Πίσω στο ευρετήριο

Ελληνική Κοινότητα Τορόντο: Μπροστά στην πιθανότητα πτώχευσης.

                              Του Θωμά Στεφ. Σάρα

Με την άφιξη του νέου χρόνου και την αποχώρηση της καθ’ ολοκληρία αποτυχούσας διοίκησης του ομογενειακού ιδρύματος, πιστέψαμε ότι θα είχαν λάβει οι υπεύθυνοι το μάθημά τους και επιτέλους θα επεδείκνυαν “κοινή λογική”, έτσι ώστε να μπορέσει ο οργανισμός να αφήσει πίσω του όλες τις κακίες και τα σφάλματα του παρελθόντος που τόσο πολύ κόστισαν στην παροικία και ολόκληρη την ομογένεια. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά τα γεγονότα ήλθαν για να διαψεύσουν αυτές μας τις προσδοκίες. Η αποχώρηση του Κώστα Μενεγάκη, από το πηδάλιο του οργανισμού, στην πραγματικότητα άνοιξε τους “ασκούς του Αιόλου”, καθώς τα νέα άτομα που ανέλαβαν την διοίκηση του οργανισμού επέβαλαν μια πολιτική παντελώς αντιδημοκρατική και κυρίως εκδικητικό, επίλυσης διαφορών, ακόμα και μεταξύ  συνεργατών τους στην διοίκηση.

Κλασικό παράδειγμα αυτής της πρακτικής αποτελεί εκείνο της “ερήμην” και εν αγνοία του ενδιαφερομένου μέλους του διοικητικού συμβουλίου Σταύρου Δαλακούρα, απομάκρυνσης του από την προεδρία της επιτροπής που έχει υπευθυνότητα για τα ακίνητα του οργανισμού. Το σπουδαίο είναι ότι κατά την επίμαχη συνεδρίαση της 7^ης Φεβρουαρίου, 2010, κατά την διάρκεια των εργασιών της οποίας αποφασίστηκε η “καθαίρεση” του  Σταύρου Δαλακούρα, και η απογύμνωσή του από κάθε υπευθυνότητα γύρω από τα καθήκοντα που ασκούσε προηγουμένως, απουσίαζε ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος επειδή ο διευθυντής του οργανισμού που κάλεσε την συνεδρίαση, σεν φαίνεται να τον ειδοποίησε. Πέραν όμως αυτού η ημερησία διάταξη των εργασιών της ημέρας του συμβουλίου καθορίζει πλήρως τα θέματα προς συζήτηση, χωρίς να αναφέρει ή να αφήνει να εννοηθεί την ύπαρξη άλλων θεμάτων, και μάλιστα τόσο σπουδαίων όπως εκείνο της απομάκρυνσης από τα καθήκοντά του ένα υπεύθυνο αξιωματούχο του οργανισμού, χωρίς καν να του δοθεί η ευκαιρία να υπερασπίσει τον εαυτό του από τυχόν κατηγορίες σοβαρής ολιγωρίας ή και παραλήψεων, εξ αιτίας των οποίων προκλήθηκαν βλάβες και ζημίες οικονομικές ή άλλες σε βάρος του οργανισμού, και για τις οποίες είθισται η λήψη ενός τόσο σοβαρού μέτρου.

Στις διαμαρτυρίες του συμβούλου, -το όνομα του οποίου τόσο βίαια κακοποιήθηκε με την αντιδημοκρατική και αντικαταστατική ενέργεια της διοίκησης-, για παραβίαση των δικαιωμάτων του και την αντικαταστατική πρακτική που ακολουθήθηκε για τον εξοστρακισμό του από τα καθήκοντά του,

απάντησε ο Γενικός Γραμματέας του οργανισμού, ο οποίος αντί της προσφοράς εξηγήσεων και των πραγματικών λόγων που οδήγησαν σε εκείνη την καθ’ όλα αντιδημοκρατική και ατιμωτική του ονόματος του ανδρός ενέργεια, (ο οποίος θα πρέπει να σημειωθεί ότι προσφέρει τις υπηρεσίες του εθελοντικά), απέστειλε ένα ηλεκτρονικό μήνυμα “κατηγορώντας”  ότι την επιστολή εκείνου συνέταξε τρίτο άτομο για λογαριασμό του. Λες και οι δικηγόροι οι οποίοι, κατά κύριο λόγο συντάσσουν έγγραφα για λογαριασμό των πελατών τους, επιτελούν κάποιο είδος παρανομίας. Αργότερα ακούστηκε ότι ο εξοστρακισμός έγινε,  επειδή αυτή ήταν η επιθυμία του προεδρεύοντα του οργανισμού, για “καθαρά προσωπικούς του λόγους”. Αλλά όμως εάν είναι δυνατόν να συμβαίνει, κάτι παρόμοιο, σε έναν οργανισμό ο οποίος αντιμετωπίζει καθημερινά και περισσότερο το βρόγχο της οικονομικής ασφυξίας εξ αιτίας της ασχετοσύνης και του “ζαμανφουτισμού” όλων εκείνων οι οποίοι συνεχίζουν να καυχώνται ότι “υπηρετούν” τα συμφέροντα του ομογενειακού ιδρύματος και της ομογένειας.

