Πίσω στο ευρετήριο

Στη μάχη για τη διατήρηση της υγείας.

Πως να αποφύγετε το υπερβολικό βάρος και το κίνδυνο από το γνωστό Ζάχαρο(διαβήτη).

 Του Δρ. Θεόδωρου Κανάκη.

Τα νέα γύρω από το διαβήτη ή την επί πλέον της απαραίτητης για τον οργανισμό μας ζάχαρη στο αίμα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά τα τελευταία χρόνια και η ανησυχία των ιδικών στρέφεται όλο και περισσότερο στη αύξηση της ασθένειας μεταξύ κυρίως ατόμων νεαρής ηλικίας.

Μια ένδειξη αυτού του ενδιαφέροντος είναι το γεγονός της απαγόρευσης πώλησης ζαχαρούχων αναψυκτικών ποτών, (soft drinks), στους μαθητές των σχολείων. Πρόσφατα δε το υπουργείο παιδείας της επαρχίας αποφάσισε την εισαγωγή του θεσμού της φυσικής αγωγής στο καθημερινό πρόγραμμα των δημόσιων σχολείων της επαρχίας, με την ελπίδα ότι το μέτρο πρόκειται να αποδώσει με τον καιρό και να αποφευχθεί η πιθανότητα νέων κρουσμάτων “ζαχαροδιαβήτη” σε νεαρούς μαθητές.

Φυσικά, ένα πραγματικό εμπόδιο το οποίο είναι απαραίτητο να αντιμετωπισθεί, προκειμένου να ξεπεραστούν αυτοί οι κίνδυνοι, είναι η σύγχρονη κουλτούρα που έχει κατακυριεύσει τις σύγχρονες γενιές οι οποίες τόσο μεγάλη σημασία δίνουν στη πολυφαγία, καθώς επίσης και στη λύση των ραφιναρισμένων τροφών, (fast foods).

Εάν πάνω σε αυτά προσθέσουμε και την έλλειψη χειρωνακτικής εργασίας καθώς επίσης και φυσικής σωματικής αγωγής (γυμναστικής), τότε έχουμε όλα τα απαραίτητα στοιχεία τα οποία οδηγούν στη δημιουργία του διαβήτη.

       Ο Ρόλος της Ζάχαρης.

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τις συνθήκες που βοηθούν στο να εμφανιστούν τα σημεία της αρρώστιας είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε το ρόλο της ζάχαρης και πως αυτή επηρεάζει το πάγκρεας, ένα μικρό όργανο στο εσωτερικό του οργανισμού μας, το οποίο παράγει τα γνωστά ένζυμα τα οποία βοηθούν τον μηχανισμό της πέψης των τροφών και την αφομοίωση τους από τον οργανισμό, με τη παραγωγή της γνωστής ορμόνης “Ινσουλίνης”.

Στη πραγματικότητα η ζάχαρη στο αίμα μας έχει την ίδια σπουδαιότητα και ρόλο που έχει η βενζίνη για την κίνηση του αυτοκινήτου, εάν μου επιτραπεί να κάνω μια σχετική σύγκριση. Με άλλα λόγια αποτελεί τη κινητήρια δύναμη η οποία μας επιτρέπει να εργαζόμαστε και να κινούμαστε.

Όπως δε γνωρίζουμε όλοι χωρίς βενζίνη, ( την ονομάζουμε κινητήρια δύναμη), το αυτοκίνητο δεν μπορεί να εργασθεί και η μηχανή του σταματά. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει όταν το αίμα μας στερείται της απαραίτητης ζάχαρης. Ο ανθρώπινος οργανισμός χάνει τη δύναμή του με αποτέλεσμα να περιπέσει σε κόμμα και να πεθάνει.

Είναι εξακριβωμένο ότι κάθε  μόριο του ανθρώπινου οργανισμού παίρνει δύναμη και εξαρτάται από τη μετατροπή της ζάχαρης σε ενέργεια προκειμένου να μπορέσει να διατηρηθεί ζωντανό.

