσο στον τύπο όσο και  στην ομογενειακή κοινή γνώμη. 

Το χειρότερο πάντως υπήρξε το γεγονός ότι υπήρξε πρώτον σοβαρή διάσταση γνώμης σε ότι αφορούσε τον τρόπο αντίδρασης της ομογένειας. Όπως έγινε γνωστό στην πρόταση για άμεση και πρόχειρη κινητοποίηση της ομογένειας αντέδρασαν,- και πολύ σωστά-, ο Μητροπολίτης Σωτήριος και η ΑΧΕΠΑ, οι οποίοι προειδοποίησαν ότι μια παρόμοια προσπάθεια είναι ριψοκίνδυνη και μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα για την εικόνα της ομογένειας. Δυστυχώς όμως οι αντιρρήσεις τους δεν φαίνεται να προβλημάτισαν κανέναν από τους θερμοκέφαλους οι οποίοι αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται ηγέτες.

Ένα δεύτερο σοβαρότατο στοιχείο ήταν εκείνο της διαίρεσης των ομογενειακών οργανώσεων και μέσων μαζικής ενημέρωσης, από την ομάδα των υπεύθυνων της διοργάνωσης της εκδήλωσης.

    Επίθεση εναντίον Μητροπολίτη και ΑΧΕΠΑ

Ενδεικτικό αυτής της πραγματικότητας είναι το γεγονός της σχετικής ανακοίνωσης του Μητροπολίτη Σωτηρίου ο οποίος ξεκαθαρίζει απόλυτα το τοπίο των παρασκηνίων και βάζει κάθε “κατεργάρη” στη θέση του. Με δεύτερο γράμμα ανακοίνωση, εξ άλλου, ο πρόεδρος της μεγάλης ομογενειακής οργάνωσης ΑΧΕΠΑ καταγγέλλει ότι η οργάνωση αφέθηκε στο περιθώριο από τους διοργανωτές της εκδήλωσης και ότι κανένας απολύτως δεν θέλησε να τους προσκαλέσει να μοιραστούν της ευθύνες της διοργάνωσης, ή και να τους ενημερώσει για τους σχεδιασμούς και τις τελικές τους αποφάσεις.

Κάτι παρόμοιο έγινε και με τα ομογενειακά μέσα ενημέρωσης, όσα από αυτά υμνολογούν την ηγεσία της, άλλοτε ποτέ δυνατής, Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο, είχαν πλήρη και απόλυτη ενημέρωση και κάλυψη των αποφάσεων. Όσοι όμως διατυπώνουν προβληματισμούς για ορισμένες ενέργειες και παραλήψεις της, παρέμειναν χωρίς καμία ειδοποίηση ή και ενημέρωση. Λες και η ενημέρωση του κοινού εξαρτάται μόνον από εκείνους που τους “θυμιατίζουν” ως μεγάλους ηγέτες, άσχετα από το γεγονός ότι στην διάρκεια των  τελευταίων δέκα χρόνων που ασκούν την εξουσία δεν έχουν να καυχηθούν για τίποτα το σπουδαίο, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του περίφημου “ όνειρου του Ελληνισμού”, δημιουργίας πολιτιστικού κέντρου, το οποίο κινδυνεύει να γίνει και η ταφόπετρα της δημιουργικότητας και της “καλής μαρτυρίας” των δυνατοτήτων μιας πραγματικά προοδευτικής πολιτιστικής ομάδας του Καναδικού μωσαϊκού. Ίσως μάλιστα να πίστεψαν οι υπεύθυνοι ότι με την πληρωμένη καταχώρηση ολοσέλιδων διαφημίσεων στον φιλικό τους τύπο και το ραδιόφωνο, θα πετύχαιναν να “ξεσηκώσουν” το αγωνιστικό πνεύμα της γεμάτης ερωτηματικά ομογένειας, και να πετύχουν να εντυπωσιάσουν με τους όγκους των μαζών την κυβέρνηση του Καναδά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, για την προετοιμασία αυτής της εκδήλωσης το ταμείο της κοινότητας πρέπει να επιβαρύνθηκε περισσότερα από δέκα χιλιάδες δολάρια. Ή επένδυση ωστόσο αυτού του σοβαρού ποσού αποδείχθηκε ότι δεν κατόρθωσε να πείσει ακόμα και όλα τα μέλη της διοίκησης της κοινότητας να λάβουν μέρος στην εκδήλωση, δεδομένου ότι σύμφωνα με πληροφορίες μου το πούλμαν της κοινότητας μετέφερε μόνον οκτώ άτομα, συμπεριλαμβανόμενων του προέδρου, του  γραμματέα και όλων εκείνων που θέλησαν να απαντήσουν στο προσκλητήριο.

