Ελεύθερα

Η έσχατη πλάνη

Του Θωμα Στεφ. Σαρα

            Ο εναγκαλισμός της Τουρκίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και η σταδιακή υποστήριξη και συνένωσή της στην κοινότητα των Ευρωπαίων κάθε άλλο παρά ήταν ευρωπαϊκή ιδέα. Οι αποφάσεις για την προώθηση της Τουρκίας στη διεθνή πολιτική και οικονομική σκηνή ήταν της αποκλειστικής ευθύνης και πρόθεσης της διεθνούς στοάς, τα μέλη της οποίας χαράζουν τόσο προσεκτικά τις αλλαγές που «πρέπει να επέλθουν» στο διεθνή πολιτικό χάρτη, τους Μπίλντεμπέργκερ.

            Πάνω στις αποφάσεις εκείνες χαράχθηκε η πολιτική γραμμή της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» του Γιώργου Παπανδρέου με το αιτιολογικό ότι η Δύση έχει λάβει τις αποφάσεις της για την Τουρκία, σύμφωνα με τις οποίες θα λυθεί πλέον το μεγάλο ερωτηματικό των ημερών μας γύρω από το μέλλον και τη διαμόρφωση του στρατοκρατούμενου καθεστώτος και τη σταδιακή μεταμόρφωσή του σε μια «σύγχρονη, δυτικού τύπου, δημοκρατία», η οποία θα αποτελέσει τον προμαχώνα της Ευρώπης στην αναχαίτιση των προσπαθειών και των κινδύνων από τους φανατικούς μωαμεθανούς θεοκράτες της Ασίας.

            Τα τελευταία χρόνια, και έχοντας υπόψη της η διοίκηση της Άγκυρας αυτές τις λεπτομέρειες, έκανε ο,τιδήποτε δυνατό να εκβιάσει τη Δύση να αποδεχθεί τις θέσεις της, έστω και εάν αυτές στην πραγματικότητα ήταν εξωφρενικές και απείχαν τόσο πολύ από τα παραδεδειγμένα της διεθνούς έννομης τάξης.

            Η Κύπρος, η Θράκη και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου αποτέλεσαν την πλέον περίτρανη απόδειξη αυτής της της πολιτικής, την οποία όμως η Άγκυρα ουδέποτε προσπάθησε να διασκεδάσει. Η επιμονή της δε ήταν τέτοια, ώστε να πείσει τόσο την Αμερική όσο και την Ευρώπη για την ανάγκη «μερικής αποδοχής» αυτών της των εξωφρενικών απαιτήσεων. Αυτές της τις αιτιάσεις η Άγκυρα πάντοτε σχεδόν στήριξε πάνω στο γεγονός της επικράτησης των φιλελεύθερων και προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα έναντι της «ασφάλειας», που πρόσφερε το μισοφασιστικό στρατιωτικό κατεστημένο της.

            Είναι βέβαιο ότι εκείνο το μοιραίο βράδυ στα Ίμια η Τουρκία ήταν αποφασισμένη και προετοιμασμένη απόλυτα να «ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου του πολέμου» για να προχωρήσει σε τελικό διακανονισμό μέσω των όπλων, των διεκδικήσεών της σε βάρος των ελληνικών εδαφών. Η αποδοχή της να αποσύρει τις δυνάμεις της από τους ξερόβραχους του ανατολικού Αιγαίου κατορθώθηκε μόνο με τη διαβεβαίωση του προέδρου των ΗΠΑ ότι η Ουάσιγκτον συμμεριζόταν τις απόψεις των στρατηγών, πλην όμως πίστευε ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα με μέσα ειρηνικά, με τη διπλωματία, κάτι που θα βοηθούσε και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Άγκυρας.

            Κοινό μυστικό των τελευταίων πενήντα χρόνων από τη διεθνή κοινότητα ήταν το γεγονός των εσωτερικών συγκρούσεων στην Τουρκία μεταξύ του πολιτικού και στρατιωτικού της κατεστημένου. Οι κραυγές απελπισίας των πολιτικών της χώρας άφηναν να διαφανεί η διάθεση και θέληση των πρωταγωνιστών να επιβάλουν αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, στις οποίες όμως αντιστρατεύονταν η παντοδύναμη στρατιωτική χούντα.

