Φαινόμενο μαρασμού των ομογενειακών μας ιδρυμάτων
Για δεκαετίες τώρα οι δύο μεγάλες ομογενειακές κοινότητες του Τορόντο και Μόντρεαλ είχαν να επιδείξουν μια αξιόλογη ανάπτυξη με ικανά στελέχη και άτομα τα οποία πρόθυμα διέθεταν χρόνο, εργασία και χρήματα προκειμένου να βοηθηθούν τα δύο ομογενειακά καθιδρύματα.
Είναι αλήθεια ότι κάτω από την ηγεσία ομογενών τις δεκαετίες του 70,80 και 90, τόσο η Ελληνική Κοινότητα Μόντρεάλ, όσο και εκείνη του Τορόντο, παρουσίασαν μια λαμπρή περίοδο άνθησης πολιτιστικής και κοινωνικής.
Τα σχολεία διδαχής της Ελληνικής γλώσσας καυχιόταν για τις χιλιάδες των ομογενών μαθητών οι οποίοι τα παρακολουθούσαν, ήταν η περίοδος που οι δύο κοινότητες ανοικοδόμησαν κέντρα πολιτιστικά που στεγάζουν ακόμα και σήμερα τα γραφεία τους. Για να επιτευχθεί όμως κάτι τέτοιο πρωταρχική ανάγκη υπήρξε η εξεύρεση ικανών ηγετών, με ενθουσιασμό και διάθεση και χρόνο για εργασία εθελοντική. Έτσι εργάσθηκαν τα δύο μεγάλα ομογενειακά καθιδρύματα και κατόρθωσαν να επιβληθούν κοινωνικά και πολιτιστικά.
Δυστυχώς, την τελευταία δεκαετία οι δύο οργανισμοί, ξαφνικά παρουσίασαν σημεία κόπωσης και κορεσμού. Το αρχικό ενδιαφέρον των πολλών παρουσίασε πτώση, η φυσική ηγεσία του οργανισμού κουρασμένη από τις δολοπλοκίες οργανωμένων ομάδων αποσύρθηκε στις προσωπικές της ενασχολήσεις. Οι ατέλειωτες διαμάχες μεταξύ εκκλησίας και μη εκκλησιαστικών, κούρασαν και δημιούργησαν κλίμα κόπωσης και απογοήτευσης. Πολλοί των ομογενών δεύτερης γενιάς μεταναστών προτίμησαν να ασχοληθούν με την ευρύτερη κοινωνία του Καναδικού πολιτιστικού μωσαϊκού, προσπαθώντας να ξεφύγουν από το “γκέτο” το οποίο φάνηκε ότι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ορισμένοι. Η απάθεια αυτή των πολλών είχε σαν αποτέλεσμα την κάθετη πτώση της σημασίας των δύο καθιδρυμάτων.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, όπως ήταν επόμενο, οι δύο οργανισμοί περιήλθαν σε κάποιο είδος νάρκης, η οποία στέρησε την ομογένεια από τους μοναδικούς φορείς για την προβολή των δικαιωμάτων και συμφερόντων της.
Χρειάσθηκε ένα είδος “πολιτιστικής επανάστασης” για να μπορέσει η ομογενειακή κοινότητα του Μοντρεάλ να τοποθετήσει στο περιθώριο εκείνους οι οποίοι την ταλαιπώρησαν την τελευταία τετραετία. Νέοι άνθρωποι με διάθεση, με οραματισμούς, αποφάσισαν να πάρουν το τιμόνι της οδηγώντας την για άλλη μια φορά στον δρόμο της προόδου. Τους συγχαίρουμε, όχι μόνον αυτούς σαν ηγέτες, μα και ολόκληρη την ομογένεια η οποία βοήθησε με την ψήφο της να επιτευχθεί αυτή η αλλαγή.
Η πραγματικότητα δυστυχώς συνεχίζει να παραμένει ζοφερή για την κοινότητα του Τορόντο, η οποία ιστορικά υπήρξε το πολιτιστικό και κοινωνικό καθίδρυμα που επέβαλε την ομογενειακή παρουσία στο κοσμοπολίτικο πολύ-πολιτιστικό μωσαϊκό του της μεγαλύτερης πόλης του Καναδά. Εδώ συνεχίζει να εμφανίζεται απόλυτη αδιαφορία των πολλών για τα “τέρατα και σημεία των ολίγων”, οι οποίοι στην πραγματικότητα κατάργησαν κάθε έκφραση δημοκρατικής πρακτικής, και αυτοανακηρύχθηκαν ηγέτες της ομογένειας, χωρίς εκλογές, και χωρίς τις απαραίτητες διατυπώσεις της δημοκρατικής πρακτικής. Τα παιδιά των σχολείων διδαχής της Ελληνικής γλώσσας έχουν περιορισθεί από μερικές χιλιάδες που ήταν στο παρελθόν, σε μερικές εκατοντάδες που είναι σήμερα.
