Κάπως
Έτσι Φτάσαμε Στο Ναυάγιο.
Γράφει ο
Παναγιώτης Τριαντάφυλλος
Οφείλω
να ομολογήσω τη κατάπληξή μου όταν
ξαφνικά άκουσα τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο να
υποστηρίξει ότι οι Γερμανοί μας έκλεψαν
το χρυσό και τα λεφτά μας από το δημόσιο
ταμείο την περίοδο της κατοχής από τους
Ναζί. Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω
κανέναν απολύτως λόγο να το αμφισβητήσω,
λόγω του ότι ο ομιλητής ανήκει στην ελίτ
των πολιτικών της Ελλάδας και μάλιστα
υπηρέτησε και ως Υπουργός. Είμαι δε
βέβαιος ότι γνωρίζει τα ιστορικά
δεδομένα και τα γεγονότα που τόσο έντονα
άφησαν την υπογραφή τους στα ελληνικά
δρώμενα. Πιστεύω ωστόσο ότι εφ’ όσον τα
γνώριζε θα έπρεπε να τα φέρει στο φως της
δημοσιότητας την περίοδο που ήταν
υπουργός επί των εξωτερικών, και μάλιστα
να τα θέσει στις τράπεζες των
διαπραγματεύσεων με την Ευρώπη. Γιατί
λοιπόν δεν έκανε τότε κάτι παρόμοιο. Για
την προσωπική μου κρίση όμως κάτι
παρόμοιο αγγίζει τα όρια της προδοσίας,
ρίχνει δε μεγάλη ευθύνη στις πλάτες
εκείνων οι οποίοι είχαν κάθε ευκαιρία
και την απεμπόλησαν με την άρνησή τους
να εξυπηρετήσουν το συμφέρον της
Ελλάδος και του λαού της. Αυτός ακριβώς
είναι και ο λόγος που δεν μπορώ να
αντιληφθώ το πρόσφατο ξέσπασμα εναντίον
των Γερμανών αυτήν την συγκεκριμένη
στιγμή και ύστερα από ολόκληρες
δεκαετίες μετά το τέλος του πολέμου.
Θα
μου πείτε επειδή τώρα μας αποκάλεσαν “ψεύτες
και λωποδύτες”, όχι έναν ή δύο ή τρεις
από εμάς, αλλά μάλλον όλους, ή ακόμα
επειδή έβαλαν την “Αφροδίτη της Μύλου”
στο εξώφυλλο ενός αστείου περιοδικού
τους, να τους απευθύνει τον αρμόζοντα
χαιρετισμό, με την ίδια “τιμή” που και
εκείνοι αναφέρθηκαν σε μας. Έτσι όμως
μας πήρε όλους η μπόρα. Στην προσπάθεια
μου λοιπόν αναζήτησης της αιτίας αυτών
των εξελίξεων ας μου επιτραπεί να
αναφερθώ σε κάποιον υποτιθέμενο φίλο,
τον Θανάση, ο οποίος έχει πέντε παιδιά.
Από αυτά το ένα τελικά διαμορφώθηκε σε
κλέφτη, ψεύτη και αλήτη. Με άλλα λόγια
άτομο κοινωνικά αρνητικό και απαράδεκτο.
Το γεγονός, ωστόσο, αυτό δεν μου
επιτρέπει να κατηγορήσω ολόκληρη την
οικογένεια επειδή το ένα από τα παιδιά
της διαμόρφωσε αντικοινωνικό χαρακτήρα
και έγινε “αλήτης.” Στην καθημερινή
πρακτική, δεν έχω αμφιβολία ότι η
οικογένεια είναι σαν το κράτος. Όταν
λοιπόν ένας πολίτης αψηφά ή παραβιάζει
το νόμο, το κράτος έχει τη δύναμη να
παρέμβει και να τιμωρήσει τον
παρανομούντα. Σαν παράδειγμα στο σημείο
αυτό θα ήθελα να αναφερθώ στις
γειτονικές Ηνωμένες πολιτείες της
Αμερικής, όπου ο δισεκατομμυριούχος Bernard
Mentoff,
κατάκλεψε τους κεφαλαιούχους πελάτες
του,με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε
φυλάκιση 150 χρόνων. Ένα δεύτερο
παράδειγμα είναι εκείνο του πρώην
προέδρου Richard Nixon, ο οποίος ατίμασε το
θεσμό του προέδρου με αναληθείς
ισχυρισμούς, με αποτέλεσμα να
υποχρεωθεί να παραιτηθεί προκειμένου να
αποφύγει το ενδεχόμενο μιας ατιμωτικής
βίαιης απομάκρυνσής του από
το γραφείο του Προέδρου των Ηνωμένων
Πολιτειών. Σε ένα άλλο παράδειγμα θα
επικαλεστώ έναν δεύτερο φίλο μου τον
Νίκο ο οποίος έχει πέντε παιδιά. Είναι δε
αξιοσημείωτο ότι από αυτά και τα πέντε
διαμορφώθηκαν σε αλήτες. Κλέβουν, λένε
ψέματα και είναι γνωστοί
μικροαπατεώνες. Στην περίπτωση αυτή,
κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα πράγματα
αλλάζουν τελείως. Προσωπικά πιστεύω ότι
στην περίπτωση αυτήν ευθύνη φέρνει τόσο
ο πατέρας, όσο και ολόκληρη η οικογένεια
η οποία δεν φρόντισε έγκαιρα να
γαλουχήσει τα νεαρά βλαστάρια της πριν
διαμορφώσουν αυτόν τον άσχημο χαρακτήρα.