Σύμφωνα μάλιστα με αξιόπιστες πληροφορίες η οικονομική κατάσταση του οργανισμού έχει διαμορφωθεί τόσο αρνητική, ώστε να δημιουργούνται προβλήματα αποπληρωμής των φορέων  βασικών υπηρεσιών για το ίδρυμα, όπως είναι εκείνες της συγκομιδής των απορημάτων και άλλων βασικών και απόλυτα απαραίτητων υπηρεσιών οι οποίες προβλέπονται από το νόμο.  Ακόμα, το χειρότερο είναι ότι  εκείνοι που οδήγησαν τον υπέροχο αυτό οργανισμό στη χρεοκοπία, τελικά με την ευκαιρία των νέων γενικών εκλογών για την ανανέωση της διοίκησης του οργανισμού που διενεργούνται το, επόμενο μήνα, βρήκαν την ευκαιρία για να εξαφανιστούν από τον ορίζοντα, εγκαταλείποντας το σκάφος μόνο του στη μέση του μεγαλύτερου τυφώνα που θα μπορούσε ποτέ να το είχε κτυπήσει. Αυτός είναι και ο λόγος ότι με τον κλείσιμο της ημερομηνίας υποβολής υποψηφιοτήτων κανείς τους δεν εμφανίστηκε να διεκδικεί κάποια θέση. Ολόκληρο σχεδόν το εκτελεστικό αφανίστηκε. Ξαφνικά χάθηκαν τα μεγάλα λόγια και οι ισχυρισμοί της αγάπης του ιδρύματος. Τα κύρια στελέχη του οργανισμού τα οποία διαμοιράζονται απόλυτα την ευθύνη για την σημερινή άθλια οικονομική κατάσταση που παρουσιάζει το ίδρυμα, έχουν, στην κυριολεξία, εξαφανιστεί σαν τους ποντικούς από το σκάφος που ναυαγεί.

Όπως ήταν επόμενο, κάτω από αυτές τις συνθήκες οι πιθανοί ηγέτες  να είναι ελάχιστοι, τουλάχιστον από εκείνους που έχουν συναίσθηση των ευθυνών που τους αναμένουν ύστερα από την ανάληψη των καθηκόντων τους.

Όπως όμως και εάν έχει η πραγματικότητα η ουσία είναι μία, ότι ο άλλοτε δυνατός και αντιπροσωπευτικός του ομογενειακού δυναμικού οργανισμός ελάχιστες έχει ελπίδες να διασωθεί, κάτω από τα σημερινά δεδομένα. Κυρίως λόγω των γεγονότων  που δέρνουν το εθνικό κέντρο και λόγω του ότι η Αθήνα μέσα στα πλαίσια του δικού της αγώνα για την διάσωση της δικής της οικονομίας, είναι αδύνατον να επαναλάβει την πολιτική που εφάρμοσε με την κοινότητα του Μόντρεαλ, όταν η τελευταία, για τις ίδιες ακριβώς αιτίες αισθανόταν να αργοπεθαίνει καθημερινά και περισσότερο κάτω από τα βάρη των οικονομικών της υποχρεώσεων που την είχαν εμπλέξει αλόγιστοι και ανεύθυνοι ηγέτες της. Το αποτέλεσμα τότε ήταν να παρέμβει η Αθήνα και μέσω της τότε Εθνικής Τράπεζας του Καναδά να αναλάβει την αποπληρωμή ενός μεγάλου μέρους του χρέους της παροικιακής κοινότητας της Γαλλόφωνης επαρχίας. Ίσως αυτό είναι και το μυστικό της τόλμης του Κώστα Μενεγάκη να εμπλέξει και την κοινότητα του Τορόντο σε μια τόσο καταστρεπτική περιπέτεια. Δεδομένου του γεγονότος ότι ο ίδιος έζησε και μεγάλωσε εκεί, γνώριζε δε καλά την υπόθεση και πως εξαναγκάσθηκε η Αθήνα τελικά να παρέμβει. Δυστυχώς σήμερα είναι μάλλον αργά, το χρέος του οργανισμού μεγαλώνει καθημερινά, οι ανάγκες πολλαπλασιάζονται με το χρόνο, περίπτωση να δοθεί και νέο ποσόν βοηθείας από τις κυβερνήσεις του Οντάριο και του Καναδά, μάλλον περιορισμένες λόγω των αναγκών που αντιμετωπίζουν και λόγω του ότι ήδη έχουν δοθεί τρία εκατομμύρια δολάρια τα οποία και έχουν χρησιμοποιηθεί.

Είναι ίσως τραγικό, εκείνοι που έσπειραν τα πάθη και μίση και διαίρεσαν την ομογένεια πολιτικά και εθνικιστικά, που πρόσβαλαν, υποτίμησαν, απέπεμψαν ομογενείς προκειμένου να δείξουν το δικό τους πατριωτισμό, τελικά ήλθαν να δικαιώσουν τα λόγια του αείμνηστου γέρου  Λεωνίδα Πολυμενάκου: “Να θυμηθείς τα λόγια μου”, μου είχε πει, “εάν κάποια μέρα πέσει ο κοινοτικός οργανισμός στα χέρια τους θα τον διαλύσουν”. Και πραγματικά έτσι έγινε.

Κρίμα...