Υποστηρίζουν, ακόμα και σήμερα, οι διοργανωτές ότι είναι οι ηγέτες της ομογένειας, ο προβληματισμός ωστόσο είναι ποιας ομογένειας. Των οκτώ που ανταποκρίθηκαν στο ακριβοπληρωμένο τους κάλεσμα. Λέγεται ακόμα ότι η μικρή συμμετοχή οφείλεται στο γεγονός του καθορισμού ποσού εξήντα δολαρίων, ως αντίτιμο για την μεταφορά. Προκειμένου, υπολογίζω ο οργανισμός να βοηθηθεί οικονομικά να αντιμετωπίσει τα μεγάλα έξοδα που υποβλήθηκε για την προβολή της εκδήλωσης. Τέλος, και χωρίς να ρωτήσουν κανέναν οι διοργανωτές, καθόρισαν σαν σημείο εκκίνησης των λεωφορείων τον χώρο του Αγίου Ιωάννου στο Σκάρμπορο, χωρίς ωστόσο να προβληματιστούν ότι το σημείο αυτό πραγματικά ήταν απομακρυσμένο και παρουσίαζε προβλήματα μεταφοράς για τους ηλικιωμένους ομογενείς που κατοικούν στο κεντρικό και δυτικό Τορόντο.

Το αποτέλεσμα ήταν από τα δέκα λεωφορεία που τελικά έφυγαν από το Τορόντο, τα περισσότερα ήσαν σχεδόν άδεια. Πέραν δε των λεωφορείων των συλλόγων της Παμμακεδονικής Ένωσης, τα υπόλοιπα προβλημάτιζαν για την αποχή των μαζών. Το χειρότερο είναι ότι η αλυσίδα αυτή των σφαλμάτων συνεχίσθηκε ακόμα και στο χώρο της διαδήλωσης, όπου ακούστηκαν βαριές κατηγορίες για την εκκλησιαστική ηγεσία της ομογένειας και τους συλλόγους και οργανώσεις που δεν θέλησαν να τους συνδράμουν. Άλλά όμως να τους συνδράμουν πώς, η επιθεώρηση “Πατρίδες” σαν παράδειγμα ουδέποτε πληροφορήθηκε για το τι ακριβώς αποφασίστηκε ή και έλαβε κάποια σχετική ανακοίνωση. Ό λόγος, υπολογίζω είναι το ότι σε κάποια αλληλογραφία μου με παροικιακούς παράγοντες υποστήριξα ότι “δυστυχώς την ώρα αυτή τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ομογένεια πάσχει από παθητικό ηγεσίας”, είναι ακέφαλη με άλλα λόγια.

Το κείμενο εκείνο φαίνεται ότι εξόργισε κάποιον παράγοντα του οργανισμού, ο οποίος πίστεψε ότι με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να μας “τιμωρήσει”.

 “Το Σύνδρομο Buss” 

Το  Σύνταγμα των Ελλήνων μεταξύ των προβλέψεων του αναφέρει ότι “εμπιστεύεται την τήρηση του Συνταγματικού χάρτη στον πατριωτισμό των Ελλήνων”. Αυτό ήταν το περίφημο 114 της δεκαετίας του ’70. Το γεγονός είναι ότι χωρίς να προκαθορίζει απόλυτα ο νομοθέτης με την πρόβλεψή του αυτή, καθιστά  υπεύθυνο τοποτηρητή του Συντάγματος, τον κάθε Έλληνα πολίτη.

Αυτό βέβαια σε τελεία αντίθεση με την φιλοσοφία ορισμένων παραγόντων της επιτροπής προετοιμασίας της εκδήλωσης, οι οποίοι θέλησαν να παρουσιαστούν ως μαθητές της σχολής “Buss” (ή έρχεστε μαζί μας και είστε καλοί πατριώτες, ή δεν έρχεστε και είστε με τους αντιπάλους μας). Μια λογική πραγματικά παιδική. Ένα παραλογισμό ο οποίος ξεπερνά κατά πολύ την σύγχρονη λογική.

Για ποιόν όμως πατριωτισμό τολμούν να μιλήσουν εκείνοι που δεν κατάφεραν να γεμίσουν ούτε ένα αυτοκίνητο με τις χιλιάδες των μελών τους. Μια πραγματικότητα η οποία δημιουργεί έναν σοβαρό προβληματισμό για το ποιόν πραγματικά εκφράζουν οι αυτόκλητοι ηγέτες που διοργάνωσαν την πλέον αποτυχημένη εκδήλωση της ομογένειας. Αντί δε να παραδεχθούν τα σφάλματά τους και αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους για το ότι εξέθεσαν ολόκληρη την ομογένεια, απεναντίας προσπάθησαν να παραπλανήσουν τους ομογενείς με αλχημείες για “την θριαμβευτική τους επιτυχία”. Μια επιτυχία η οποία καταγράφεται σε τρεις χιλιάδες διαδηλωτές από ολόκληρο το Καναδά.