Αυτός είναι και ο λόγος που μου δίδει το
δικαίωμα να ασκήσω κριτική σε ολόκληρη
την οικογένεια.
Ύστερα
λοιπόν από τα δύο αυτά παραδείγματα
θα μου επιτρέψετε να επανέλθω πάνω
στα προβλήματα του εθνικού κέντρου.
Αρχικά κάθε φορά που ανοίξει κάποιος την
τηλεόρασή του θα διαπιστώσει με έκπληξη
ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι
συζητήσεις κατά κύριο λόγο γίνονται
πάνω σε αδικήματα και απάτες, οι οποίες
κυριαρχούν στην καθημερινή
ειδησεογραφία τόσο των ηλεκτρονικών
μέσων ενημέρωσης, όσο και του ημερήσιου
τύπου των Αθηνών μα ακόμα και της
παροικίας. Φυσικά θα
μου πείτε ότι αυτή η πτώση των ηθών
δεν είναι υπόθεση χθεσινή, κάθε άλλο
μάλιστα, κατά την προσωπική μου άποψη
παρουσιάσθηκε στην μετά δικτατορική
μεταπολίτευση με την “επαναφορά ή
αποκατάσταση” της δημοκρατίας, και ποιό
συγκεκριμένα όταν ήλθαν στην εξουσία οι
λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις της
αριστεράς. Αλλά όμως εάν το πρόβλημα
είναι τόσο παλιό, τότε γεννάται το
δίκαιο ερωτηματικό γιατί οι Γερμανοί
δεν έβγαλαν τα άπλυτά μας στη φόρα όλα
αυτά τα χρόνια. Προσωπικά πιστεύω ότι
επίγνωση της ελληνικής πραγματικότητας
είχαν όλοι τους, Γερμανοί, Άγγλοι και
Γάλλοι. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να
τονίσουμε ότι το διάστημα αυτό όταν
ζητούσαμε δανεικά πρώτα κρατούσαν κάθε
ποσό που τους χρωστούσαμε και μετά μας
έδιναν ότι υπολειπόταν από το ποσό του
νέου δανείου. Κάτι σαν πυραμίδα που θα
λέγαμε. Έτσι λοιπόν με τα χρόνια και αυτή
την πρακτική φτάσαμε στο σημερινό
αδιέξοδο να ζητάμε δάνεια, αδυνατώντας,
ωστόσο, να πληρώσουμε το προηγούμενο που
χρωστάμε. Αδυνατώ δε να πιστέψω ότι ο
σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν
θέλησε να ζητήσει δανεικά και μάλιστα με
“τσαμπουκά”. Αρχικά στράφηκε με τους
Γερμανούς, ακολούθησαν οι Γάλλοι, είμαι
βέβαιος ότι υπολόγιζε και στους
Κινέζους, όπως στράφηκε και στους Ρώσους.
