Ο
αγώνας για ένα όνομα
Οι
έννοιες της ειρήνης και της καλής
γειτονίας αποτελούν, χωρίς αμφιβολία, το
επίκεντρο των διεθνών σχέσεων των
κοινωνιών του ανθρώπου.
Αυτός
είναι ένας κανόνας
που ξεπηδά από τα βάθη της ιστορίας και
συνεχίζει να παραμένει ο ίδιος μέχρι
σήμερα. Στις διαχρονικές σχέσεις και την
ιστορική διαμόρφωση των κοινωνιών, όχι
και λίγες φορές, οι σχέσεις αυτές
διαταράχθηκαν από την προσπάθεια του
ενός να επιβάλλει τη θέλησή του ή να
εκμεταλλευτεί την αδιαφορία ή αδυναμία
του άλλου.
Αυτοί
ακριβώς θα πρέπει να θεωρηθούν και οι
λόγοι της αγανάκτησης των Καναδών
Ελληνικής πολιτιστικής καταγωγής,
ύστερα από την μονομερή απόφαση της
ομοσπονδιακής κυβέρνησης της χώρας να
προχωρήσει σε διμερείς σχέσεις μεταξύ
της ΦΥΡΟΜ και του Καναδά, κάνοντας χρήση
του ονόματος της Μακεδονίας. Δεν υπάρχει
καμία απολύτως αμφιβολία ότι η χρήση του
ονόματος “ Πρώην Γιουγκοσλαβική
Δημοκρατία της Μακεδονίας” δεν είναι
μόνον μεγάλο και δύσχρηστο μα ακόμα
περισσότερο δεν φαίνεται να ικανοποιεί
κανέναν. Το ερώτημα όμως που
δημιουργείται και πάλι είναι γιατί σε
μια ολόκληρη περίοδο δύο σχεδόν
δεκαετιών οι κυβερνήσεις των δύο
ενδιαφερομένων χωρών δεν κατόρθωσαν να
συμφωνήσουν πάνω στη χρήση ενός κοινά
αποδεκτού ονόματος.
Για
την κυβέρνηση των Σκοπίων, κάτι παρόμοιο
φαίνεται ότι υπονοεί την μονομερή και
αποκλειστική χρήση του ονόματος της
Μακεδονίας, κάτι που αφήνει να
διαγραφούν επεκτατικές βλέψεις στα
εδάφη της Ελληνικής Μακεδονίας, ένα
σημείο το οποίο έρχεται σε απόλυτη
αντίθεση με τις θέσεις και τις καλές
διαθέσεις της κυβέρνησης των Αθηνών.
Έτσι όμως έχει δημιουργηθεί μια
πολιτική πραγματικότητα η οποία θυμίζει
το μύθο του “Γόρδιου δεσμού” του
Μεγάλου Αλεξάνδρου,
για την πολιτιστική καταγωγή του οποίου
δημιουργούνται όλα τα σημερινά
προβλήματα.
Η
αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα αυτό είχε
εμφανιστεί εδώ και χρόνια στους
διοικητικούς μηχανισμούς του Καναδά, οι
οποίες τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια δε
δεχόντουσαν να αναγράψουν στα
διαβατήρια των Καναδών ως τόπο
καταγωγής Μακεδονία-Ελλάς, αλλά
επέμεναν στη χρήση του ενός των δύο
ονομάτων, κάτι που γνώριζε καλά και η
Αθήνα.
Πρόσφατα
διοργανώθηκε στην πρωτεύουσα του Καναδά
διαδήλωση ορισμένων κοινοτήτων και
συλλόγων του Καναδά,Ελληνικής
πολιτιστικής καταγωγής. Θα πρέπει
δε να τονίσουμε ότι οι
διαμαρτυρόμενοι στην πλειοψηφία τους
κατάγονται από την Ελληνική επαρχία της
Μακεδονίας, στην Βόρεια Ελλάδα.
Ένα
μέρος της Ελληνικής επικράτειας το
οποίο πριν μερικές δεκαετίες έγινε το
θύμα και ο μάρτυρας των πολιτικών παθών
και της βίας
μεταξύ των Σλαβόφωνων πρακτόρων του
στρατάρχη Τίτο της Γιουγκοσλαβίας, και
των Ελληνόφωνων στην
πλειοψηφία τους, ειρηνικών κατοίκων της
περιοχής.
