Ένα νέο πραξικόπημα...
Του Θωμά Στεφ.
Σάρα
Ο
επίσημος χαρακτηρισμός ήταν «έκτακτη
συντακτική γενική συνέλευση», που θα πει
ότι τα μέλη είχαν κληθεί για να
αποδεχθούν ή απορρίψουν τον νέο
καταστατικό χάρτη του οργανισμού, τον
οποίο τελικά κατόρθωσαν να ολοκληρώσουν
τα μέλη της ειδικής επιτροπής, ύστερα
από εννέα ολόκληρους μήνες μετά την
παρέλευση της προθεσμίας που τους είχε
δοθεί.
Αναφέρομαι,
φυσικά, στο “ταλαίπωρο” ομογενειακό
γηροκομείο του Τορόντο, το οποίο εδώ και
μερικούς μήνες βρέθηκε στόχος σχεδίων
κατάληψης από την γνωστή ομάδα εκείνων
που με τον ίδιο τρόπο κατόρθωσαν να
διαλύσουν και την άλλοτε μεγάλη και
οργανωμένη ομογενειακή κοινότητα.
Σύμφωνα
με την αρχική απόφαση της ειδικής
γενικής συνέλευσης, η οποία έδωσε την
εντολή για την επεξεργασία του νέου
καταστατικού, τα μέλη της επιτροπής θα
έπρεπε να στείλουν ταχυδρομικά
αντίγραφα του “σχεδίου” τους σε όλα τα
μέλη. Κάτι που βέβαια δεν έγινε, άπαξ και
τα μέλη της επιτροπής πίστεψαν ότι η
εντολή τους δόθηκε από τον “θεό” και
επομένως δεν είχαν καμία υποχρέωση να
συμβουλευθούν τα μέλη.
Όταν
άρχισε η ειδική γενική συνέλευση του
Νοεμβρίου του 2004, μας είπαν ότι στην
αίθουσα βρισκόταν 110 μέλη και επομένως
υπήρχε “απαρτία”. Θα πρέπει να
τονίσουμε όμως ότι αρκετοί από εκείνους
που βρισκόταν μέσα στην αίθουσα δεν ήταν
μέλη του οργανισμού και δεν είχαν
δικαίωμα ψήφου.
Η
συνεδρίαση δεν άνοιξε από τον πρόεδρο
του οργανισμού, όπως συνηθίζεται για
χρόνια τώρα, αλλά από το επί τιμή,(μη
εκλεγμένο), μέλος της διοίκησης του
οργανισμού, τον πρόεδρο της “πάλαι ποτέ
δυνατής” ομογενειακής κοινότητας του
Τορόντο, η οποία τα τελευταία χρόνια,
έχει περιπέσει σε
“χειμερία νάρκη”, πολιτιστικά και
κοινωνικά.
O
διορισμένος πρόεδρος του οργανισμού του
γηροκομείου Γιάννης Φαναράς, προτίμησε
να καθίσει μαζί με τους λίγους
συμβούλους του, που ήταν παρόντες, σε
τραπέζι “από υψηλού” για να μπορεί,
προφανώς, να θαυμάζει τα κατορθώματά του.
Αρχικά
τον λόγο πήρε,- αντί του προέδρου,- ο
μεγάλος νεοφανής ηγέτης από το Μόντρεαλ,
ο οποίος ενημέρωσε τα μέλη ότι “λόγω του
ότι το νέο καταστατικό έγινε αποδεκτό
από το διοικητικό συμβούλιο του
γηροκομείου, η σημερινή γενική
συνέλευση θα πραγματοποιηθεί σύμφωνα με
αυτό”. Στις διαμαρτυρίες των παρόντων
μελών απάντησε ο,- από “μηχανής θεός”,-
προεδρεύων της ειδικής συνέλευσης ο
οποίος τόνισε ότι “σύμφωνα με την
επαγγελματική του γνώμη, κάτι παρόμοιο
ήταν νόμιμο”, και προχώρησε στην
διαδικασία αποδοχής του καταστατικού
στο σύνολο του, “όπως έχει ολόκληρο”,
χωρίς να γίνει συζήτηση και ψηφοφορία
στα επί μέρους άρθρα.
Παρά
τις φωνές και διαμαρτυρίες που
ακούστηκαν ακόμα και από μέλη της
επιτροπής του καταστατικού, ο
προεδρεύων προχώρησε στην συζήτηση πάνω
στο σύνολο του σχεδίου όπως αυτό είχε
προετοιμασθεί από την ομάδα των “σοφών”
της παροικίας.
