Μπροστά στο μεγάλο δίλημμα
Η δεκάτη εβδόμη του Δεκέμβρη, 2004, θα αποτελέσει για την Τουρκία μια ιστορική ημερομηνία, καθώς οι εταίροι της Ευρωπαϊκής οικογένειας πρόκειται να αποφασίσουν για το εάν και πότε θα αρχίσουν οι ενταξιακές συνομιλίες της για την συμμετοχή της στην Ένωση.
Η
ημερομηνία αυτή αποτελεί πραγματικά το
τελευταίο κεφάλαιο στις πολυετείς
προσπάθειες της Άγκυρας να σπάσει τις “προκαταλήψεις”
των θρησκευτικών διαφορών, για να
μπορέσει να γίνει αποδεκτή σαν πλήρες
μέλος.
Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα ,
περισσότερο από κάθε άλλη φορά η Τουρκία
εμφανίζεται αισιόδοξη και ήδη αρχίζει
να καυχιέται για την διπλωματική της
επιτυχία να γίνει μέλος μιας
συνομοσπονδίας κρατών, χωρίς φυσικά να
σέβεται καμία από τις αρχές αυτού του
οργανισμού, ή και του διεθνούς δικαίου.
Το
σπουδαιότερο είναι ότι ακολουθώντας μια
απαράδεκτη πολιτική για τα Ευρωπαϊκά
δεδομένα η κυβέρνηση της Άγκυρας,
συνεχίζει καθημερινά να βομβαρδίζει και
σκοτώνει αμάχους
Κούρδους, κυρίως γυναικόπαιδα και
γέροντες.
Στην
Κύπρο, για τριάντα ολόκληρα χρόνια
συνεχίζει να διατηρεί στρατεύματα
κατοχής, ύστερα από την επιτυχή εισβολή
των στρατιωτικών της δυνάμεων στο νησί.
Τα
αεροσκάφη της πολεμικής της αεροπορίας,
καθημερινά σχεδόν συνεχίζουν να
παραβιάζουν τον εναέριο χώρο της
γειτονικής Ελλάδας, ενώ κάθε φορά
πραγματοποιούνται εικονικές
αερομαχίες πάνω από το Αιγαίο.
Μολονότι
στην αρχική εντολή της Κοπενχάγης η
κυβέρνηση αυτής της χώρας υποσχέθηκε να
προχωρήσει σε επίλυση των υφιστάμενων
διαφορών μεταξύ των δύο γειτόνων μέχρι
την ημερομηνία των διαπραγματεύσεων, η
κυβέρνηση της Άγκυρας χρησιμοποίησε
οποιοδήποτε μέσον για να παραπλανήσει
τους Ευρωπαίους εταίρους, κατηγορώντας
την Αθήνα για το αδιέξοδο ώστε να
κατορθώσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες
που προφανώς θα μπορούσε να συναντήσει
για αυτές της τις παραλήψεις.
Πέραν
τούτου όμως, υπάρχει ακόμα μια
πραγματικά σπουδαία λεπτομέρεια, καθώς
η Άγκυρα αρνείται να αναγνωρίσει την
Κυπριακή Δημοκρατία η οποία ήδη είναι
πλήρες μέλος της Ευρώπης.
Το
περίεργο είναι ότι ενώ με τα διπλωματικά
τερτίπια και την στείρα άρνηση της
Άγκυρας να μην σεβαστεί κανέναν
κανόνα διπλωματικής δεοντολογίας,
παραβιάζεται κάθε έννοια δικαίου και
κάθε αρχή καλής γειτονίας, οι
Κυβερνήσεις των Αθηνών και Λευκωσίας
από τις οποίες εξαρτάται η τελική τύχη
του αιτήματος της Άγκυρας,
αντί να ασκήσουν κάποιο είδος
επιθετικής διπλωματίας και να
προειδοποιήσουν για την πρόθεσή τους να
ασκήσουν το ΒΕΤΟ τους, προκειμένου να
επιβάλλουν τον σεβασμό των δικαίων τους,
συνεχίζουν να παραμένουν απλοί θεατές
των εξελίξεων διακηρύσσοντας την
πρόθεση τους να εργασθούν για την
αποδοχή της Τουρκίας από την Ένωση.
Ίσως
είναι και αυτό ένα άλλο φαινόμενο της
μαγικής ράβδου της Ουάσινγκτον, η οποία
έχει την δυνατότητα να “γουρουνοποιεί”
καθέναν που θέλει να την υπηρετεί πιστά.
Εκείνο
πάντως που θα πρέπει να αναφέρουμε είναι
το ότι η 17η του Δεκέμβρη, 2004,
αποτελεί την τελευταία ευκαιρία που θα
έχουν η Αθήνα και Λευκωσία για να
πιέσουν για τον σεβασμό των εθνικών τους
δικαίων. Εάν χαθεί και αυτή η ευκαιρία
ανεκμετάλλευτη δεν απομένει απολύτως
τίποτα που να
υποχρεώσει την αλαζονική Άγκυρα να
αποδεχθεί τον σεβασμό των κανόνων του
διεθνούς δικαίου.
Και
από αυτήν την άποψη η 17η του
Δεκέμβρη θα αποτελέσει την μεγαλύτερη
δοκιμασία της πολιτικής σταδιοδρομίας
τόσο του Κώστα Καραμανλή, όσο και του
Τάσου παπαδόπουλου της Κύπρου.
Ίσως
είναι καιρός πλέον να αντιληφθούν οι
Έλληνες εκλογείς τι συμβαίνει με την
πολιτική τους ηγεσία.
“
Πατρίδες”
