Ημέρα Ελευθερίας του
Τύπου
Του Θωμά Στεφ. Σάρα
Η
τρίτη του Μάη έχει μια
ιδιαίτερη σημασία για μένα και την
οικογένειά μου, μα και για ολόκληρη την
μεγάλη δημοσιογραφική
οικογένεια όλης της γης.
Η
μέρα αυτή έχει χαρακτηρισθεί από τον Ο.Η.Ε.
ως “ Ημέρα της Ελευθεροτυπίας” για την
διεθνή κοινότητα. Την ίδια
όμως μέρα, κατά μια τραγική, θα έλεγα,
σύμπτωση, γιορτάζω και τα γενέθλια μου.
Είμαι δε βέβαιος ότι τη μέρα που η μητέρα
μου, μου έδωσε αυτό το υπέροχο δώρο, τη
ζωή, κάθε άλλο παρά θα είχε υπ’ όψη της
την θαυμάσια συγκυρία του συνδυασμού
που μου προσέφερε, τη ζωή με την ελεύθερη
ζωή. Μια ζωή χωρίς φόβο και χωρίς
προκαταλήψεις. Για χρόνια ολόκληρα,
θυμάμαι, ο αείμνηστος πατέρας μου
προσπαθούσε να με πείσει
ότι όποιος πάει “αντίθετα στον
άνεμο”, δεν μπορεί να πάει μακριά. “Η
δύναμη του κατεστημένου”, μου έλεγε, “θα
τον γονατίσει και θα τον ξεριζώσει και
θα του καταστρέψει την προσωπικότητα.”
Αυτή φυσικά ήταν μια από τις μεγάλες
διαφωνίες μου με τον, αγίας μνήμης,
πατέρα μου, ο οποίος με πραγματικές
θυσίες με προετοίμασε για την μεγάλη
κοινωνική παλαίστρα, το δημόσιο βίο.
Αυτός,
εξ άλλου, ήταν και ο βασικός λόγος της
στεναχώριας του, το ότι δεν “εννοούσα”
να αντιληφθώ ότι το κατεστημένο έχει τη
δύναμη να “ισοπεδώσει καθέναν που τολμά
να αντισταθεί.” “Στην
Ελλάδα”, μου έλεγε, “άτομα με τη δική
σου φιλοσοφία δεν μπορούν να πάνε μακριά,
επειδή δεν τους το επιτρέπει το
κατεστημένο.” Οφείλω δε να ομολογήσω
ότι μέχρι ένα σημείο είχε απόλυτο δίκιο,
για όσους από τους αναγνώστες μας
διάβασαν την αρθρογραφία των τελευταίων
εκδόσεων πιστεύω ότι συμφωνούν με αυτόν
τον ισχυρισμό. Παρ’
όλα αυτά όμως ο “έρωτας” του γραπτού
λόγου παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά
γνωρίσματα της δεύτερης φύσης. Έτσι
λοιπόν ο εργάτης του λόγου και μάλιστα
εκείνος που αφοσιώνεται στο ιερό
επάγγελμα της ενημέρωσης
του κοινού, ομολογώ ότι η
δημοσιογραφία αποτελεί ένα σπουδαίο μεν,
πλην όμως πολύ επικίνδυνο επάγγελμα,
δεδομένου ότι τον φέρνει σε μετωπική
σύγκρουση με οργανωμένα συμφέροντα
πανίσχυρων, πολλές φορές, ατόμων, η
εκφραστών της δημόσιας εξουσίας, τα
οποία προκειμένου να αντιδράσουν στη
κριτική δεν
διστάζουν να φτάσουν μέχρι τα άκρα της
τελικής, φυσικής ή ηθικής εξόντωσής του
επικριτή τους.
Έτσι
και σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά
στοιχεία, το 2007 συνελήφθησαν
σε κάθε γωνιά της γης, συνολικά 875
δημοσιογράφοι, σκοτώθηκαν προσπαθώντας
να υπηρετήσουν το κοινό 95 και
φυλακίστηκαν 127. Οι περισσότεροι μάλιστα
από αυτούς συνεχίζουν να ζουν κάτω από
τραγικές συνθήκες σε κάποιον
εφιάλτη φυλάκισης από το οργανωμένο
κράτος ή και παραμένουν όμηροι κάποιας
ομάδας φανατικών, η ηγεσία των οποίων
πιστεύει ότι με την ομηρία εκείνων
παίρνει εκδίκηση για αδικίες σε βάρος
των ιδίων ή και του λαού που εκπροσωπούν.