Εκείνοι όμως, αποδείχθηκε ότι έκαναν
δημόσιες σχέσεις. Μπροστά στους φακούς
της τηλεόρασης ήταν ευγενικοί, φιλικοί
και δήλωναν την υποστήριξή τους για τη
χώρα και το λαό μας. Ο μόνος, ωστόσο, που
πραγματικά στάθηκε ειλικρινής ήταν ο
πρόεδρος της Ρωσίας Medvedev,
ο οποίος μάλιστα εκφράστηκε ξεκάθαρα
στον κ. Παπανδρέου, τονίζοντας του ότι
έκανε μεγάλο σφάλμα και έβγαλε στη φόρα
τα άπλυτα του δημοσίου ταμείου της
Ελλάδος και του συνέστησε να στραφεί στο
IMF (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), πλην
όμως αντιλήφθηκε ότι ο οργανισμός αυτός
δεν δανείζει εάν δεν σκύψεις μπροστά του,
σύμφωνα με την φράση του Γιώργου
Καρατζαφέρη. Υποχρεωτικά λοιπόν
επανήλθε στους Γερμανούς με πλέον ήπιο
ύφος, ζητώντας δανεικά και μάλιστα με
όποιον τόκο του ζητούσαν. Δεν θέλω να
παραστήσω τον προφήτη, αλλά αυτός ο
ηγέτης φοβάμαι ότι θα είναι η αιτία
καταστροφής της Ελλαδίτσας μας. Και
φυσικά όχι μόνον αυτός, πλην όμως αυτός
είναι εκείνος που τόλμησε να περιορίσει
τα σύνορα της χώρας στις Θερμοπύλες. (κάτι
που ίσως γνωρίζαν οι θεοί του Ολύμπου
και έριξαν τα βράχια χωρίζοντας στα δύο
την ελληνική επικράτεια). Αναφέρομαι σε
αυτό το γεγονός επειδή ακούω ότι έχει
βάλει κόκκινη γραμμή για τη Μακεδονία,
χωρίς, ωστόσο, να αναφέρει τίποτα
απολύτως στον ελληνικό λαό. Έτσι
αισθάνομαι την ανάγκη να υπενθυμίσω
στον Γιωργάκη, τον Κωστάκη και την
Ντορούλα ότι όταν χαρίζουμε το γάιδαρο
δεν είναι σωστό μετά να φωνάζουμε ότι το
σαμάρι είναι δικό μας. Προφανώς
ορισμένοι από τους ομογενείς θα
ρωτούσαν ποιος ο λόγος αυτού του πόνου
για την Μακεδονία σε μένα με καταγωγή
από τον Ταΰγετο. Αυτό, εξ άλλου, ήταν το
ερωτηματικό που δέχθηκα από κάποιον
ομογενή Μακεδόνα εδώ στο Τορόντο. Η
απάντησή μου ήταν απλή. Ο πατέρας και οι
θείοι μου πολέμησαν για μια ολόκληρη
δεκαετία του Τούρκους, τους Βούλγαρους,
οι δε αγώνες ζωής δεν ξεχνιούνται με τα
χρόνια.
Ακόμα
την αρετή αυτή δεν την μοιράστηκαν μόνο
οι Πελοποννήσιοι, μα το ίδιο έκαναν και
οι Θεσσαλοί, οι Ηπειρώτες καθώς επίσης
και όλοι οι Έλληνες. Αυτός είναι και ο
λόγος για τον οποίο όταν λέμε Ελλάδα
εννοούμε Σπαρτιάτες, Αθηναίους,
Θεσσαλούς, Ηπειρώτες, Μακεδόνες,
Θρακιώτες και Νησιώτες. Αυτός είναι και
ο λόγος που δεν είναι δυνατόν οι Έλληνες
Μακεδόνες να γίνουν “λιγότερο
Μακεδόνες” και να επιτρέψουν ή να
ανεχθούν τους Σλάβους να σφετεριστούν
την αίγλη και δόξα των αρχαίων Μακεδόνων.
Διότι σε μια παρόμοια περίπτωση τι θα
μπορούσε να είχε συμβεί με τα ευρήματα
της Βεργίνας; θα τους τα χαρίζαμε όλα ή
τα μισά, ή θα κάμναμε ανταλλαγή κάθε έξη
μήνες για να ικανοποιήσουμε το θράσος
και την προκλητικότητά τους. Είναι να
λυπάται κάποιος για το πως σε κατάντησαν
μάνα Ελλάδα. Αυτός ακριβώς είναι και ο
λόγος που θα ήθελα να στρέψω την προσοχή
του κ. Πρωθυπουργού και των αξιότιμων
αρχηγών των πολιτικών κομμάτων της
αντιπολίτευσης καθώς επίσης και όποιου
Έλληνα πραγματικά νοιάζεται για το καλό
της Ελλάδας. Στο σημείο αυτό ας μου
επιτραπεί να αναφερθώ στην απάντηση του
κ. Νίμιτς σε ερώτηση Έλληνα
δημοσιογράφου για το τι θα συμβεί σε
περίπτωση που οι Σλάβοι κερδίσουν το
όνομα της Μακεδονίας, και ποιες οι
επιπτώσεις πάνω στα ελληνικά συμφέροντα
από αυτό τον συμβιβασμό, η απάντηση του
Αμερικανού διπλωμάτη ήταν ρητή: “Οι
Έλληνες δεν θα έχουν το δικαίωμα να
χρησιμοποιούν τη λέξη Μακεδονία!!”.
