Το Κυπριακό βέτο και η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας
Του Νώντα Επαμεινώνδα
Το
κυπριακό πρόβλημα, καθώς επίσης και μια
λειτουργική δημοκρατική
και βιώσιμη πολιτικά λύση, είναι άμεσα
συνδεδεμένα με την ενταξιακή πορεία της
Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Είναι
δε βέβαιο ότι :
Η
Τουρκία δεν μπορεί να κατέχει το 37 τις
εκατόν των εδαφών της Κυπριακής
Δημοκρατίας, η οποία είναι μέλος του
Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, και το ίσιο διάστημα
να έχει την απαίτηση να της δοθεί
καθορισμός ημερομηνίας έναρξης
ενταξιακών διαπραγματεύσεών της με την
Ευρώπη.
Η
Τουρκία σύμφωνα με τις δηλώσεις του
πρωθυπουργού της Ταγίπ Εντορκάν,
έχει
ολοκληρώσει και τηρήσει όλες της τις
υποχρεώσεις προς την Ευρώπη και μέχρι
την 17/12/04, δεν προτίθεται να αναγνωρίσει
την Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι γνωστόν
ότι η Τουρκία είναι μια από τις τρεις
εγγυήτριες δυνάμεις οι οποίες υπέγραψαν
την συμφωνία της Ζηρίχης και Λονδίνου το
1959, και της οποίας ο τότε πρωθυπουργός
Ετζεβίτ, με το αιτιολογικό του
προδοτικού χουντικού πραξικοπήματος
της 15ης Ιουλίου,
του 1974, εναντίον του νόμιμου προέδρου
της Κύπρου Μακαρίου, εισέβαλε
στρατιωτικά μέσα στα εδάφη της Κύπρου
στις 20 του Ιούλη με το αιτιολογικό της
επαναφοράς της Συνταγματικής τάξης στο
νησί, όχι για να σκοτώσει αθώους
γέροντες και παιδιά, να βιάσει γυναίκες
και να λεηλατήσει βωμούς λατρείας και
αρχαίους ναούς, στέλνοντας στην
προσφυγιά, μέσα στον ίδιο τον τόπο τους,
διακόσιες χιλιάδες Ελληνοκύπριους.
Έκτοτε και επί τριάντα συνεχή χρόνια
συνεχίζει να διατηρεί στρατιωτικές
δυνάμεις κατοχής κρατώντας με την βία
των όπλων το 37 τις εκατό των εδαφών της
Κυπριακής δημοκρατίας.
Είναι
δε γνωστό ότι τις μέρες αυτές, οι
Αμερικανοί και Βρετανοί απειλούν με ένα
νέο Ελληνοτουρκικό πόλεμο, ασκούν δε
αφόρητες διπλωματικές πιέσεις πάνω στην
πολιτική ηγεσία των Αθηνών και της
Λευκωσίας, προκειμένου να αποφευχθεί να
προταθεί βέτο από τον πρόεδρο της
Κυπριακής Δημοκρατίας, στην συνεδρίαση
της 17 του Δεκέμβρη, του 2004.
Ο
Τόμας Γουέστον, μάλιστα,
απείλησε ότι εάν η Κύπρος τολμήσει
να ασκήσει βέτο στην πρόταση για έναρξη
διαπραγματεύσεων Τουρκίας-ΕΕ, κάτι
τέτοιο θα είναι πολύ επικίνδυνο και ότι
θα βλάψει τα συμφέροντα της ΕΕ. Κάτι
περίπου παρόμοιο με τους κινδύνους που
μας πουλούσαν για την αποδοχή της
συμφωνίας Ανάν και του Όχι του Κυπριακού
λαού στο δημοψήφισμα της 24/04/04.
Για
ποιό λόγο όμως όλα αυτά; είναι γνωστό ότι
μέχρι σήμερα η Άγκυρα δεν έχει κάνει
καμία υποχώρηση στο Κυπριακό ή κάποια
κίνηση που να αφήνει να πιστευτεί ότι η
χώρα αυτή θέλει να γίνει ένας καλός
φίλος και γείτονας και φυσικά και
μελλοντικά συνεταίρος των κρατών μελών
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ των οποίων
συγκαταλέγονται και η Ελλάδα και Κύπρος.
Για τον πολιτικό παρατηρητή δεν υπάρχει
αμφιβολία ότι η Άγκυρα συνεχίζει να
σκέπτεται, να ενεργεί και να πράττει με
την ίδια νοοτροπία των αρχόντων της
οθωμανικής αυτοκρατορίας, στα χρόνια
της οποίας έσφαζαν, βίαζαν, άρπαζαν,
σκότωναν, χωρίς να δίνουν λόγο σε
κανέναν. Το περίεργο είναι ότι ένα
κράτος με αυτήν την νοοτροπία προσπαθεί
να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής
οικογένειας η οποία έχει τελείως
διαφορετικές αρχές, πιστεύει στον
σεβασμό του διεθνούς δικαίου, το κοινό
όφελος των μελών της, τον σεβασμό των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την αρχή της
ανεξιθρησκίας, τον σεβασμό των
δικαιωμάτων των πολιτών τους και την
πρόοδο όλων των μελών της.
Δεν
έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι οι καλοί
μας “φίλοι” Βρετανοί και Αμερικανοί
δεν δείχνουν διάθεση ανοχής λόγω του ότι
ήμασταν και παραμένουμε λαός
προοδευτικός, περήφανος και
φιλελεύθερος.