Στην
συζήτηση που ακολούθησε και για ένα
διάστημα τριών ορών, ακούστηκαν θέσεις
και σχόλια των διαφωνούντων με τις επί
μέρους προβλέψεις των άρθρων του νέου
καταστατικού χάρτη. Σε όσους διαφώνησαν
απάντησε, όχι ο πρόεδρος του οργανισμού,
ο οποίος συνέπεσε να είναι και μέλος της
επιτροπής του καταστατικού, αλλά ο
πρόεδρος της κοινότητας, του οποίου η
παρουσία στην διοίκηση του γηροκομείου
είναι απλώς συμβουλευτική, άπαξ και
είναι διορισμένος και όχι εκλεγμένος.
Ακολούθησε
ένας πραγματικά ατέλειωτος κουραστικός
μονόλογος του Κώστα Μενεγάκη, ο οποίος
φαίνεται να είναι ερωτευμένος με το
μικρόφωνο, μιας και δεν μπορεί να το
αποχωρισθεί. Ο επίσημος εκφραστής της
διοίκησης του γηροκομείου προσπάθησε με
πάθος και εμπάθεια να πείσει το
ακροατήριο του για τις αγαθές προθέσεις
της επιτροπής. Όταν μάλιστα σε κάποια
στιγμή της διαδικασίας εκδότης
ομογενειακού μέσου μαζικής ενημέρωσης
διαφώνησε ανοικτά με τον ομιλητή του
γηροκομείου, ο τελευταίος θεώρησε
σκόπιμο να κάνει χρήση την γνωστή
πρακτική της “λάσπης”, στην προσπάθεια
του να μετριάσει τις εντυπώσεις που
σχηματίσθηκαν στα μέλη.
Το αποτέλεσμα, ήταν να κουράσει
αρκετά από τα λιγοστά μέλη του
οργανισμού που βρισκόταν στην αίθουσα
και τα οποία έφυγαν από την συνεδρίαση.
Έτσι ο αρχικά μικρός αριθμός των
παρόντων μελών, έπεσε κατά πολύ κάτω των
εκατό, που απαιτεί σαν απαραίτητο όρο
για μια νόμιμη γενική συνέλευση το “νέο
καταστατικό”, επί τη βάσει των
προβλέψεων του οποίου πραγματοποιήθηκε
και η συντακτική γενική συνέλευση, “ για
την αποδοχή του”.
Θα
πρέπει να τονισθεί ότι ακόμα και μέλη
της συντακτικής επιτροπής, όπως ο
Αντώνης Αρτεμάκης και Νίκος
Τρυφωνόπουλος, αρνήθηκαν να κάτσουν στο
ειδικό τραπέζι των υπολοίπων μελών, ο
καθηγητής μάλιστα Τρυφωνόπουλος,
διαφώνησε ανοικτά και απόλυτα με τις
προβλέψεις άρθρων και τον τρόπο
ολοκλήρωσης του έργου της επιτροπής.
Κάτω
από αυτές τις κωμικοτραγικές συνθήκες
και τα γεγονότα, ο προεδρεύων της
συνέλευσης, ο οποίος μάλιστα “ όλως
τυχαία” συμπίπτει να είναι συγγενής του
Κώστα Μενεγάκη, δήλωσε την απόφασή του
να προχωρήσει σε ψηφοφορία για την
αποδοχή του καταστατικού “όπως” έχει,
σαν πακέτο, μολονότι και αυτός ο ίδιος σε
κάποια στιγμή που πήρε τον λόγο,
αναφέρθηκε σε παραλήψεις του
καταστατικού, για τριάντα ολόκληρα
λεπτά της ώρας. Παρ’ όλα αυτά όμως
θέλησε να προχωρήσει σε “ψηφοφορία”
για την αποδοχή του εγγράφου όπως είχε.
Στο σημείο αυτό μέλος του οργανισμού
ζήτησε να μετρηθούν τα παρόντα μέλη για
να διαπιστωθεί ότι υπάρχει η
προβλεπόμενη απαρτία για την ψηφοφορία.
Ο
προεδρεύων αρχικά δέχθηκε την πρόταση.
Όταν ωστόσο μετρήθηκαν τα χέρια και
φάνηκε ότι δεν υπήρχε απαρτία, (μόνον 72
μέλη του οργανισμού φάνηκε ότι ήσαν
παρόντα), “ απέρριψε την πρόταση” με το
αιτιολογικό ότι απαρτία υπήρξε στην
αρχή της συνεδρίασης και επομένως
μπορούσε να συνεχισθεί. Την ίδια γνώμη
έκφρασε και ο νομικός σύμβουλος του
οργανισμού, ο οποίος μάλιστα τόνισε ότι
“δεν είναι δυνατόν να μετράμε τα
παρόντα μέλη κάθε φορά που θα ψηφίσουμε”.