            Σε αντιστάθμισμα αυτών των δεδομένων η Ουάσιγκτον, και κυρίως οι υπερκυβερνήτες της Νέας Τάξης, φρόντισαν να δημιουργηθούν καταστάσεις στην Αθήνα, οι οποίες θα τελούσαν κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των δικών τους μηχανισμών. Για τη ντροπή των Ιμίων ο Σημίτης και οι συνεργάτες του «αποζημιώθηκαν» με την επανεκλογή τους στην εξουσία. Τους προσφέρθηκε η τιμή της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων, η Αθήνα έγινε πλήρες μέλος της Ευρώπης, μπήκε στον κύκλο της κοινής νομισματικής μονάδας, και ο ίδιος ο Σημίτης έλαβε διαβεβαιώσεις ότι στο τέλος της παρούσας θητείας του προορίζεται για τη θέση του προέδρου της ευρωπαϊκής διοικητικής ομάδας (Κομισιόν).

            Για να επιβληθεί, όμως, μια παρόμοια πολιτική μεταξύ των δύο λαών, που τους χωρίζουν πάθη και μίση αιώνων, θεωρήθηκε απαραίτητο να χρησιμοποιηθούν άτομα, τα οποία δεν ήταν εμποτισμένα με παρόμοιους φανατισμούς. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο νεαρός αμερικανογεννημένος πολιτικός της Ελλάδας, ο οποίος εκπροσωπούσε μια πραγματικά ελληνική οικογενειακή πολιτική δυναστεία, κρίθηκε ο καταλληλότερος εκφραστής αυτής της κίνησης. Έτσι, λοιπόν, βρέθηκε στο πηδάλιο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας με μοναδικό γνώμονα την εφαρμογή των σχεδίων και αποφάσεων των εντολοδόχων του, σε μια προσπάθεια να επιτευχθούν με τον πλέον ομαλό τρόπο αυτές οι «μεταρρυθμίσεις».

            Για την εξαπάτηση των μαζών και τον αποπροσανατολισμό κυρίως του ελληνικού λαού αφέθηκε να δημιουργηθεί ο μύθος ότι ο δρόμος της Τουρκίας προς την Ευρώπη προϋποθέτει την αποδοχή των πολιτικών και πολιτιστικών ελευθεριών των Κούρδων. Οι κινήσεις αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων από τις ευρωπαϊκές χώρες και η καθημερινά μεγαλύτερη εξάρτηση της τουρκικής οικονομίας από τα διεθνή τραπεζιτικά καθιδρύματα αποτέλεσαν τις βάσεις, πάνω στις οποίες στηρίχθηκε ο μύθος της προσέγγισης των δύο λαών, παραβλέποντας και αγνοώντας τα «σημεία και τέρατα» των ημερών, όπως οι βαρβαρικοί παρεμβατισμοί στις φυλακές και η κατάπνιξη στο αίμα της εξέγερσης των πολιτικών κρατουμένων.

            Σύμφωνα με τους θαυμαστές και ευαγγελιστές της πολιτικής του «Γιώργου», η Ελλάδα με τις ατέλειωτες επικλήσεις περί «φιλίας» και «συνύπαρξης» των δύο λαών προσπαθεί να «δαμάσει ένα άγριο και επικίνδυνο θηρίο», το οποίο αποτελεί μια πραγματική απειλή της ειρηνικής της πορείας προς την πρόοδο. Τα γεγονότα, ωστόσο, μας δίνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα.