Χωρίς τη ζάχαρη ο εγκέφαλος παύει να λειτουργεί, η καρδιά δεν έχει τη δύναμη να εργασθεί και σταματά και τα χέρια και πόδια δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις εντολές του εγκέφαλου για κάποια κίνηση. Με άλλα λόγια η ζάχαρη στο αίμα αποτελεί τη πηγή ενέργειας που μας κρατάει ζωντανούς.

Αλλά, όμως, η φύση έχει και αυτή τη δική της οικονομία η οποία βασίζεται πάνω στην απαραίτητη ισορροπία, ένα στοιχείο το οποίο επιβεβαιώνει τη ρήση των αρχαίων προγόνων μας, “ πaν μέτρον άριστον” και την αναγκαιότητα του συνδυασμού “το καλό μετά του οφελίμου”, τα οποία θα πρέπει να οδηγούν τη ζωή μας.

Έτσι όταν το ποσοστό της ζάχαρης στο αίμα μας ξεπεράσει τα φυσικά όρια, αρχίζουμε να εμφανίζονται προβλήματα στην υγεία μας.

Τα προβλήματα αυτά γίνονται ακόμα ποιό σοβαρά εάν συμβεί να έχουμε υψηλή πίεση αίματος και ταυτόχρονα χοληστερίνη.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να τονίσω ότι η οικονομία της φύσης μας έχει εφοδιάσει με μια υπέροχη βαλβίδα ασφάλειας τη γνωστή ινσουλίνη.

Όπως αναφέρω ποιό πάνω η ινσουλίνη παράγεται από το πάγκρεας και έχει σαν στόχο και σκοπό τη μετατροπή της ζάχαρης σε ενέργεια του οργανισμού.

    Συσχετισμός Ινσουλίνης και πάχους.

Καιρός όμως να εξετάσουμε το συσχετισμό του πάγκρεας και συγκεκριμένα της ινσουλίνης με το υπερβολικό βάρος.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα αυτό το συσχετισμό θα πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στο μακρινό παρελθόν των προγόνων μας, τότε που ο πρωτόγονος άνθρωπος ζούσε σε σπηλιές και ήταν υποχρεωμένος να κυνηγήσει προκειμένου να εξοικονομήσει τη καθημερινή του τροφή.

Όταν λοιπόν πετύχαινε να βρει κυνήγι όχι μόνον έτρωγε για να χορτάσει τη πείνα του μα ακόμα περισσότερο εναποθήκευε στο σύστημά του το περίσσευμα προκειμένου να μπορέσει να συντηρηθεί έως το επόμενο κυνήγι του.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον ανθρωπολόγο Δρ. Bryant Sanford, PhD.: “ο άνθρωπος παραμένει βασικά ο ίδιος τα τελευταία 40.000 χρόνια”, το μόνο στοιχείο που έχει αλλάξει για το σύγχρονο άνθρωπο είναι η αφθονία της τροφής και η ευκολία με την οποία τη βρίσκει και την απολαμβάνει.

Έτσι ο πολυάσχολος άνθρωπος των ημερών μας, βιαστικός να ευθυγραμμισθεί με τον εντατικό ρυθμό των απαιτήσεων της σύγχρονης ζωής, αποφεύγει το απαραίτητο πρωινό, συχνά δε και το μεσημεριανό φαγητό για να επιδοθεί στην απόλαυση ενός μεγάλου και πολυποίκιλου γεύματος στο τέλος της ημέρας.

