Τουρκία
και Ευρώπη
Η αποδοχή έναρξης των διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή οικογένεια, υπήρξε το πρώτο σκοτεινό πολιτικό σημείο και απέδειξε την έλλειψη ηγεσίας από την Ενωμένη Ευρώπη. Παράλληλα απέδειξε τις βαλτώδεις και διαβρωμένες πολιτικές βάσεις πάνω στις οποίες οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να οικοδομήσουν το κοινό τους μέλλον.
Η πραγματικότητα αυτή έγινε καταφανής, όταν λίγες μέρες μετά την απόφαση έναρξης των διαπραγματεύσεων, και με αφορμή τα γεγονότα του ξεσηκωμού των μεταναστών στη Γαλλία, την οποία ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Εντοργκάν, έσπευσε να χαρακτηρίσει σαν αντίδραση των μαζών στην απόφαση της Γαλλικής κυβέρνησης να καταργήσει τα θρησκευτικά σύμβολα και φυσικά και την μαντίλα στους δημόσιους χώρους, και τα εκπαιδευτήρια της χώρας.
Πέραν αυτού ο Ταγίπ Εντοργκάν για την περίοδο των τελευταίων ετών συνεχίζει να υπόσχεται στους Ευρωπαίους και να τους διαβεβαιώνει για τις “ αγαθές” προθέσεις της θεοκρατικής μουσουλμανικής κυβέρνησης του να εισαγάγει το Ευρωπαϊκό δίκαιο στη πρωτόγονη ασιατική κυρίως χώρα που διοικεί, για να μπορεί ωστόσο κάθε φορά να αναβάλει αυτές του τις υποσχέσεις με διάφορες αιτιολογίες.
Για όσους παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις στη Τουρκία και εκείνους που οραματιζόταν εφαρμογή νεωτερισμών και ανανέωσης της νοοτροπίας της διοίκησης με στόχο μια κοινότητα προοδευτική και δίκαιη, η απογοήτευση γίνεται καθημερινά και μεγαλύτερη, καθώς διαπιστώνουν την απροθυμία της κυβέρνησης του να τιμήσει τις υποσχέσεις που έδωσε και τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει έναντι της οικογένειας των Ευρωπαίων, μέλος της οποίας φιλοδοξεί να κάνει και την αρχέγονη, μεσαιωνικής νοοτροπίας και δομής κοινότητα που διοικεί.
Το γεγονός ότι ύστερα από δύο ολόκληρους μήνες μετά την έναρξη των διαπραγματεύσεων, η Τουρκική διοίκηση αρνείται να εγκρίνει το συμπληρωματικό πρωτόκολλο της Ευρώπης, να εφαρμόσει την αρχή της ισότητας όλων των πολιτών, να σεβαστεί την αρχή της ανεξιθρησκίας, να προστατέψει από τις βάρβαρες ορδές των μουσουλμάνων τραμπούκων το Οικουμενικό Πατριαρχείο, να επιτρέψει την λειτουργία της θεολογικής σχολής της Χάλκης, να προστατέψει τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων της χώρας και να σεβαστεί και διασφαλίσει ρα περιουσιακά τους στοιχεία. Να αναγνωρίσει το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράχθηκε ποτέ από οργανωμένη διοίκηση σε βάρος των πολιτών της, τους οποίους έχει υποχρέωση να προστατέψει, το ολοκαύτωμα της γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και άλλων Χριστιανικών πληθυσμών της αυτοκρατορίας των Οθωμανών. Να σεβαστεί την ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια των συνόρων των γειτονικών κρατών της διοίκησης του, να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να αποσύρει αμέσως τα κατοχικά στρατεύματα του από τα παρανόμως κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, να επιστρέψει πίσω στους νόμιμους δικαιούχους κάθε ακίνητο, σπίτι ή χωράφι, που με την βία των όπλων και την κτηνωδία των πολεμικών επιχειρήσεων ιδιοποιήθηκαν οι έμπιστοι παλιάτσοι του, τους οποίους ονόμασε “βόρεια δημοκρατία της Κύπρου”. Είναι δε κοινό μυστικό όλων των Ευρωπαίων το ότι ο Τεγίπ Έρντογκαν συνεχίζει να σκέπτεται και να κινείται μέσα στα πλαίσια της οθωμανικής φιλοσοφίας της βίας, της διαφθοράς, της εξαγοράς συνειδήσεων και της επιβολής των όρων σου σε κάθε διαπραγμάτευση.
Και για μεν τον Τούρκο πολιτικό δεν έχουμε δικαίωμα να του υποδείξουμε με ποιό τρόπο θα πρέπει να διασφαλίζει τα συμφέροντα της διοίκησής του, για τους Ευρωπαίους όμως, η αποδοχή και ανοχή αυτής της νοοτροπίας και πρακτικής της κυβέρνησης Ερντογκάν, θα πρέπει να είναι τελείως απαράδεκτη, υβριστική και υποτιμητική. Μια πρακτική υποκρισίας, ανειλικρίνειας και απάτης, την οποία όμως με τη παθητική στάση τους οι Ευρωπαίοι αφήνουν να πιστευθεί ότι την αποδέχονται.
“Πατρίδες”