Μήπως αντιληφθήκατε τίποτα στο σημείο
αυτό; Ο ίδιος
μεγαλώνοντας στους πρόποδες του
Ταϋγέτου είχα την εντύπωση ότι εμείς οι
Έλληνες είμαστε στην πλειοψηφία μας
έξυπνος και ικανός λαός. Πρέπει να
ομολογήσω, ωστόσο, ότι τα τελευταία
χρόνια που επισκέπτομαι την Ελλάδα
συναντώ κάθε φορά και περισσότερους
συμπολίτες μας βλάκες, (ναι καλά
ακούσατε βλάκες), διότι
πως αλλιώς θα μπορούσαν να
δικαιολογηθούν τα πολιτικά δρώμενα των
ημερών μας. Ας μου επιτραπεί δε στο
σημείο αυτό να αναφερθώ στη γνωστή φράση
του προέδρου των ΗΠΑ Ronald Regan, “μπορείς να
κοροϊδέψεις όλο το κόσμο μια φόρα, ίσως
και αρκετούς για δεύτερη φορά, πλην όμως
δεν μπορείς να κοροϊδεύεις
όλο το κόσμο κάθε
φορά”. Από τον κανόνα αυτόν, έχω την
εντύπωση ότι εξαιρούνται οι Έλληνες
δεδομένου ότι όχι μόνο συνέχιζαν
να εξαπατούν τον Ελληνικό λαό οι
ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ
και αμέσως πάλι της Νέας Δημοκρατίας,
και τέλος του ΠΑΣΟΚ μετά την επάνοδό του
στην εξουσία. Το περίεργο και πάλι είναι
ότι οι Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να
τους ακούν και να τους εμπιστεύονται. Τι
είχες Γιάννη, ότι είχα πάντα, που λέγαν
και οι γέροντές μας. Το συμπέρασμα αυτό
δεν είναι δικό μου, αντίθετα μάλιστα
μας το δίνουν τα κανάλια της
ελληνικής τηλεόρασης που φθάνουν στις
κοινότητες των αποδήμων.
Υπενθυμίζω:
“ΠΑΣΟΚ: χρηματιστήριο, κτηματολόγιο, SIEMENS,
C.4.I,”
επί πλέον μαγειρέματα των βιβλίων. Με
άλλα λόγια μπόχα και δυσωδία. Από την
άλλη μεριά η Νέα Δημοκρατία: Βατοπέδι,
SIEMENS, ομόλογα κ.λ.π. Με άλλα λόγια η ίδια
κοπριά με διαφορετική μπόχα. Και ύστερα
από όλα αυτά μας φταίνε οι Αμερικανοί, οι
Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι
Τούρκοι, οι Εβραίοι ή οποιοσδήποτε άλλος
τολμά να κάνει κριτική για τα στραβά μας,
εκτός από εμάς που έχουμε καταντήσει ο
μεγαλύτερος και ποιό επικίνδυνος εχθρός
της ύπαρξης του κράτους και του έθνους
μας. Πριν καιρό γνώρισα στον Καναδά έναν
ομογενή ο οποίος ήρθε στη χώρα για να
σπουδάσει δάσκαλος στην καναδική
ακαδημία. Ο άνδρας ωστόσο είχε την
γνωστή νοοτροπία του εθνικού κέντρου
πιστεύοντας ότι μπορεί να πάρει το
δίπλωμα του χωρίς να χρειαστεί να
μελετήσει. Με την πάροδο του χρόνου όμως
διαπίστωσε ότι κάτι παρόμοιο μάλλον
ήταν αδύνατο, ως εκ τούτου άφησε να
ξυπνήσει μέσα του το “ελληνικό δαιμόνιο”.
Έτσι λοιπόν αποφάσισε να διαρρήξει τα
γραφεία του Πανεπιστημίου και να κλέψει
τα κείμενα των εξετάσεων. Κάτι που
τελικά τόλμησε και έκανε. Το κακό είναι,
ωστόσο, ότι η διοίκηση του ιδρύματος τον
εντόπισε και όπως ήταν φυσικό τον
απέβαλε. Παρ’ όλα αυτά το άτομο στο
οποίο αναφέρομαι επέστρεψε στην Ελλάδα
με πτυχίο και μάλιστα διδάσκει. Θα
μπορούσε βέβαια να μου ρωτήσει κάποιος
για το πού είναι το πρόβλημα. Ήρθε
κάποιος και διδάσκει στο δημοτικό ή και
το γυμνάσιο, ε λοιπόν και τι έγινε; Η
ανοχή μας και οι τρομερές συνέπειες της.
