Ο
ΚΟΣΜΟΣ: ΓΙΑ ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΟΥ
ΠΛΟΥΤΟΥ ;
Του Γιάννη Στεφ.
Σαραϊδάρη
Για
τους πολιτικούς παρατηρητές υπήρξε η
ποιό σπουδαία είδηση της χρονιάς.
Καθώς
το 2004, συνεχίζει ξέφρενα τον δρόμο της
ιστορικής του πορείας, η παγκόσμια
τράπεζα είναι εκείνη που έρχεται να μας
πει ότι ορισμένα πράγματα στην
παγκόσμια οικονομία αρχίζουν να
παίρνουν μια διαφορετική διαμόρφωση.
Σύμφωνα,
λοιπόν, με την έκθεση της τράπεζας η
οποία δόθηκε στην δημοσιότητα, η
παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη
παρουσίασε μια απότομη αύξηση της τάξης
των 4 εκατοστιαίων μονάδων την χρονιά
που μας φεύγει.
Μα
τα ποιό σπουδαία είναι αποτελούν το
γεγονός ότι πρώτα σε αυτήν την ανάπτυξη
αναφέρονται τα πτωχά κράτη της γης, τα
οποία μέχρι πρότινος εκλιπαρούσαν την
ευσπλαχνία των πλουσίων για να
μπορέσουν να επιζήσουν. Η έκθεση
αναφέρει ότι ορισμένες πλούσιες χώρες,
όπως οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία, μολονότι
συνεχίζουν την αναπτυξιακή τους πορεία,
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν έχουν την
δυνατότητα να φθάσουν τον βαθμό
ανάπτυξης των πτωχών χωρών οι οποίες
προηγούνται σημαντικά στον βαθμό
ανάπτυξης.
Τα
στοιχεία της έκθεσης αναφέρουν ότι οι
πτωχές οικονομίες παρουσιάζουν μια
ανάπτυξη 6.1 μονάδων για την τρέχουσα
χρονιά, ένα στοιχείο το οποίο αποτελεί
φαινόμενο. Ακόμα και εάν κάποιος θελήσει
να απομονώσει τις οικονομίες της Κίνας,
της Ινδίας και της Ρωσίας, και τις
κρατήσει έξω από την μελέτη, η
οικονομική ανάπτυξη των πτωχών χωρών
παραμένει σε ένα ποσοστό πέντε
εκατοστιαίων μονάδων.
Σύμφωνα,
μάλιστα, με την παρατήρηση των συντακτών
της έκθεσης, όλες οι υπό ανάπτυξη
περιοχές παρουσιάζουν μια πρωτοφανή
οικονομική ευμάρεια, κάτι που δεν είχε
επαναληφθεί τις τελευταίες τρεις
δεκαετίες.
Είναι
ένα γεγονός το οποίο θα πρέπει
να έχει πραγματικές επιπτώσεις πάνω
στην καταπολέμηση της φτώχειας σε
διεθνή κλίμακα, λόγω του ότι όταν
αναπτύσσονται γεωγραφικές περιοχές, ο
πλούτος που επιφέρει αυτή η ανάπτυξη
διαμοιράζεται τόσο από τις πλουσιότερες,
όσο και τις ποιό φτωχές τάξεις της
κοινωνικής ιεραρχίας.
Ένα
δεύτερο στοιχείο στο οποίο αναφέρεται η
έκθεση της Παγκόσμιας τράπεζας είναι το
γεγονός ότι εξ αιτίας
της οικονομικής ανάπτυξης στις
περιοχές αυτές, εμφανίζεται μια
εκπληκτική μείωση της φτώχειας στην
ανατολική και νότια Ασία.
Το
1990, π.χ. υπήρχαν γύρω στα 472 εκατομμύρια
άνθρωποι στην ανατολική Ασία και τα
παράλια του Ειρηνικού ωκεανού, οι οποίοι
ζούσαν με ένα ποσόν μικρότερο από ένα
δολάριο την ημέρα.
Μέχρι
το 2001, ο αριθμός αυτός μειώθηκε στα 271
εκατομμύρια ατόμων που ζούσαν κάτω από
συνθήκες εξαιρετικής φτώχειας.
Υπολογίζεται δε ότι μέχρι το 2015, σύμφωνα
με τις σημερινές εκτιμήσεις, μόνον 19
εκατομμύρια ατόμων θα συνεχίσουν να
ζουν κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Λιγότερο
εντυπωσιακή μείωση της φτώχειας γύρω
στην υφήλιο παρουσιάζουν οι χώρες κάτω
από την Σαχάρα στην Αφρική. Είναι δε η
πρώτη φορά που σήμερα οι εξελίξεις
επιτρέπουν να σχηματισθεί η ελπίδα ότι
ενδέχεται να επιτευχθούν οι στόχοι που
είχαν καθορισθεί από τα Ηνωμένα Έθνη εδώ
και μερικά χρόνια.
Η
έκθεση εκείνη, ως γνωστό, ανέφερε ότι ο
αριθμός των ατόμων τα οποία ζουν κάτω
από συνθήκες εξαιρετικής φτώχειας θα
περιορισθεί κατά το μισό .
Ένα
γεγονός το οποίο αναφέρεται επίσης και
στο βιβλίο του ανταποκριτή των Finacial
Times
Μάρτην Γουόλφ, ο οποίος αναφέρει ότι “ουδέποτε
στο παρελθόν τόσο πολλά άτομα- η τόσο
μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης-,
απόλαυσε τέτοια αύξηση στις συνθήκες
ζωής του.
Το
σπουδαίο είναι ότι, όπως έρχονται να μας
διαβεβαιώσουν άλλες έρευνες,
η αύξηση της οικονομικής κατάστασης
των ατόμων στην βάση της κοινωνικής
σκάλας, συμβαδίζει με την μείωση της
αγραμματοσύνης, την χρησιμοποίηση των
παιδιών στην αγορά εργασίας και βοηθά
στον έλεγχο των γεννήσεων. Κοινή είναι
σχεδόν η ομολογία ότι η οικονομική
ανάπτυξη των φτωχότερων κρατών της γης
υποβοηθά στην κατάργηση της παγκόσμιας
ανισότητας.
Είναι
μια ευχή και μια προσπάθεια, ένα όραμα
και ένας στοχασμός ανθρώπων πολλών
γενεών οι οποίοι πίστεψαν ότι η δίκαια
κατανομή του πλούτου θα είναι
αποτέλεσμα των προστατευτικών μέτρων
που οι εθνικές κυβερνήσεις της εποχής
τους σήκωναν σαν εμπόδια προστασίας της
ντόπιας παραγωγής και του εθνικού
προϊόντος.
Το
περίεργο ωστόσο σήμερα είναι το ότι με
την εξάπλωση των πολυεθνικών και την
δημιουργία μονάδων παραγωγής σε
ολόκληρη την γη, αρχίζει να
διαμορφώνεται μια νέα κατάσταση, μια
κοινωνία λιγότερο άνιση, περισσότερο
καταδεκτική και ένας κόσμος ο οποίος
στοχεύει σε ένα ποιό λαμπρό μέλλον.
