Ο
Δίσκος της επαιτείας.
Προβληματισμένοι
και με μεγάλη ανησυχία παρακολουθούν οι
απόδημοι τις δυσκολίες που
αντιμετωπίζει το εθνικό κέντρο στις
διεθνείς αγορές και την Ευρωπαϊκή
κοινότητα. Τα γεγονότα αυτά, χωρίς
αμφιβολία αποτελούν κάτι περισσότερο
από αρχαία Ελληνική τραγωδία. Πολύ σοφά
σκέφθηκε ο εντιμότατος Φίλιππος
Πετσάλνικος, Πρόεδρος της Βουλής των
Ελλήνων την δημιουργία του “Ταμείου
Αρωγής” για να μπορούν οι απόδημοι να
συνεισφέρουν στις ανάγκες του
δοκιμαζόμενου δημόσιου ταμείου του
κράτους. Εκείνο πάντως που
προβληματίζει είναι η ταχύτητα με την
οποία ο κ. Πατσάλνικος φρόντισε, για άλλη
μια φορά, να περιφέρει τον
“δίσκο της επαιτείας” ανά τις
κοινότητες των αποδήμων ζητώντας την
οικονομική τους αρωγή και βοήθεια.
Και
μολονότι δεν θα είναι λίγοι εκείνοι που
θα σπεύσουν να ανταποκριθούν στο
κάλεσμα, το ερώτημα είναι γιατί οι
υπεύθυνοι των Αθηνών αντί της
συνηθισμένης πλέον επαιτείας δεν
θέλησαν να εκδώσουν κάποιο ειδικό
κρατικό χρεόγραφο, κατά το σύστημα των
Bonds, φορτισμένο με ένα μικρό ονομαστικό
επιτόκιο δίδοντας έτσι την ευκαιρία
στον κάθε απόδημο να σεβαστεί και να
εμπιστευτεί το μέτρο, άπαξ και θα τελεί
υπό τον έλεγχο των αρμοδίων υπηρεσιών
του δημοσίου ταμείου. Σήμερα, ο τρόπος με
τον οποίο δημιουργήθηκε και δόθηκε στην
δημοσιότητα η δημιουργία του ταμείου
αρωγής, μολονότι τελεί υπό την επίβλεψη
του εξοχότατου Κάρολο Παπούλια,
προέδρου της Δημοκρατίας των Ελλήνων,
δεν φαίνεται να παρουσιάζει και πολλές
διασφαλίσεις για τον τρόπο της
λειτουργίας του, ούτε και τελεί υπό τον
έλεγχο των αρμοδίων για τα δημόσια έσοδα
και οικονομικά.
Γνωρίζουμε
όλοι ότι ένας από τους λόγους που το
εθνικό κέντρο έφθασε στη σημερινή
πραγματικότητα είναι και εκείνη της
τρομερής διαφθοράς και της σπατάλης του
δημοσίου χρήματος, ποιος λοιπόν σήμερα
θα μας διαβεβαιώσει ότι τα ποσά από τις
προσφορές των απόδημων πραγματικά θα
καταλήξουν για τους στόχους του ταμείου;
Αυτοί είναι και οι λόγοι που η
επιθεώρηση κάνει έκκληση προς κάθε
υπεύθυνο να επανεξετάσει το όλο
πρόγραμμα και αντί αυτού να ζητήσει από
την κυβέρνηση να εκδώσει μια ειδική
σειρά κρατικών χρεογράφων ονομαστικής
αξίας από $100 έως και $ 1,000 δολαρίων
προθεσμίας λήξης τουλάχιστον δέκα ετών
με ένα ελάχιστο συμβολικό επιτόκιο, τα
οποία με χαρά και περηφάνια θα αγοράσει
ο κάθε απόδημος, άπαξ και θα γνωρίζει ότι
τα χρήματα πρόκειται να μπουν στο
δημόσιο ταμείο και να διατεθούν
αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των
αναγκών αποπληρωμής των υποχρεώσεων των
δανείων της κυβέρνησης του εθνικού
κέντρου.
Το
μέτρο, χωρίς αμφιβολία, εάν όχι κάτι άλλο,
θα δημιουργήσει αισθήματα εμπιστοσύνης
και περηφάνιας για τον κάθε απόδημο, ενώ
παράλληλα θα βοηθήσει καθέναν από μας να
συμβάλλουμε μέσα στα πλαίσια των
δυνατοτήτων μας, με λίγα ή πολλά. Οι
περισσότεροι από τους κατόχους αυτών
των χρεογράφων, σε τελευταία ανάλυση,
πρόκειται να παραιτηθούν κάθε απαίτησης
για την επιστροφή των κεφαλαίων τους,
από την ώρα που διαπιστώσουν ότι τα
χρήματά τους τοποθετήθηκαν εκεί που
έπρεπε. Παράλληλα όμως θα έχουν και κάθε
δικαίωμα να αισθάνονται περήφανοι για
το ότι συνέβαλαν κατά δύναμη στις
ανάγκες του εθνικού κέντρου, είτε από το
πλεόνασμα τους, μα είτε ακόμα και με το
υστέρημά τους.
Καλή
η πρακτική του δίσκου της επαιτείας
κύριοι των Αθηνών, ύστερα όμως από τις
πρακτικές των τελευταίων ετών, και τις
εμπειρίες που έχουμε από τα γεγονότα,
δεν θα ήταν και άσχημο να επιδείξετε και
κάποιο σεβασμό για τον τίμιο ιδρώτα των
αποδήμων και όχι να προσπαθήσετε για
ακόμα μια φορά να επωφεληθείτε από τα
αισθήματα της αγάπης και του
ρομαντισμού που συνεχίζουν να τρέφουν
προς τη γενέτειρα πατρίδα.
Τα
ανωτέρω φέρνουμε στην προσοχή σας, και
ευχόμαστε να βρούμε την κατανόησή σας.
Περιμένουμε λοιπόν.
“Πατρίδες”