            Το Δεκέμβρη του 2000 οι ειδικές δυνάμεις κομάντος και εκείνες της αστυνομίας εισέβαλαν στις φυλακές, όπου οι πολιτικοί κρατούμενοι έκαναν απεργία πείνας για 61 ημέρες και, πατώντας πάνω στα πτώματα 19 απεργών, «έσωσαν» τους υπόλοιπους. Οι Ευρωπαίοι δεν έδειξαν καμιά συγκίνηση. Ο δε αμερικανικός τύπος αγνόησε τελείως το προμελετημένο άγκλημα. Την ίδια περίοδο οι στρατοκράτες της Άγκυρας δήλωσαν πρόθυμοι να προβάλουν «βέτο» στην προσπάθεια των Ευρωπαίων να δημιουργήσουν «ευρωπαϊκό στρατό», εάν οι τελευταίοι δεν συμπεριλάμβαναν και την Τουρκία.

            Στις αντιδράσεις των Ευρωπαίων παρενέβη ο Κλίντον, για να τους υπενθυμίσει την ανάγκη της συμμετοχής της Τουρκίας. Η κυβέρνηση Σημίτη, σε απόλυτη συμφωνία με τη γνώμη του υπουργού Εξωτερικών, αρνήθηκε να σχολιάσει τα γεγονότα με την αιτιολογία ότι «αύριο θα παρακάθεται στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία και θα λαμβάνουν μαζί αποφάσεις για τα μεγάλα θέματα της Ευρώπης» (Ρέππας, 21/12/00).

            Από την πλευρά της, η στρατιωτική χούντα της Τουρκίας επαναλάμβανε τον ισχυρισμό ότι η Τουρκία είναι η πιο ισχυρή χώρα της Ευρώπης και ότι από μόνη της προσφέρει την πλέον δυναμική πολεμική μηχανή στην ευρωπαϊκή ασφάλεια και άμυνα ( ESDI ). Πρόσθεσε δε ότι ήταν αδύνατο να αποσύρει το «βέτο», που είχε ήδη τεθεί στο ΝΑΤΟ (Πρακτικά ειδ. Ανατόλια 15/01/01).

            Κάτω από αυτές τις τραγελαφικές διαμορφώσεις ο Θεόδωρος Πάγκαλος, πρώην υπουργός Πολιτισμού της κυβέρνησης Σημίτη, με ανοιχτές δηλώσεις του κατηγορεί ευθέως τον πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη, και την πολιτική ανακολουθία της κυβέρνησής του. Μεταξύ άλλων ο πρώην υπουργός Εξωτερικών κατηγόρησε τον πρωθυπουργό ότι κατ’ εντολήν «άλλων κέντρων» παύει τους υπουργούς της κυβέρνησης ( Greek News 12/01/01). Σύμφωνα με τον ομιλητή, οι Αμερικανοί «έστησαν την υπόθεση Οτζαλάν για να πετύχουν την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση».

            Μολονότι οι κυβερνητικές πηγές χαρακτήρισαν τους ισχυρισμούς Πάγκαλου ως «σενάριο μεγάλης φαντασίας», θα ήθελα να υπενθυμίσω στους αναγνώστες μου ότι την καταγγελία αυτή είχε κάνει πρώτη η επιθεώρηση «Πατρίδες», η οποία υποστήριξε ότι υπήρχε οργανωμένο σχέδιο για να υπάρξει διαδοχή του Γιώργου Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών.

            Στα μέσα του Γενάρη έγινε γνωστό από δημοσιεύματα του τορυκικού τύπου ότι η Τουρκία προετοιμάζεται για την ενσωμάτωση των κατεχομένων εδαφών της Κύπρου με την Άγκυρα (12/01/01). Η φιλοσοφία εκείνης της κίνησης ήταν η αντίπραξη της Τουρκίας στην άρνηση της Ευρώπης να τη δεχθεί σαν κανονικό μέλος. Σχολιάζοντας τα γεγονότα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Αθήνας τόνισε ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να πετύχει να ανακόψει την πορεία της Κύπρου προς την ΕΕ. Από την πλευρά της Τουρκίας, με δικές του δηλώσεις, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας Τσακμάνογλου τόνισε με έμφαση ότι η χώρα του έχει ανάγκη ενός παντοδύναμου στρατού, για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της περιοχής ( Turkish Daily News 16/0101).

