Ψεύδη για την Κύπρο
Φάνης Μαλκίδης
Η δική μου γενιά, μεγάλωσε με το τραύμα της εισβολής των Τούρκων ρατσιστών στην Κύπρο. Ήταν η πρώτη μας εμπειρία από τη ζωή, στην οποία άνθρωποι τραυματισμένοι από την προσφυγιά του 1922 μας έφεραν. Ήταν οι ίδιες εικόνες που μας περιέγραφαν οι πρόγονοί μας, γονείς και παππούδες με αυτές που βλέπαμε στην ασπρόμαυρη τηλεόραση για την Κύπρο. Πρόσφυγες, αγνοούμενοι, αιχμάλωτοι, δολοφονίες, ξεριζωμός. Τότε η Ισιδώρα Ευρυδόγλου αναζητούσε την αδελφή της μέσω του Ερυθρού Σταυρού και στην Κύπρο συγγενείς και φίλοι να ψάχνουν τα ίχνη των νέων Κυπρίων. Οι μνήμες παρόμοιες και αληθινές, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη ξενιτιά. Στην Ελλάδα, στον Έβρο την ιδιαίτερη μου πατρίδα την Αλεξανδρούπολη προσφιλή μας πρόσωπα να δείχνουν την έμπρακτα αλληλεγγύη τους πολεμώντας, στην τ. Σοβιετική Ένωση οι Πόντιοι να εγγράφονται εθελοντές, εδώ στον Καναδά και στις Η.Π.Α άνθρωποι να καταθέτουν τον οβολό τους αλλά και τον εαυτό τους στην υπηρεσία αντίστασης στον κατακτητή.
Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ- γνωστά. Οι παλιοί πρόσφυγες από την Καππαδοκία, τη Θράκη, τον Πόντο, την Ιωνία βρίσκονται τώρα αλλού, οι αναζητήσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού δεν υπάρχουν πλέον, η προσφυγική περιουσία έγινε βορά στα όρνεα της Αθήνας και από την άλλη οι πρόσφυγες της Κύπρου εγκαταλείφθηκαν στις μνήμες τους, οι συγγενείς των αγνοουμένων έγιναν γραφικοί, και το ζήτημα της Κύπρου έγινε συνομιλίες με τον κατακτητή. Στη δική μας γενιά ειπώθηκαν πολλά ψέματα που ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Και η Κύπρος έχει την τιμητική της στα ψέματα. Η εισβολή και η κατοχή έγινε σχέδια και ψηφίσματα, οι πρόσφυγες μπαλάκι σε κάθε εκκολαπτόμενο πολιτικό αρχηγό, οι αγνοούμενοι λεπτό ζήτημα που δεν πρέπει να δυναμιτίζει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι σχέσεις φιλίας και συνεργασίες με τους λαούς, συνεστιάσεις, τραγούδια, χοροί και ενίοτε αθλητικές συνευρέσεις. Και την ίδια στιγμή η ανάγκη για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με κάθε τίμημα, με κάθε κόστος, λες και θα σταματήσουν αυτόματα οι καταπιέσεις των λαών που ζουν στην Τουρκία, οι δολοφονίες, οι φυλακίσεις. Και η απελευθέρωση της Κύπρου, και είναι μεγάλη μια ιερή η λέξη απελευθέρωση, έγινε ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ομοσπονδία, συνομοσπονδία, 10% ή 15% επιστροφή, κοινοτικό κεκτημένο.
Ποτέ μα ποτέ δεν ειπώθηκαν τόσα ψέματα σε μία γενιά όπως η δική μας για την Κύπρο. Ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξαν τόσοι απροκάλυπτοι και ωμοί εκβιασμοί όπως τώρα, λες και οι διεθνείς σχέσεις και η επίλυση των προβλημάτων πρέπει να λειτουργούν υπό την πίεση του χρόνου και με άγχος. Όπως τώρα με το λεγόμενο σχέδιο Ανάν.
Η Κύπρος και το κράτος της θα στηρίζεται, στην φυλετική διάκριση, στον φυλετικό και θρησκευτικό διαχωρισμό των κατοίκων, σε όλα τα επίπεδα εκπροσώπησης και λειτουργίας. Θα υπάρχει δηλαδή σύνταγμα με χαρακτηριστικά, που όμοιά του υπήρξαν στο καθεστώς του απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής. Παραχωρείται με την ελληνική συγκατάθεση τα μετά το 1974 κατακτηθέντα εδάφη από την Τουρκία, τα οποία παγιώνονται σαν status quo. Ενάντια στην αρχή της αυτοδιάθεσης, το σύνταγμα είναι δοτό από τρίτους, το σχέδιο καταδικάζει ένα μεγάλο αριθμό προσφύγων να μην επιστρέψει στις εστίες. τους, οι δε αποζημιώσεις είναι πρακτικά ασήμαντες σε σχέση με τη αποστέρηση της περιουσίας τους επί 28 χρόνια. Όπως είναι φυσικό η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση της Τιτίνας Λοϊζίδου, χάνει πλέον το νόημά της, και το συμβολισμό της. Το λεγόμενο κράτος εξισώνει το 82% με το 18%, αποτελώντας ένα δυσλειτουργικό σύστημα πολυπλοκότητας, και έντονα γραφειοκρατικό. Το σχέδιο αποτελεί μία ομοσπονδία που στηρίζεται στις αρχές της φυλετικής διάκρισης, του ρατσισμού, της αντιδημοκρατικότητας, της αδικίας,, και αναγνωρίζει την κατοχή. Όλα τα άλλα που ακούγονται περί ευκαιριών, κλπ. είναι απλώς επιβεβαίωση του ψεύδους που υπάρχει αυτά τα χρόνια. Ψεύδος για το πρώτο μας εθνικό ζήτημα.