Στο σημείο αυτό όμως δημιουργείται και το πρόβλημα στο οποίο αναφέρομαι σήμερα. Σύμφωνα λοιπόν με τη γνώμη των ανθρωπολόγων ο οργανισμός του ανθρώπου συνεχίζει να αντιδρά κατά τέτοιο τρόπο ώστε το μήνυμα που φθάνει στο πάγκρεας να είναι το ίδιο με εκείνο του προϊστορικού προγόνου μας: “ έχω ανάγκη από ινσουλίνη για να μετατρέψω την επί πλέον τροφή σε λίπος, (πάχος), προκειμένου να την εναποθηκεύσω και έως ότου τη χρησιμοποιήσω σε δύσκολες μέρες !”.

Πιθανό κάτι παρόμοιο να ακούγεται σαν αστείο, πλην όμως ο οργανισμός μας που συντονίζει με τα μηνύματα του το πώς θα πρέπει να αντιδράσουν τα διάφορα όργανά μας, -χωρίς να ακολουθεί τη γλώσσα της ιδικής μας λογικής, δεδομένου ότι η λογική είναι προϊών του εγκεφάλου μας-, στηρίζεται στο πρωτόγονο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Σύμφωνα μάλιστα με το διάσιμο ψυχίατρο Frederick Pearls M.D,: “το σώμα γνωρίζει τα πάντα σχετικά με τις ανάγκες μας, το δε μυαλό τίποτα”. Δεν είναι ωστόσο και λίγες οι φορές που το μυαλό επιβάλει τη θέλησή του, χωρίς όμως αυτό να προδικάζει ότι η απόφαση ή η εντολή αυτή είναι πάντοτε και η σωστή ή η πρέπουσα.

Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω κάποια παραστατική γλώσσα προκειμένου να γίνω ποιό αντιληπτός από τον αναγνώστη.

Βράδιασε λοιπόν και βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πλούσιο τραπέζι με μια μεγάλη ποικιλία φαγητών και εδεσμάτων, από κρέας, πατάτες, βούτυρο, ψωμί, τυριά, ελιές, σαλάτες, φρούτα και γιατί όχι και ένα λαχταριστό γλυκό. Στο δείπνο φιλοξενούμε το καλό μας φίλο, (ας τον ονομάσουμε Θεόκλητο), ο οποίος πέρασε όλη τη μέρα του με καφεδάκια και κάποιο μεζεδάκι.

Είναι επόμενο ότι ο Θεόκλητος “σταυροκοπιέται στα γρήγορα” και στην κυριολεξία “πέφτει με τα μούτρα” στο φαϊ, καταβροχθίζοντας το ένα μετά το άλλο τα φαγώσιμα που βρίσκονται μπροστά του.

Είναι επόμενο το πάγκρεας του Θεόκλητου να ξαφνιαστεί και να κάνει ότι μπορεί για να ανταποκριθεί στην απαίτηση του σώματος για παραγωγή ινσουλίνης.

Θα πρέπει δε να τονίσω ότι το ψωμί, οι πατάτες, και το γλυκό παρουσιάζουν ιδιαίτερα δύσκολο πρόβλημα για το πάγκρεας, λόγο της μεγάλης ποσότητας ζάχαρης που περιέχουν, ( highly glycolic).

Ιδιαίτερα οι τηγανητές πατάτες όταν σερβίρονται με την γνωστή μορφή των “French Fries” είναι ποιο επικίνδυνες και από αυτήν ακόμα την άσπρη ζάχαρη. Όσο δε γρήγορα διαλύεται η ζάχαρη μιας τροφής στο αίμα τόσο ποιό έντονα υποχρεώνεται να εργασθεί το πάγκρεας προκειμένου να παραγάγει την απαραίτητη ινσουλίνη για τον έλεγχο της περιττής ζάχαρης. Αυτό συμβαίνει κυρίως με τις ραφιναρισμένες τροφές, το άσπρο αλεύρι, την άσπρη ζάχαρη και όπως εξήγησα προηγουμένως τις τηγανητές πατάτες “French Fries”.

Πέραν τούτου όμως, αυτή η γρήγορη παραγωγή ινσουλίνης προδικάζει ότι ένα μεγάλο ποσοστό ενέργειας του οποίου δεν έχει άμεση ανάγκη ο οργανισμός, πρόκειται να εναποθηκευτεί στο σώμα με τη μορφή λίπους.