            Πίσω στην Αθήνα, το περιοδικό «Νέμεσις» δημοσιεύει την αλληλογραφία του υπουργού Εξωτερικών Ελλάδας, Γιώργου Παπανδρέου, με τη μητέρα του, Μαργαρίτα, η οποία δηλώνει ότι θέλει να γίνει και μητέρα πρωθυπουργού».

            Στις 22 Ιανουαρίου 2001, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο υπουργείο Τύπου διεξήχθη η εξής συζήτηση:

            ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ:            Από το υπουργείο Εξωτερικών διατέθηκαν και τα κονδύλια, τα οποία ο κ. Παπανδρέου έδωσε σε διάφορους οργανισμούς ή άλλους φορείς. Μεταξύ αυτών ήταν και στην οικογένειά του. Πώς το χαρακτηρίζετε αυτό;

            ΡΕΠΠΑΣ:         Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο κονδύλι και λυπούμαι που αναφέρεστε με αυτό τον τρόπο, ενώ θέτετε ένα θέμα πολύ σημαντικό, γιατί στο πλαίσιο της διεθνούς αναπτυξιακής βοήθειας υπάρχει ειδικό πρόγραμμα, το οποίο χρηματοδοτείται μετά από συνεννόηση με το ΥΠΕΘΟ αλλά και σε συνεργασία με ξένους φορείς, όπως είναι ο ΟΟΣΑ ή η ΕΕ. Δίνονται χρήματα για συγκεκριμένες δράσεις, τις οποίες αναπτύσσουν μη κυβερνητικές οργανώσεις. Άρα, λοιπόν, δεν ξέρω τί είναι αυτό, στο οποίο αναφέρεστε. Θα πρέπει να δείτε κάθε μια δράση χωριστά, προκειμένου να βγάλετε το συμπέρασμά σας. Δεν υπάρχει δράση η οποία να αφορά την οικογένεια, έτσι τουλάχιστον όπως το θέτε εσείς. Αν αναφέρεστε στο Ίδρυμα «Ανδρέα Παπανδρέου»…

            ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ:            Δόθηκαν σε ένα ίδρυμα και σε μια άλλη οργάνωση, στη μία από τις οποίες είναι η μάνα του και στην άλλη η αδελφή του.

            ΡΕΠΠΑΣ:         Πρέπει να σας πω ότι είναι συγκεκριμένες οι δραστηριότητες που αναπτύσσονται, και γνωρίζετε καλά ότι έχουν χρηματοδοτηθεί οι επιστημονικές δράσεις τους. Όσον αφορά το συντονισμό, φερ’ ειπείν, των στατιστικών υπηρεσιών των χωρών των Βαλκανίων, τα χρήματα δόθηκαν στα ινστιτούτα, τα οποία ασχολούνται με την εργασία αυτή, δηλαδή με τις στατιοστικές έρευνες στις χώρες των Βαλκανίων. Απλά, την επίβλεψη έχει μη κυβερνητική οργάνωση, όπως είναι το Ίδυμα «Ανδρέας Παπανδρέου», στη συγκεκριμένη περίπτωση. Άρα, μη βιάζεστε να βγάλετε αυτά τα συμπεράσματα. Από τον τακτικό προϋπολογισμό του υπουργείου δίνονται αυτά τα χρήματα και μπορεί να πει κανείς ότι έχουν πολιτικά αποδώσει, διότι η Ελλάδα, μέσω της δράσης τέτοιων μη κυβερνητικών οργανώσεων τις οποίες χρηματοδοτεί, είναι παρούσα στα τέσσερα σημεία του πλανήτη. Αυτό είναι θετικό για τη χώρα μας και δεν πρέπει να μεμψιμοιρούμε γι’ αυτό.

            ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ:            Εσείς έχετε δώσει κονδύλια του υπουργείου Τύπου σε συγγενείς σας;

            ΡΕΠΠΑΣ:         Απαξιώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι το πνεύμα, με το οποίο θέτετε την ερώτηση, δεν είναι τέτοιο το οποίο δείχνει ότι θέλετε απάντηση. Είναι τέτοιο, ώστε να με πείθει πως θέλετε να δημιουργήσετε μια εντύπωση. Άρα, αρνούμαι να συμβάλω στη δημιουργία τέτοιων εντυπώσεων.

Η επαναπροσέγγιση

            Σύμφωνα με ειδησεογραφία της γαλλόφωνης εφημερίδας “ La Croix ”, «η Άγκυρα πατάσσει τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δικαιοσύνη: Το τουρκικό ίδρυμα για τα δικαιώματα του ανθρώπου υφίσταται μια αυξανόμενη ταλαιπωρία από πλευράς των τουρκικών αρχών».

            Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, έξι Τούρκοι αστυνομικοί με πολιτικά εισέβαλαν στα γραφεία του τουρκικού ιδρύματος για τα δικαιώματα του ανθρώπου στην Άγκυρα και αφαίρεσαν τους σκληρούς δίσκους ηλεκτρονικών υπολογιστών, οι οποίοι περιείχαν πληροφορίες. Μιλώντας δημόσια, ο πρόεδρος του ιδρύματος, Γιαβούζ Ουέν, τόνισε ότι «η επέμβαση ήταν συνέπεια δημοσιεύματος στην εφημερίδα «Χουριέτ», που ισχυριζόταν ότι η Ελλάδα είχε δώσει επιχορηγήσεις στο ίδρυμα για τα δικαιώματα του ανθρώπου».

            Παρ’ όλ’ αυτά, στις 29 Ιανουαρίου το υπουργείο Εξωτερικών Ελλάδας επιβεβαίωσε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πρόκειται να επισκεφθεί την Άγκυρα κάποια μέρα το Μάρτη.

Ακολούθησε η περίφημη διχογνωμία μεταξύ του Απόστολου Κακαλαμάνη, προέδρου του κοινοβουλίου της Ελλάδας και επιτροπής από αντιπροσώπους του Κογκρέσου των ΗΠΑ, η οποία ολοκληρώθηκε με την αξιοπρεπή απάντηση του κ. Κακλαμάνη ότι «είναι αυτονόητο ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να παίζουν το ρόλο του κατήγορου και η Ελλάδα σε εκείνο του κατηγορουμένου…», όπως δήλωσε σε αναφορά με την υπόθεση της τρομοκρατίας…

            Σχετικά με τις θέσεις της αμερικανικής διοίκησης σε σχέση με την Ελλάδα, ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, δήλωσε ότι «δεν αναμένουμε αλλαγή στάσης των ΗΠΑ». Οι δηλώσεις έγιναν σε συνέντευξη του κ. Παπανδρέου στην εφημερίδα «Ημερησία». Παρ’ όλ’ αυτά, δηλώσεις του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών υπέρ της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων, που έγιναν στις 15/2/01, φαίνεται να μη συμφωνούν με τις εκτιμήσεις του κ. Παπανδρέου.

            Με δηλώσεις του από το Νέο Δελχί, ο Έλληνας πρωθυπουργός ζήτησε από την Τουρκία να αναλάβει πρωτοβουλίες, ώστε να βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σύμφωνα με τον κ. Σημίτη, «η Ελλάδα έχει πάρει μια σειρά πρωτοβουλιών για την ειρήνη και τη συνεργασία στην περιοχή. Είναι ώρα να πάρει πρωτοβουλίες και η Τουρκία…».

            Εκπρόσωποι των αθηναϊκών μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) καταγγέλλουν στον κυβερνητικό εκπρόσωπο ότι, σύμφωνα με πληροφορίες τους, η νέα αμερικανική διοίκηση στρέφεται ανοιχτά προς άλλες κατευθύνσεις «και βγάζει την Ελλάδα έξω από τα Βαλκάνια» (Σταματόπουλος, G . Gov . Press Briefing 1/2/01).