Ο αριθμός των εγγεγραμμένων μελών έχει περιορισθεί σημαντικά, το δε ίδρυμα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα οικονομικά λόγω κακών υπολογισμών και πολιτικής. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ιδρύματος ότι ένας αριθμός ομογενειακών εντύπων μπαίνει στην κατάσταση μισθοδοσίας του οργανισμού, προκειμένου να συνεχίσει να εξυμνεί τα “ έργα και επιτεύγματα” της ηγεσίας του ιδρύματος!!
Πρόσφατα ακόμα, εδώ και τρεις μήνες, μάθαμε ότι μπήκε ο “θεμέλιος λίθος” και άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης του νέου πολιτιστικού κέντρου, για το οποίο μολονότι παραμένουμε σκεπτικοί για ότι αφορά την δαπάνη κατασκευής του, ομολογούμε ότι θα αποτελέσει μια νέα αφετηρία πολιτιστικής παρουσίας μας στην μεγάλη αυτή πόλη όπου τα 51 εκατοστά των κατοίκων της, είναι μέλη των εθνικών κοινοτήτων της χώρας. Το άσχημο είναι, ωστόσο, ότι οι εργασίες ανέγερσης παραμένουν μύθος, μιας και το οικόπεδο συνεχίζει να είναι ανέπαφο από τα συνεργεία των τεχνικών.
Τα μεγάλα έργα, βέβαια, γίνονται από ηγέτες με οραματισμούς, με διάθεση εργασίας, με θυσίες προσωπικές, με πολιτική και διπλωματία πειθούς, με προσέγγιση των μεγάλων μαζών για την ανάγκη δημιουργίας τους. Για να γίνει όμως κάτι παρόμοιο είναι απαραίτητη η επίδειξη σεβασμού στους πολλούς. Η ανάγκη πειθούς τήρησης των δημοκρατικών αρχών, ο σεβασμός στην έκφραση της εμπιστοσύνης της ομογένειας στους ηγέτες της μέσω δημοκρατικών και καθολικών των μελών της εκλογών.
Η πρακτική των πολιτικών προγραφών, της αποβολής των μη φιλικών εντύπων, η χρήση μεθόδων υποτιμητικών και μέχρις ενός σημείου εξυβριστικών, των αντιφρονούντων η όσων τολμούν να ασκήσουν κριτική στην διοικούσα ομάδα, κάθε άλλο παρά τιμά τις πολιτιστικές μας παραδόσεις και τις δημοκρατικές αξίες για τις οποίες ζητάμε από τα παιδιά μας να είναι περήφανα για το πνεύμα των προγόνων τους.
Το χειρότερο είναι ότι αυτή η νοοτροπία έχει πάρει πλέον διαστάσεις τρομακτικές και απειλεί να καταλάβει ολόκληρο το φάσμα των ομογενειακών ιδρυμάτων.
Από την μια μεριά η θεοκρατική ηγεσία της εκκλησίας με την νοοτροπία του “διατάζω και αποφασίζω”, και από την άλλη η πολιτική των καθιδρυμάτων μας με το δίκαιο των κρατούντων, έχουν οδηγήσει την παροικία σε πραγματικό μαρασμό, της αποστέρησαν την φυσική της ηγεσία με αποτέλεσμα τα διάφορα φαινόμενα απάθειας του κοινού στις εθνικές παρελάσεις και λοιπές εκδηλώσεις της.
Πρόσφατα ακόμα, κάτι σχετικό γνωρίσαμε στην έκτακτη συντακτική γενική συνέλευση του γηροκομείου, την οποία πραγματοποίησαν οι ίδιοι, μη εκλεγμένοι, ηγέτες, “ επί τη βάσει των διατάξεων του καταστατικού το οποίο δεν είχε καν κατατεθεί προς συζήτηση.”
Υπάρχει, άραγε, κανένας ομογενής ο οποίος διερωτάται για την αιτία της παρουσίας λιγότερων από εκατό μελών σε μια τόσο σπουδαία συνέλευση ; απλούστατα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ένα είδος διαμαρτυρίας για τα τελευταία γεγονότα σε αυτό τον οργανισμό και ακόμα για τα έργα και την πολιτική των κρατούντων που αποτελούν άλλη μια απόδειξη της σοβαρής κρίσης ηγεσίας που πραγματικά διέρχεται η οργανωμένη ομογένεια.
Ένα γεγονός για το οποίο θα πρέπει να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας, καθώς επιτρέψαμε στους λίγους φιλόδοξους και “επαγγελματίες” ηγέτες, να διαλύσουν κάθε έκφραση της κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής μας παρουσίας σε τούτη την χώρα που ριζώσαμε και φέραμε τις εστίες και τους πατρικούς μας βωμούς.
“Πατρίδες”