Εάν αυτό το λίπος εναποθηκευτεί γύρω από το κοιλιακό χώρο, τότε η πιθανότητα να αρρωστήσουμε από διαβήτη, (ζάχαρο-διαβήτη), μεγαλώνει ανάλογα με τη ποσότητα του λίπους.    

Νεότερες έρευνες απέδειξαν ότι ο κίνδυνος δημιουργίας διαβήτη δεν συσχετίζεται με το ολικό βάρος του σώματος τόσο, όσο με την επισώρευση λίπους στην κοιλιά,(το γνωστό προκοίλι).

Και για μεν τους άνδρες όταν η ζώνη περάσει τις 40 ίντσες αυτόματα δημιουργείται κίνδυνος για ζάχαρο, για δε τις γυναίκες ο κίνδυνος αυτός αρχίζει ακόμα ποιό νωρίς, όταν η ζώνη φτάσει τις 35 ίντσες.

                      Προληπτικά μέτρα

Αλλά όμως ποια μέτρα θα μπορούσαμε να λάβουμε για να μειώσουμε το κίνδυνο από το διαβήτη και να ακόμα να περιορίσουμε το ανεπιθύμητο περιττό βάρος στο σώμα μας ;

Πρώτη στο κατάλογο εκείνων που θα πρέπει να κάνουμε έρχεται η ανάγκη περιορισμού του κίνδυνου από την ανεξέλεγκτη πολυφαγία.

Δεύτερο σε σπουδαιότητα και σημασία έρχεται η αποφυγή του ενός μόνο μεγάλου φαγητού την ημέρα. Σύμφωνα με τη γνώμη των ειδικών επιστημόνων ο χειρότερος τρόπος διατροφής είναι το ένα και μεγάλο φαγητό την ημέρα.

Εάν την ίδια αυτή ποσότητα τροφής τη μοιράσετε σε τρία ή και τέσσερα γεύματα την ημέρα  όχι μόνο θα αποφύγετε το κίνδυνο του διαβήτη μα επί πλέον θα χάσετε και βάρος.

Αυτό δε έχει ιδιαίτερη σημασία για άτομα με περισσό βάρος και των δύο φύλων.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ερευνών τις οποίες διενήργησε το υπουργείο γεωργίας των Η.Π.Α και τα οποία έδωσε στη δημοσιότητα, αποδεικνύεται ότι με το να προσθέσετε μια μικρή ποσότητα κανέλας στη καθημερινή σας δίαιτα, περιορίζεται την ανάγκη παραγωγής μεγάλου ποσοστού ινσουλίνης που παράγει το πάγκρεας.

Πέραν τούτου όμως, οι καθημερινή εξάσκηση και κυρίως το καθημερινό περπάτημα βοηθάει το σώμα να ανταποκριθεί ποιό άνετα στα προβλήματα που παρουσιάζει η μη απαραίτητη ποσότητα ινσουλίνης.

Σχετικά με την ανάλυση του προβλήματος έχει κυκλοφορήσει πρόσφατα ένα βιβλίο με τίτλο “The sugar solution”, “Η λύση για τη ζάχαρη”, από το “prevention Club”, το οποίο παρουσιάζει παραστατικά και με λεπτομέρειες τους κινδύνους που διατρέχει η υγεία μας από το Διαβήτη και δίνει πρακτικές συμβουλές για το πώς θα αποφύγετε αυτό το κίνδυνο, και κυρίως πως θα χάσετε το ανεπιθύμητο βάρος του σώματός σας.

Μπορείτε να το προμηθευτείτε απ’ ευθείας από την εκδοτική εταιρία τη “Rodale Books”, στη διεύθυνση: P.O. BOX 8000, STN Main, Georgetown. On. L7G 9Z9.