Πίσω στο ευρετήριο

     Γενοκτονία των Ποντίων: “έγκλημα χωρίς τιμωρία”.

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας από την πραγματοποίηση του μεγάλου εγκλήματος των στρατιωτικών δυνάμεων του Κεμάλ Ατατούρκ, σε βάρος των Χριστιανικών κοινοτήτων της άλλοτε ποτέ παντοδύναμης Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Οι περισσότεροι εκείνων που έζησαν τις τραγικές εκείνες μέρες και ώρες της βαρβαρότητας, της βίας και της απάνθρωπης συνείδησης των δημίων του τακτικού στρατού των νέο-Τούρκων, έχουν χαθεί μέσα  στο χρόνο, παίρνοντας μαζί τους και τον πόνο και την αγωνία εκείνων των εμπειριών, ελπίζοντας να γνωρίσουν κάποια έκφραση δικαιοσύνης για την καταδίκη των εγκληματιών της οργανωμένης Τουρκικής διοίκησης, χωρίς ωστόσο ποτέ να πραγματοποιηθεί αυτό τους το όνειρο.

Παρόμοιες καταστάσεις δυστυχώς δεν επιτυγχάνονται με τις διακρατικές σχέσεις των κυβερνήσεων, οι οποίες ως επί το πλείστον ενδιαφέρονται για το παρόν και το μέλλον δείχνοντας ελάχιστο ενδιαφέρον για αδικίες του παρελθόντος, χωρίς ωστόσο αυτό να δεσμεύει τις οργανώσεις των πολιτών να μάχονται και να απαιτούν δικαιοσύνη για τους αδικοσφαγμένους συμπολίτες τους.

Είναι μια αλήθεια την οποία εφάρμοσαν οι συμπολίτες μας Αρμενικής πολιτιστικής καταγωγής , και οι οποίοι ύστερα από αγώνες δεκαετιών κατόρθωσαν να ενημερώσουν την διεθνή κοινή γνώμη για το απεχθές έγκλημα της Τουρκίας σε βάρος των συγγενών τους.

Τον περασμένο μήνα η αδελφότητα Ποντίων Τορόντο, σε συνέντευξη τύπου που έδωσε στα γραφεία της, δήλωσε ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της οργάνωσης, προχωρά στην διοργάνωση εκδηλώσεων μνήμης και ενημέρωσης της κοινής γνώμης του Καναδά, για την γενοκτονία των προγόνων των μελών της από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας, απαιτώντας την αναγνώριση της.

Μέσα στα πλαίσια των εκδηλώσεων υπήρχε και πρόνοια και προγραμματισμός δημιουργίας έκθεσης φωτογραφιών της εποχής που επιτελέστηκε το έγκλημα καθώς και πρόβλεψη για τη συγκέντρωση υπογραφών με την απαίτηση της αναγνώρισης αυτού του τρομερού εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

Υπήρξε πρόνοια και πάρθηκαν όλα τα μέτρα για την ενημέρωση των μελών του Καναδικού Κοινοβουλίου γύρω από το δίκαιο αίτημα τους. Ήταν μια μοναδική σε στρατηγικό στόχο και υπολογισμό ενέργεια η οποία ξεκινώντας από τα κέντρα της εξουσίας της Καναδικής διοίκησης, πρόσφερε μια μοναδική ευκαιρία πλατιάς  δημοσιότητας και ενημέρωσης εκείνων οι οποίοι ασκούν την εξουσία. 

Οι άδειες αποδοχής είχαν παρθεί και ενώ η Πρεσβεία της Τουρκίας άρχιζε αγώνα για την ακύρωση της εκδήλωσης, τα πάντα έδειχναν ότι επιτέλους η οργανωμένη διοίκηση των Ποντιακών αδελφοτήτων Μόντρεαλ και Τορόντο σε κοινή συντονισμένη προσπάθεια άνοιγαν ένα πρόβλημα το οποίο βαρύνει την συνείδηση κάθε Έλληνα Ποντιακής καταγωγής και όχι μόνον.

Ξαφνικά, ωστόσο, και ανεπίσημα πληροφορηθήκαμε ότι λόγω διαφωνίας των πρωταγωνιστών και της ηγεσίας της όλης προσπάθειας, η  θαυμάσια και τόσο μεγάλης σημασίας αυτή εκδήλωση στο Καναδικό κοινοβούλιο αναβλήθηκε.

Την αρχική είδηση επιβεβαιώσαμε αργότερα από την ηγεσία της Ποντιακής αδελφότητας Τορόντο, η οποία δήλωσε ότι υπήρξαν ορισμένες διαφωνίες μεταξύ των πρωτεργατών της κίνησης και μέλους του διοικητικού συμβουλίου γύρω από τις συνθήκες προβολής ονομάτων και καταστάσεων στην όλη προσπάθεια.

Είναι όμως κάτι παρόμοιο τόσο σοβαρό ώστε να σταματήσει κάποιος έναν αγώνα αναζήτησης δικαιοσύνης, επειδή διαφώνησε μαζί του κάποιος άλλος. Εάν είναι δυνατόν.

Κάτι παρόμοιο έγινε και προ δύο ετών όταν το Συμβούλιο Συντακτών του Ξενόγλωσσου Τύπου του Καναδά πέρασε ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, ο δε πρόεδρος του συμβουλίου ζήτησε από την αδελφότητα να στείλει έναν αντιπρόσωπο να ζητήσει να συμπεριληφθούν μέσα στο ψήφισμα και οι Πόντιοι. Την ημέρα της ψηφοφορίας δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς τους διαθέσιμος.

Η μοναδική φωνή δε που έφερε την υπόθεση της Γενοκτονίας μέσα στο Ομοσπονδιακό κοινοβούλιο του Καναδά ήταν εκείνη της ομογενούς  βουλευτού Ελένης Μπακοπάνου, χωρίς ποτέ να ακούσει έστω και ένα ευχαριστώ από την οργανωμένη διοίκηση των μεγάλων Ποντιακών οργανώσεων.

Οι εκδηλώσεις τελικά περιορίστηκαν σε μία εκδήλωση ομιλίας του ακαδημαϊκού Φάνη Μαλκίδη σε ελληνόφωνο ακροατήριο, και οι πρωτεργάτες έμειναν ικανοποιημένοι ότι “επιτέλους τίμησαν την μνήμη των αδικοσφαγμένων προγόνων τους”, εάν κάτι παρόμοιο είναι δυνατόν. Το χειρότερο είναι ότι με τον τρόπο που χειρίστηκαν το όλο θέμα οι διοργανωτές, απλώς απέδειξαν ότι εκείνοι που συνεχίζουν να ασκούν κριτική για την πολιτική του αβουλία και απροθυμία, ίσως να έχουν δίκαιο.

Κρίμα...

“Πατρίδες”