Το
κακό είναι ότι διέφυγε από την προσοχή
των δύο νομικών το γεγονός των
κανονισμών δημοκρατικής διαδικασίας, οι
οποίοι προβλέπουν ότι σε περίπτωση που
έστω και ένα μέλος του οργανισμού
ζητήσει ονομαστική ψηφοφορία, είναι
υποχρεωμένος ο προεδρεύων να προχωρήσει
και να κρατήσει λεπτομερή αριθμό όσων
ψηφίζουν αποδοχή, καθώς επίσης τις
αποχές και εκείνους που δεν δεχόταν την
πρόταση. Έτσι προχώρησαν στην ψηφοφορία!!
Το
αποτέλεσμα, με την ψήφο
εξήντα μελών, πέρασε
το νέο καταστατικό ενός οργανισμού ο
οποίος διαθέτει περισσότερα από
εξακόσια μέλη.
Κλείνοντας
αυτές τις σκέψεις θα ήθελα να φέρω στην
προσοχή του αναγνώστη ότι η συνεδρίαση
του Νοέμβρη 2004, του Ελληνικού
γηροκομείου, δεν ήταν μια απλή έκτακτη
συνεδρίαση για την συζήτηση κάποιου
θέματος, αλλά μεγάλης σημασίας για τον
οργανισμό μιας και επρόκειτο να
συζητηθεί το νέο καταστατικό.
Η
συνταγματική πρακτική για την αποδοχή
ενός νέου καταστατικού είναι ότι για να
περάσει αυτό θα πρέπει να το αποδεχθούν
ο μισός αριθμός των μελών του οργανισμού
και ένας επιπλέον. Τα περισσότερα
καταστατικά απαιτούν την παρουσία των
δύο τρίτων των μελών του οργανισμού που
πρόκειται να το αποδεχθεί.
Στην
περίπτωση, ωστόσο, του οργανισμού του
Ελληνικού Γηροκομείου, αυτά ήταν “ψηλά
γράμματα” άπαξ και κανένας από την
διοίκηση δεν θέλησε να αναλάβει την
ευθύνη σεβασμού της ηθικής τάξης, και να
υποχρεώσει τους υπεύθυνους να σεβαστούν
τον οργανισμό και τα μέλη του.
Ήταν
το δεύτερο “πραξικόπημα”, μέσα σε λίγες
μέρες από τα ίδια πρόσωπα τα οποία έχουν
καταργήσει τις δημοκρατικές
διαδικασίες στην Ελληνική Κοινότητα του
Τορόντο, αυτοδιοριζόμενοι για δεύτερη
φορά ως “ηγέτες” της ομογενειακής
παροικίας, “λόγω του ότι οι
ενδιαφερόμενοι υποψήφιοι είναι
ισάριθμοι των μελών της διοίκησης που
προβλέπει το καταστατικό. Στο σημείο
αυτό θα ήθελα να τους υπενθυμίσω ότι
όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, έβαλε
υποψηφιότητα για την θέση του προέδρου
του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο μοναδικός υποψήφιος.
Παρ’ όλα όμως αυτά ζήτησε την διεξαγωγή
εκλογών όχι μόνον στην Ελλάδα, μα και στο
εξωτερικό όπου έδωσε την ευκαιρία στα
στελέχη του κινήματος να εκφράσουν την
εμπιστοσύνη η όχι στο πρόσωπό του.
Αυτό
όμως λέγεται δημοκρατία, μια
λεπτομέρεια η οποία φαίνεται να
διαφεύγει της προσοχής τόσο του Γιάννη
Φαναρά, όσο και του Κώστα Μενεγάκη, ο
οποίος τελικά κατόρθωσε να παρουσιασθεί
ο νέος “σωτήρας” του γηροκομείου.
Όσο
για εκείνο το περίφημο “πολιτιστικό
κέντρο” το οποίο θεμελιώθηκε με τόσες
φανφάρες των επιδοτούμενων από το
κοινοτικό ταμείο μέσων μαζικής
ενημέρωσης, συνεχίζει να παραμένει “αφημένο
στους κρύους αγέρηδες και τα εξωτικά του
χειμώνα”, για μερικά χρόνια ακόμα
τουλάχιστον...