Όπως αναμετέδωσαν τα ελληνικά κανάλια
τηλεόρασης κάποιος άλλος πήγε στην
Ελλάδα με πτυχίο καρδιοχειρουργού και
έπιασε δουλιά. Σύμφωνα λοιπόν με τις
ειδήσεις για κάθε εγχείρηση που
αναλάμβανε πέθαινε ο ασθενής. Πιθανόν θα
με ρωτήσετε ποιος ο λόγος αυτών μου των
αναφορών. Απλούστατα
κατά την διάρκεια των πρόσφατων εκλογών
για την διαδοχή της ηγεσίας της Νέας
Δημοκρατίας, είδαμε φωτογραφίες με τους
κ. Σαμαρά και Παπανδρέου να
παρακολουθούν μαζί κάποιο Πανεπιστήμιο
των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Πολύς θόρυβος και φασαρία από τον τύπο
και τους εργάτες των ΜΜΕ, χωρίς ωστόσο
και κάποια σοβαρή έρευνα. Τι σπούδάσε
λοιπόν ο κ. Σαμαράς και ποια είναι τα
τυπικά και ουσιαστικά του προσόντα;
Είναι λυπηρό το γεγονός ότι δεν ακούσαμε
ούτε έναν δημοσιογράφο να ρωτάει τον
υποψήφιο γιατί πιστεύει ότι έχει τα
προσόντα να γίνει πρωθυπουργός μιας
χώρας με ένα τόσο βαρύ πολιτιστικό
παρελθόν. Ίδρωσε ποτέ σαν παιδί ή και
έφηβος να βγάλει μια δραχμή. Υπηρέτησε
ποτέ, έστω και για μικρό διάστημα, σαν
ανώτατο διοικητικό στέλεχος κάποιας
σοβαρής εταιρίας ώστε να μπορεί να
ισχυρισθεί ότι γνωρίζει και κατέχει την
διοικητική τέχνη. Το να σε πάρει
βέβαια ο Αβέρωφ από το χέρι και να σε
κάνει βουλευτή είναι καλό για το άτομο,
όχι όμως και ότι σου παρέχει τα
απαραίτητα προσόντα για την διοίκηση
ενός κράτους, έστω και δέκα μόλις
εκατομμυρίων πολιτών. Έτσι λοιπόν
ονομάσθηκε υπουργός και έβαλε “Βέτο”
για το Μακεδονικό, ώστε να μην γίνει
αποδεκτή η πρόταση για “ΣλαβοΜακεδονία”,
και όμως έτσι λυνόταν τόσα προβλήματα.
Διαφώνησε, ωστόσο, με τον Μητσοτάκη
στερώντας μια ιστορική ευκαιρία
επίλυσης του προβλήματος, γιατί όμως;
Δεν θα πρέπει να γνωρίζει ο Ελληνικός
λαός; Σήμερα, ωστόσο, αποδέχεται επίσημα
την πολιτική του Παπανδρέου για
ονομασία “γεωγραφική”. Όσο για τον
σημερινό πρωθυπουργό το μόνο που μας
είπε είναι ότι εργάσθηκε στον Καναδά
πλένοντας αυτοκίνητα.
Τις υπόλοιπες επαγγελματικές του
αρετές και γνώσεις τις κρατάει μυστικές.
Βουλευτής, υπουργός και τέλος
πρωθυπουργός, μπράβο του. Τις επιτυχίες
του ως υπουργού εξωτερικών τις αφήνω να
κριθούν από εκείνους που τις έζησαν. Σαν
υπουργός παιδείας αποδείχθηκε ο πλέον
αποτυχημένος και χρεώθηκε με μια
προσπάθεια αλλοίωσης της εθνικής και
ιστορικής μας ταυτότητας ως λαού.
Προφανώς θα μπορούσε κάποιος να μου
ρωτήσει από που φτάνω σε αυτό το
συμπέρασμα. Απλώς αναφέρω από την
ερώτηση που του απηύθυνε δημοσιογράφος
κατά την διάρκεια των Ευρωεκλογών. Η
ερώτηση, για όσους δεν την θυμούνται ή
και δεν την άκουσαν, ήταν σχετική με το
μέλλον της παιδείας, η δε απάντηση απλή
“είχε αναλάβει την υποχρέωση να κάνει
το σύστημα της παιδείας πραγματικά
καλύτερο”. Παρ’ όλα αυτά όμως την κόρη
του την έστειλε σε ιδιωτικό
εκπαιδευτήριο και όταν τέλειωσε ψάχνει
και πάλι να την εντάξει σε κάποιο
ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του εξωτερικού.
