Μια
παρέλαση
Έλληνες φοιτητές των πανεπιστημίων
του Τορόντο παρελαύνουν στους άδειους
από κόσμο δρόμους της Ντάνφορθ.
Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν
φτωχή σε διοργάνωση και εμφάνιση και σαν
μια εκδήλωση, η οποία αδίκησε το
δυναμισμό και την πνοή της
ελληνοκαναδικής παροικίας του Τορόντο.
Για πρώτη φορά στα παροικιακά
δεδομένα η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2002
παρουσίασε μια ξεκάθαρη εικόνα μαρασμού,
αποσύνθεσης και αδιαφορίας των ομογενών,
καθώς η όλη τελετή άρχισε και τέλειωσε
σε χρόνο μηδέν. Πέραν των «φαρμακομένων
χαμόγελων» των διοργανωτών, η
πραγματική εικόνα, που άφησε να
δημιουργηθεί η παρέλαση, ήταν
απελπιστική.
Μια δυνατή και πολυάνθρωπη παροικία
κι ένας οργανισμός, ο οποίος καυχιέται
ότι εκπροσωπεί 130.000 ομογενείς, δεν
κατόρθωσε να συγκεντρώσει ούτε και
χίλια άτομα σε μια προσπάθεια επίδειξης
δύναμης και συνοχής των ομογενών.
Τα περίφημα «κοινοτικά σχολεία», τα
οποία παλαιότερα αποτελούσαν το
επίκεντρο του ενδιαφέροντος και άφηναν
να διαφανεί κάποιος δυναμισμός, σε
αντιφέγγισμα εκείνου της άλλοτε
παροικιακής κοινότητας, φέτος
περιορίστηκαν σε μερικές δεκάδες
μαθητών, πρόχειρα οργανωμένων και
σχεδόν χωρίς καμιά συνοχή. Σε τέτοιο
μάλιστα σημείο, που θα μπορούσε να
ισχυρισθεί ο παρατηρητής ότι τόσο τα
ιδιωτικά εκπαιδευτήρια όσο και εκείνα
τα ημερήσια της Ελληνορθόδοξης Παιδείας
της Μητρόπολης υπήρξαν τα μοναδικά, που
άφησαν να διαφανεί κάποια σοβαρότητα
τάξης και εμφάνισης.
Είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό το
γεγονός ότι μια τόσο προοδευτική
κοινότητα και μια δυναμική παροικία,
μέσα σε ένα μικρό διάστημα τριών ετών
άσκησης της εξουσίας από την παρούσα
διοίκηση, παρουσίασε όλα τα σημάδια της
κόπωσης ή αδιαφορίας.
Κατά τα λοιπά, ορισμένοι
ονειρεύονται κέντρα και παλάτια κι
άλλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν
ανυιλαμβάνονται το τί συμβαίνει.
Από την αποκαρδιωτική παρέλαση της 28ης
Οκτωβρίου. Μια παροικία που χάνεται.
Celebrating a proud cultural heritage
of freedom.