Το Μακεδονικό είναι ένα θέμα το οποίο στοχάζει και προβληματίζει κάθε ομογενή με καταγωγή από κάθε γωνιά της Ελλάδας, είτε αυτή είναι η Βόρεια, ή Νότια ,ή κεντρική, ή Νησιώτικη Ελλάδα. Και τον πατριωτισμό όλων αυτών των ομογενών δεν είναι δυνατόν να τον αμφισβητήσει κανείς, είτε καυχιέται ότι είναι ηγέτης, είτε διπλωμάτης, είτε οτιδήποτε άλλο.

Το δε Μακεδονικό με την σημερινή του μορφή, είναι δημιούργημα της ανικανότητας και του στραβισμού των μελών της διπλωματικής υπηρεσίας των Αθηνών, και της μέχρι αδικίας της νοημοσύνης τους νοοτροπίας άρνησης ύπαρξης θέματος, ενάντια σε κάθε λογική πραγματικότητα.

    Αυτοί που φέρανε την καταχνιά

Μήπως όμως είναι ψέματα ότι κάποιος Βασσάλος κυνήγησε στην πραγματικότητα τον Σωτήρη Κίτσο από το γραφείο παιδείας του Γ. Προξενείου, επειδή έγραψε τα εδώ πράγματα με το όνομά τους στην Ελλάδα. Θυμάστε κάποιον Θωμόγλου,Γ. Πρόξενο και Πρέσβη αργότερα ο οποίος καλούσε τους προέδρους των συλλόγων του Τορόντο και τους συμβούλευε να κυνηγήσουν τον Θωμά Σάρα, ο οποίος ήταν αντίθετος με την πολιτική του Υπουργείου της Αθήνας γύρω από το Μακεδονικό.

Ή μήπως είναι ψέματα ότι ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Αρσένης, δήλωσε στον Καναδό συνάδελφό του Κολονέτ, «Εμάς δεν μας απασχολεί το Μακεδονικό σαν ζήτημα, δεδομένου ότι η Αθήνα τους έχει αναγνωρίσει και τους έχει επιτρέψει να ανοίξουν γραφεία στο κέντρο του Ελληνισμού».

Η Μήπως είναι ψέματα το ότι ο κληρονομικός ηγέτης του Ελλαδιστάν Γιωργάκης Παπανδρέου, φιλοξένησε συνέδρια των “παιδιών του Αιγαίου” στα χωριά της ακριτικής Φλώρινας, κάνοντας έτσι να καυχηθούν ότι μπορούν να επιτύχουν ότι θέλουν.

Πριν δύο μήνες, όπως γνωρίζουν οι αναγνώστες της επιθεώρησης, έγινε αναφορά πάνω στην μεγάλη πιθανότητα ότι στελέχη αυτής της οργάνωσης έκαψαν την Αθήνα και την  Πελοπόννησο. Παρά δε το γεγονός ότι η πληροφορία είχε δοθεί στους διπλωμάτες της Αθήνας τρεισήμισι χρόνια νωρίτερα, τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι κανενός απολύτως δεν του “κάηκε καρφάκι” να πάρει κάποια μέτρα, με αποτέλεσμα να χαθούν εξήντα οκτώ ζωές και η χώρα να υποστεί δισεκατομμύρια ζημίες. Το σπουδαίο δε είναι ότι ύστερα από την δημοσιοποίηση εκείνης της είδησης, για ακόμα μια φορά, ξαναβρεθήκαμε στο στόχαστρο των διπλωτικών υπηρεσιών της Αθήνας...

Ομολογώ ότι πραγματικά όλα αυτά με προβληματίζουν και με μπερδεύουν σχετικά με το ποιος είναι ο πατριώτης και ποιος όχι.

Η πλειοψηφία των ομογενών που αντιστρατεύεται και διαφωνεί με  τους ισχυρισμούς της Ψαρουδάκη για “αναμενόμενη αλλαγή συνόρων σε βάρος της Ελληνικής επικράτειας”, ή εκείνοι που σπεύδουν σε κάθε περίπτωση να  διοργανώσουν παραπλανητικές διαμαρτυρίες, προκειμένου να κοροϊδέψουν για άλλη μια φορά τις μάζες των ομογενών ότι δήθεν αγωνίζονται για κάποια ιδέα ή σκοπό.