Μας
εναντιώνονται επειδή ακριβώς
διεκδικούμε τα δίκαια μας, ζητάμε ότι
μας ανήκει και ότι δεν φοβόμαστε από
απειλές και πιέσεις ώστε να υποκύψουμε
στην θέληση και τις υποδείξεις των
εκφραστών των συμφερόντων μας. Αυτός
ήταν και ο λόγος που το 76 τις εκατόν του
Κυπριακού λαού ψήφισαν ενάντια στην
αποδοχή του σχεδίου Αννάν, ένα σχέδιο
απατηλό, ανεφάρμοστο, αντιδημοκρατικό
και τέλος μη λειτουργικό στην πράξη.
Όλοι
λοιπόν αυτοί οι “φίλοι μας” που
κόπτονται για την προστασία και την
εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, της
ειρήνης, της δικαιοσύνης και φυσικά “προσπαθούν
να επιβάλλουν την δημοκρατία στον δόλιο
λαό του Ιράκ, συνεχίζουν να απειλούν και
να στήνουν παγίδες σε κάθε βήμα τόσο του
προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου, όσο και της
Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς ο
τελευταίος πασχίζει να επαναφέρει την
παραβιασμένη από τον “αττίλα” ηθική
τάξη των πραγμάτων και την απελευθέρωση
του νησιού από τις δυνάμεις κατοχής και
την επανένωσή του.
Το
άσχημο είναι ότι οι προσπάθειες αυτές
τορπιλίζονται από τον εκλεκτό φίλο του
Μητσοτάκη, τον πρόεδρο Μπούς, ο οποίος
αμέσως μετά την επανεκλογή του στην
εξουσία φρόντισε να αναγνωρίσει τα
Σκόπια με το κλεμμένο όνομα της
Μακεδονίας, φέρνοντας την απελπισία και
αγανάκτηση σε ολόκληρο το Ελληνικό
έθνος. Έτσι και πάλι δίκαια
δημιουργείται το ερώτημα γιατί αλήθεια
ο Ελληνικός και Ελληνοκυπριακός λαός
αγωνίσθηκε ενάντια στην ναζιστική
τυραννία, αφού μια άλλη παρόμοια έρχεται
σήμερα να μας επιβάλλει τις αρχές
εκείνης. Δεν θα πρέπει να υπάρχει η
παραμικρή αμφιβολία για τις πολλές
παγίδες που βάζουν καθημερινά στον
δρόμο της προόδου του λαού μας. Με
υποσχέσεις απατηλές και εξαγορές
συνειδήσεων, επώνυμων και μη,
προκειμένου να προωθηθούν
τα σχέδια και οι πολιτικές τους
σκοπιμότητες, προσπαθούν με κάθε θυσία
να μας μειώσουν και να μας βλάψουν.
Εκατομμύρια δολάρια διετέθησαν από την
Ουάσιγκτον για την εξαγορά πολιτικών
συνειδήσεων και το ξεπούλημα του τόπου
και του λαού, με την αποδοχή του γραφικού
σχεδίου Αννάν.
Μερικοί
αδαείς της τέχνης της πολιτικής και της
διπλωματίας, υπακούοντας στα κελεύσματα
των αφεντάδων τους, προσπάθησαν να μας
κλείσουν το στόμα για να μην μιλάμε για
το σχέδιο Αννάν, από το 2002. Αυτά όμως
αποτελούν πλέον αντικείμενο μελέτης των
ιστορικών.
Αυτός
είναι και ο λόγος που είμαστε
υποχρεωμένοι να παραμείνουμε ενωμένοι,
σαν ένας άνθρωπος, μια πνοή. Θα πρέπει να
εντοπίσουμε τα ξένα και πληρωμένα
φερέφωνα και να τα αποκόψουμε από τον
υγιή οργανισμό του έθνους. Καιρός πλέον
να εντοπισθούν και αποκοπούν τα
καρκινώματα και τα παράσιτα που
απομυζούν την πρόοδο του τόπου για να
εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους
συμφέροντα.
Να
γιατί η Τουρκία η οποία επιμένει να ζητά
ημερομηνία έναρξης των
διαπραγματεύσεων της προκειμένου να
μπει στην μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια,
είναι υποχρεωμένη να αλλάξει τρόπο
σκέψης και νοοτροπία, θα πρέπει να
εναρμονισθεί με την Ευρωπαϊκή σκέψη, να
συμβαδίσει με το ευρωπαϊκό δίκαιο, και
να σεβασθεί τους νόμους και κανονισμούς
της σύγχρονης Ευρώπης. Μια κατάσταση η
οποία μας λέει ότι ο δρόμος της Τουρκίας
προς την Ευρώπη περνά μέσα από την Κύπρο
και είναι άμεσα συνδεδεμένος με το
Κυπριακό. Άρα η αναγνώριση της Κυπριακής
Δημοκρατίας δεν αποτελεί απλώς σχήμα
λόγου αλλά βασική αρχή του Διεθνούς και
του Ευρωπαϊκού δικαίου. Δεν είναι
δυνατόν μια χώρα μέλος μιας ομοσπονδίας
κρατών να ισχυρίζεται ότι δεν
αναγνωρίζει ένα κράτος μέλος της.
Εάν
όμως παρ’ όλα αυτά η Άγκυρα, για άλλη μια
φορά, προτιμήσει να παίξει το “σκληρό”
χαρτί της τότε έχει υποχρέωση ο Πρόεδρος
της Κύπρου, στο όνομα του Κυπριακού λαού
τον οποίο υπηρετεί και εκπροσωπεί
να θέσει τίμια και ξεκάθαρα το
νόμιμο δικαίωμά του στο βέτο. Την
κακοήθεια την κτυπούν μόνον με
κακοήθεια και η Τουρκία πέραν των
δηλώσεων των μερικών φίλων της τύπου
Μητσοτάκη, θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο
Ελληνικός λαός στην συντριπτική του
πλειοψηφία παραμένει περήφανος και
βέβαιος για το μέλλον του...