Η
διαμαρτυρία λοιπόν της Όταβας δεν θα
πρέπει να θεωρηθεί ότι περιείχε κάποιον
προσωπικό τόνο ενάντια
στις Καναδικές αρχές τόσο, όσο και
του πρωθυπουργού της χώρας εντιμότατου Stephan Harper.
Άλλά
όμως είναι επόμενο σε παρόμοιες
περιπτώσεις τα οξυμένα πνεύματα των
διαμαρτυρομένων πολιτών να ξεφεύγουν
από τους
κανόνες πολιτικής αγωγής ανοχής των
δημοκρατικών μας θεσμών και να
εκφράζονται με ασέβεια πάνω σε
αξιωματούχους της κυβέρνησης.
Αυτή,
βέβαια, είναι μια λεπτομέρεια για την
οποία αισθάνεται λύπη η πλειοψηφία των
Καναδών Ελληνικής πολιτιστικής
καταγωγής, όπως ακριβώς αισθάνεται
πληγωμένη και προδομένη από την απόφαση
εκείνων οι οποίοι αφού παράβλεψαν
τελείως τα αισθήματα και το φιλότιμο
τους, προχώρησαν σε μια διοικητική πράξη
αναγνώρισης κάτω από συνθήκες οι οποίες
ταπεινώνουν και προσβάλουν το σύνολο
των μελών αυτής της κοινότητας.
Και
όμως ο Καναδάς σαν μέλος της διεθνούς
οικογένειας είναι ένας αδιαμφισβήτητος
ηγέτης και πρωταγωνιστής στην υπόθεση
της δημοκρατίας, της ειρήνης και της
συναδέλφωσης και καλής γειτονίας των
λαών και διοικήσεων. Αυτό τουλάχιστον
μας διαβεβαιούν οι σημερινές ειδήσεις
από τις συναντήσεις του Καναδού ηγέτη με
τους ηγέτες της κοινοπολιτείας. Κάτω
λοιπόν από αυτές όμως τις
πραγματικότητες, δημιουργείται το
ερώτημα, πως είναι δυνατόν μια χώρα η
οποία στοχεύει σε τόσο υψηλούς στόχους
να εφαρμόζει εσφαλμένη και άδικη
πολιτική.
Ακόμα
θα πρέπει να τονίσουμε ότι η κατακραυγή
των Καναδών ΕλληνοΜακεδονικής
καταγωγής, δεν προέρχεται από
ξεπερασμένα αισθήματα παθιασμένου
εθνικισμού, αλλά μάλλον είναι μια
έκφραση πόνου και διαμαρτυρίας για την
προσβολή και υποβάθμιση των
πολιτιστικών παραδόσεων και αξιών που
τους κληροδότησαν οι πρόγονοί τους, ανά
τους αιώνες.
Αυτά
σε αντίθεση με την άλλη πλευρά, στοιχεία
της οποίας διακρίνονται για τον
παθιασμένο εθνικισμό τους, τις
διαθέσεις τους για τη χρήση βίας και μια
ατέλειωτη διάθεση δημιουργίας
προβλημάτων με εκδηλώσεις και
διακηρύξεις οι οποίες προσβάλουν,
υποτιμούν και έχουν σαν στόχο τον
εκφοβισμό των αντιφρονούντων τους.
Αυτοί
ακριβώς είναι και οι λόγοι που θα πρέπει
να λάβει υπ’ όψη της η κυβέρνηση του κ.
Χάρπερ, και να αποφασίσει εάν τελικά θα
παραμείνει στην λανθασμένη απόφαση των
τελευταίων ημερών, ή θα θελήσει να
τιμήσει την Καναδική παράδοση του
ειρηνοποιού, παραμένοντας πιστή στις
παραδόσεις της και την υποστήριξη της
στις αποφάσεις και αρχές των διεθνών
οργανώσεων και των Ηνωμένων Εθνών.
“Πατρίδες”