Παρ’ όλα αυτά ούτε εκείνος θέλησε να
απαντήσει και φυσικά ούτε επέμεινε ο
δημοσιογράφος. Για την πλειοψηφία,
ωστόσο, των Ελλήνων ψηφοφόρων ήταν
κατάλληλος για πρωθυπουργός της χώρας.
Ίσως θα μου λέγατε ότι αυτό ήταν
αποτέλεσμα της ζαλάδας που δημιουργούσε
η μπόχα που είχε αγκαλιάσει τότε
ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο της
χώρας. Σήμερα στην κυβέρνηση του κ.
Παπανδρέου υπηρετούν ως σύμβουλοι του
άτομα τα οποία δεν πιστεύω ότι γνωρίζει
κανένας στην Ελλάδα. Από τους υπουργούς
του, πέραν ορισμένων εξαιρέσεων, η
πλειοψηφία παραμένει αινιγματική. Τι
έχουν επιτύχει άραγες στην
επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Είναι
άραγες αρκετός ένας τίτλος
πανεπιστημιακός και μία σύζυγος από το
εξωτερικό για να μπορούν να καυχηθούν
ότι έχουν ικανότητες ηγετικές.
Το
κακό είναι ότι οι σημερινοί διοικούντες
το εθνικό κέντρο δεν φαίνεται να ήλθαν
στην εξουσία αποφασισμένοι να
υπηρετήσουν τον Ελληνικό λαό αλλά
μάλλον είχαν πρόγραμμα να υποβαθμίσουν
και εκμηδενίσουν την ψευδό δεξιά, λες
και οι Έλληνες δεν είχαν χορτάσει από
την εικοστή κακοδιοίκηση της ψευδό
αριστεράς, έτσι ώστε οι ίδιοι να
μπορέσουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις
της κοινής γνώμης. Αυτός είναι και ο
λόγος πού “τρέχουνε και δεν
προλαβαίνουν”, δεδομένου ότι κανείς
απολύτως δεν φαίνεται να είχε ιδέα για
τους μηχανισμούς που επηρεάζουν τους
νόμους της αγοράς. Έτσι λοιπόν χάσανε το
παιχνίδι, στράφηκαν στους Ευρωπαίους
εταίρους κατηγορώντας τους επειδή δεν
άσκησαν κανένα έλεγχο στην κυβέρνηση
της Νέας Δημοκρατίας, ενώ παράλληλα
δίναν παραστάσεις εναντίον του
επιτρόπου Βαρόσσο. Προσωπικά θα έλεγα
ότι θα έπρεπε να ζητηθεί από τους
Γερμανούς το πόρισμα για την SIEMENS.
Δεδομένου ότι το Βερολίνο εκείνους που
θεώρησε υπεύθυνους για την διαφθορά
τους έστειλε στη φυλακή ή τους επέβαλε
βαριά πρόστιμα χρηματικά. Δυστυχώς όμως
στην Αθήνα συνεχίζει να πλανάται το
ερώτημα: “Τι έγιναν τα λεφτά;” Και όχι
για κάτι άλλο δηλαδή αλλά απλώς για να
μάθουμε και εμείς επιτέλους ποιος πήρε
τις μίζες, και ποιος διέλυσε την
ελληνική κοινωνία και έφερε το κράτος
στα πρόθυρα της πτώχευσης. Τώρα
ισχυρίζονται ότι φταίνε οι κερδοσκόποι,
αλλά όμως μήπως δεν συνέβη και το 1992 με
την Βρετανία. Οι ίδιοι σκοτεινοί
χαρακτήρες και τώρα, όπως και τότε,
περίμεναν στη γωνιά για θύματα, και
τελικά απομόνωσαν εμάς. Σχεδόν τα ίδια
προβλήματα είχαν και οι Ιρλανδοί, η
διαφορά είναι ότι ο πρωθυπουργός τους
δεν βγήκε να κατηγορήσει την
προηγούμενη κυβέρνηση, όπως ακριβώς
έγινε και με τους Ισπανούς, δεδομένου
ότι τα προβλήματα τους είχε
κληροδοτήσει η προηγούμενη κυβέρνηση.
Στις
αρχές του Μάρτη ο Ισπανός πρωθυπουργός
βρέθηκε στη Γερμανία όπου συναντήθηκε
με την καγκελάριο Μέρκελ. Η συνάντηση
είχε καταφανή χαρακτήρα συζήτησης
θεμάτων που απασχολούν τις σχέσεις των
δύο πλευρών, πλην όμως κατά την περίοδο
των επισήμων δηλώσεών τους στα ΜΜΕ ο
Ισπανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι
συζήτησαν το πρόβλημα της Ελλάδας.