Σήμερα
μεταξύ των κρατών που πραγματικά
αψηφούν το δίκαιο και στρέφονται
ενάντια σε όσους τολμούν να κατακρίνουν
το κατεστημένο, πρώτη έρχεται η Κίνα, η
οποία κατέχει αυτή τη θλιβερή θέση τα
τελευταία εννέα χρόνια
μεταξύ άλλων 24 οργανωμένων
διοικήσεων της διεθνούς κοινότητας όπου
η ζωή και η ελευθερία των δημοσιογράφων
δεν έχει καμία αξία. Μετά την Κίνα
ακολουθούν η Κούβα, η Ερυθραία, το Ιράν,
το Αζερμπαϊτζάν, το Αφγανιστάν, η Ρωσία,
το Ιράκ, και ακόμα η “δημοκρατική”
Τουρκία, ενώ ένας μεγάλος αριθμός
δημοσιογράφων, που φυλακίσθηκαν
χωρίς συγκεκριμένη κατηγορία
την χρονιά που μας πέρασε,
ήταν στις ΗΠΑ, την υποτιθέμενη
προστάτιδα της ελευθερίας των
ανθρώπινων δικαιωμάτων και εκείνων της
ελεύθερης έκφρασης.
“
Οι επεμβάσεις κατά της ελευθερίας του
Τύπου συνιστούν παραβίαση του ιδίου του
διεθνούς δικαίου”, σύμφωνα με την
έκφραση του Μπαν Γκι Μουν, γενικού
γραμματέα του ΟΗΕ, στο χαιρετιστήριο
μήνυμά του για την Ημέρα της Ελευθερίας
του Τύπου, και ο οποίος ζητά να μη μένουν
ατιμώρητοι όσοι επιτίθενται εναντίον
δημοσιογράφων σις διάφορες κοινότητες
της γης. Στην Τουρκία ο φανατικός
εγκληματίας-εκτελεστής του Τούρκο-Αρμένιου
δημοσιογράφου παραμένει υπό την
προστατευτική “κράτηση” των αρχών και
του παρακράτους που κυβερνά τη χώρα.
Είναι
δε λυπηρό ότι, μεταξύ
εκείνων που κακοποιούν το δικαίωμα των
πολιτών για ενημέρωση,
συμπεριλαμβάνεται και η ομογενειακή
κοινότητα στο Τορόντο, η ηγεσία της
οποίας, σύμφωνα με πληροφορίες μου,
έδωσε εντολή στους υπαλλήλους των
πνευματικών κέντρων ιδιοκτησίας της , να
πετούν τα φύλα της επιθεώρησης “Πατρίδες”,
για λόγους τους οποίους δυστυχώς
αγνοούμε, το δε χειρότερο, χωρίς καν να
μας ενημερώσουν υπεύθυνα έστω και με μία
απλή επιστολή, η οποία τουλάχιστον θα
άφηνε να διαφανεί κάποιος σεβασμός τόσο
για την επιθεώρηση, όσο και το δικαίωμα
των μελών της, που εκκλησιάζονται σε
αυτά, στην ελεύθερη και αβίαστη
πληροφόρηση.
Παρόμοιο,
ακριβώς, είναι και το πνεύμα της
ανακοίνωσης της Ένωσης Συντακτών
Ημερήσιων Εφημερίδων Μακεδονίας- Θράκης
η οποία αναφέρει χαρακτηριστικά: “Φαινόμενα
όπως οι δολοφονίες δημοσιογράφων ή οι
βίαιες επιθέσεις εναντίον τους κατά την
άσκηση του έργου τους, οι απόπειρες
λογοκρισίας και ελέγχου της ενημέρωσης
αλλά και οι προσπάθειες περιστολής των
εργασιακών και συνδικαλιστικών
δικαιωμάτων υπηρετούν όλα ένα και
μόνο δόλιο σκοπό: τον περιορισμό του
δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση και,
συνακόλουθα, τον περιορισμό της ίδιας
της δημοκρατίας. Οι Έλλη νες
δημοσιογράφοι, σε πνεύμα ενότητας με
όλους τους συναδέλφους τους διεθνώς, θα
αντισταθούν σθεναρά, όπως πάντοτε έκανα,
σε όλες αυτές τις επιθέσεις, και θα
συνεχίσουν να αποδεικνύουν καθημερινά
με το έργο τους ότι θεωρούν ύψιστο αγαθό
την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, την
πληροφόρηση και την τήρηση της
δεοντολογίας, καθώς και να επαληθεύσουν
εμπράκτως ότι η ελευθεροτυπία είναι ο
ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας.”
Με
αυτές τις ίδιες αρχές και πιστεύω που
υπηρετούμε την ομογένεια τις τέσσαρες
τελευταίες δεκαετίες, κάνουμε έκκληση
σε όλους να ζητήσουν το τεύχος τους από
τα ομογενειακά ζαχαροπλαστεία και άλλα
καταστήματα της ομογενειακής παροικίας,
όπου αφήνουμε πληθώρα αντίτυπων αρκετών
για όλους. Τέλος ας μου επιτραπεί να
εκφράσω την λύπη μου
για την τυχόν ταλαιπωρία τους,
δυστυχώς όμως η ελεύθερη έκφραση έχει
τίμημα. Ένα τίμημα το οποίο πιστεύουμε
ότι αξίζει να καταβάλουμε όλοι μας. Αυτό
απαιτεί η δημοκρατία. Μια αρετή που
δημιούργησε ο πολιτισμός των προγόνων
μας.