Αντιλαμβάνομαι ότι για τον Ισπανό
επίσημο θα ήταν υποτιμητικό να δηλώσει
ότι πήγε στο Βερολίνο για να ζητήσει
δανεικά. Φαντάζεστε τι θα γινόταν με τα
Ισπανικά κρατικά ομόλογα σε μια
παρόμοια περίπτωση; Πιστεύω ότι δεν
χρειάζονται περισσότερες εξηγήσεις για
το είδος άσκησης οικονομικής
διπλωματίας, σε έναν κόσμο ο οποίος
βρίσκεται στο έλεος και τις διαθέσεις
των αρπακτικών όρνεων που λέγονται
διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί. Το να
βγαίνεις δε και να κατηγορείς τις
προηγούμενες κυβερνήσεις, απλώς
εκθέτεις τη χώρα και δραματοποιείς τις
συγκυρίες. Κάτι σαν αυτό που έλεγε ο
μακαρίτης ο πατέρας μου: “Φτύνω ψηλά και
πέφτει στα μούτρα μου. Φτύνω κάτω και
πέφτει στα γένια μου”. Το κακό είναι ότι
η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου άργησε να
αντιληφθεί ότι εξελέγη για να
κυβερνήσει και όχι για να εργασθεί προς
την κατεύθυνση δημιουργίας εντυπώσεων
στην κοινή γνώμη. Ένα δεύτερο παράδειγμα
είναι εκείνο της Ιρλανδίας, όπου ο νέος
πρωθυπουργός της χώρας έλαβε αμέσως
μετά την ανάληψη των καθηκόντων του
μέτρα. Στην Αθήνα δυστυχώς τις
απαντήσεις τις έδινε από τηλεόρασης ο
Λιαρέλλης. “Εμείς θα κάνουμε το δικό μας”,
τόνιζε, “Τα ιρλανδικά κουστούμια να τα
κρατήσουν οι Ευρωπαίοι για τον εαυτό
τους”, συμπλήρωνε. Κάτω από αυτές τις
εξελίξεις το μόνο που νομίζω θα μπορούσα
να πω είναι να παρακαλέσω τον κ.
Παπανδρέου να ψάξει να βρει κάποιον
σύμβουλο της προκοπής που να έχει
προσωπικές αντιλήψεις από τις
πραγματικές ανάγκες της χώρας, για να
βοηθήσει να γλιτώσει η πανέμορφη Ελλάδα.
Και δεν εννοώ τη φτώχεια, την ανεργία και
την πείνα, αλλά μάλλον τα σύνορα. Ναι
καλά καταλάβατε, τα σύνορα. Δεδομένου
ότι σήμερα όλοι οι γείτονες της Ελλάδας
έχουν βλέψεις πάνω στα εδάφη της,
Τούρκοι, Αλβανοί, Βούλγαροι και Σλάβοι
των Σκοπίων, (λες και τα εδάφη που σήμερα
διοικούν δεν υπήρξαν ποτέ Ελληνικά.)
Πέραν αυτών όμως και για να μην αφήσω
παραπονεμένο κανένα, ας μου επιτραπεί να
αναφέρω δυο λόγια και για τους
υπόλοιπους κομματικούς σχηματισμούς
του πολιτικού κατεστημένου της Ελλάδας.
Η κ. Αλέκα Παπαρήγα και το ΚΚΕ,
σύμφωνα με την έκφραση ομογενούς
φαίνεται ότι δεν έχουν αντιληφθεί ακόμα
ότι ο ανταρτοπόλεμος έχει τελειώσει εδώ
και δεκαετίες. Ο δε Γιώργος
Καρατζαφέρης πατριώτης μεν, αλλά
όμως θέλει βοήθεια. Ο Αλέξης Τσίπρας, από
την δική του πλευρά, ωραίος και κατά πολύ
χαρισματικός, πλην όμως ακολουθεί λάθος
δρόμο. Θα τολμούσα να αναφερθώ στο λαϊκό
γνωμικό “με όποιον δάσκαλο καθίσεις
τέτοια γράμματα θα μάθεις”, και ο ηγέτης
του συνασπισμού διδάχθηκε να φτιάχνει “κοκτέιλ
μολότοφ”. Στο σημείο αυτό ας μου
επιτραπεί να απευθυνθώ στον κ. Τσίπρα
για να του πω: “Αλέξη, επίτρεψέ μου να σε
αποκαλώ Αλέξη επειδή ακριβώς έχεις την
ηλικία του γιου μου. Η αριστερά παιδί μου
δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα, εάν είχε
εκείνοι που την οργάνωσαν δεν θα την
απαρνιόταν . Πρόσεχε φίλε μου τις
πολιτικές θέσεις και αποφάσεις που
παίρνεις και κυρίως να φοβάσαι την
πολιτική υποστήριξη που δείχνουν να σου
προσφέρουν οι Ευρωπαίοι.
Σαν παράδειγμα τις δηλώσεις του
Γερμανού ηγέτη της Αριστεράς στην κοινή
σας συνέντευξη Τύπου ότι
συμπαραστέκεται στους αγώνες του
Ελληνικού λαού.” Το άσχημο είναι ότι την
επομένη κατεβήκατε στους δρόμους της
Αθήνας σε επίδειξη αντίστασης και
ανυπακοής. Αλλά όμως οι Γερμανοί
κομουνιστές, φίλε μου, την επομένη, όπως
και κάθε άλλη μέρα, βρισκότανε στις
εργασίες τους στις πάπρικες και τα
εργοστάσια, εάν δε αποφασίσουν ποτέ να
κατέβουν σε απεργία διαμαρτυρίας, τότε
ποτέ δεν πετούν μολότοφ ή καταστρέφουν
αυτοκίνητα και ξένες περιουσίες των
πολιτών. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι,
όπως ο καθηγητής Μητρόπουλος ο οποίος
στις συνομιλίες του με τον Γιώργο
Παπαδάκη του Αντί συνηθίζει να φωνάζει:
“Ξέρεις Γιώργο οι Γερμανοί εργάτες
αμείβονται με δύο χιλιάδες Ευρώ το μήνα
ενώ εμείς εδώ είμαστε η γενιά των 700 και
800 Ευρώ”. Θα ήθελα με την ευκαιρία αυτή
να απαντήσω στον συμπαθή καθηγητή εγώ,
μολονότι δεν είχα μήτε την τύχη μα ούτε
και την ευκαιρία των Πανεπιστημιακών
σπουδών. Οι Γερμανοί κατασκευάζουν
αυτοκίνητα, αεροπλάνα, Τανκς, μηχανήματα
υγείας, έχουν βαριά βιομηχανία. Σε όποιο
νοσοκομείο της υφηλίου και εάν βρεθείς
θα συναντήσεις γερμανικά προϊόντα
υψηλής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας.
Στην Ελλάδα όμως εσείς τι παράγετε ώστε
να μπορείτε να συναγωνίζεστε
μισθοδοτικά του συναδέλφους σας αυτής
της χώρας;
Και
για να κλείσω αυτές μου τις σκέψεις μου.
Η Γερμανία τα τελευταία δέκα χρόνια
είναι η πρώτη χώρα στις εξαγωγές αγαθών
της, σε ολόκληρη την υδρόγειο. Μόνον το
2009 κατόρθωσε να την ξεπεράσει η Κίνα του
Ενός και μισού δις. ανθρώπων. Απλώς να
σας υπενθυμίσω ότι στην Ελλάδα
κυκλοφορούν περισσότερα αυτοκίνητα
τύπου Mercedes και BMW
από ότι στην Γερμανία.
Θα
μου ρωτήσετε που το πάω με τα γραφόμενά
μου, μα πιστεύω ότι η αλήθεια δεν θα
πρέπει να μας ενοχλεί, εάν πραγματικά
θέλουμε σαν λαός να ξεπεράσουμε τις
αδυναμίες μας. Κάθε φορά που ανοίγει
κάποιος την τηλεόραση ή κάποια
εφημερίδα, θα διαπιστώσει ότι απατεώνες
μας ανεβάζουν, και απατεώνες μας
κατεβάζουν. Οι Αγγλοσάξονες το
αποδίδουν ως dishonest. Θα έλεγα μάλιστα ότι
είναι και ευγενικοί. Πως όμως κάτω από
αυτές τις περιστάσεις θα μπορούσατε να
ξεπεράσετε μια κρίση η οποία απαιτεί
θυσίες. Όχι μόνον θυσίες των λαϊκών
μαζών μα και των πλουσίων, του κεφαλαίου,
του πολιτικού κόσμου, των επαγγελματιών
και τέλος των εμπόρων και εφοπλιστών μας.
Δεδομένου ότι αποτελεί εσχάτη ντροπή το
γεγονός ότι τη χώρα με τον μεγαλύτερο
ναυτιλιακό εμπορικό στόλο στη γη, την
έφεραν στο σημείο να περιφέρει δίσκο
επαιτείας ανά τη γη, προκειμένου να
επιζήσει.
Αίσχος
σε όλους σας, και σε εκείνους που έκλεψαν,
και σε εσάς που τους ανεχθήκατε και τους
ανέχεστε ακόμα και σήμερα.