            Ο Ραούφ Ντενκτάς των Τουρκοκυπρίων καταγγέλλει ότι «οι Έλληνες θέλουν μονοκτησία τους την Κύπρο» ( Turkish Press Review 26/1/01). Η εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» της Τουρκίας κατηγορεί τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών ότι δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις με την Τουρκία με την αποδοχή παραμονής του μουφτή της Κομοτηνής έως το 2010.

FYROM

            Ύστερα από απραξία χρόνων ξαφνικά επανήλθαν στη δημοσιότητα οι συζητήσεις για το θέμα της ονομασίας της FYROM . Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο των Αθηνών, «η βελτίωση του κλίματος μεταξύ των δύο χωρών συμβάλλει και στο θέμα της ονομασίας». Για την τάξη και μόνον υπενθυμίζω το ιδιαίτερο ενδιαφέρον, που έχει ο Αμερικανός πρόεδρος και η οικογένειά του για τα Σκόπια. Στις 15 Φεβρουαρίου όλες σχεδόν οι εφημερίδες των Σκοπίων αναφέρονται στην απόφαση του προέδρου Γκεοργκίεφσκι για αποδοχή «διπλής ονομασίας».

            Μιλώντας σχετικά στον τηλεοπτικό σταθμό «Α1» των Σκοπίων, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι «η ΠΓΔΜ και η Ελλάδα ξεπέρασαν πολλά θέματα ταμπού, που υπήρχαν στο παρελθόν… Και συμπλήρωσε ότι «βασικά θα πρέπει να πούμε ότι έχουμε τη βούληση να ξεπεράσουμε τα εμπόδια, που υπάρχουν εξαιτίας της ύπαρξης του προβλήματος της ονομασίας…».

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι πιθανές ονομασίες είναι «Νέα Μακεδονία» ή «Βόρεια Μακεδονία». Για πρώτη φορά ύστερα από την κάθοδο των Σλάβων στην ελληνική χερσόνησο η Μακεδονία αντιμετωπίζει έναν πραγματικό κίνδυνο σαν χώρος εθνικά και φυλετικά ομοιόμορφος με την υπόλοιπη Ελλάδα.

            Η ανικανότητα και η αδυναμία των υπεύθυνων πολιτικών, που διαχειρίζονται τις τύχες του ελληνικού κράτους, και η τέλεια έλλειψη οραματισμών από κοινού με την επιθυμία τους να δηλώσουν προθυμία και υποταγή στους διεθνείς εντολοδόχους τους οδήγησαν τη χώρα στο σημείο επεμπόλησης των δικαιωμάτων της ταυτότητας και του ονόματος ενός αιματοβαμμένου μαρτυρικού ελληνικού χώρου από τα βάθη της ιστορίας.

Τα γεγονότα αυτά, όπως ήταν επόμενο, ξεσήκωσαν κύμα ανησυχίας και αμηχανίας μεταξύ των οργανώσεων των αποδήμων Ελληνομακεδόνων. Ύστερα από επίσκεψη στο Εθνικό Κέντρο η ηγεσία της μεγάλης παγκόσμιας οργάνωσης της Παμμακεδονικής απηύθυνε έκκληση προς την κυβέρνηση της Αθήνας να σεβαστεί τις εθνικές παρακαταθήκες και το διακριτικό όνομα των Μακεδόνων αρνούμενη την εκχώρησή του στους σφετεριστές. Η δήλωση εκείνη έχει ως εξής:

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ

ΤΩΝ ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ

ΗΠΑ-ΚΑΝΑΔΑ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ, ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

            Η κινητικότητα περί του ονόματος των Σκοπίων τον τελευταίο καιρό και οι διάχυτες φήμες για τη διευθέτησή του με τη χρήση επιθετικού ή τοπικού προσδιορισμού εμπεριέχοντος τον όρο «Μακεδονία» μας αναγκάζει να επανέλθουμε.

Δηλώνουμε ότι

1.       Η απόφαση του Συμβουλίου των Αρχηγών του 1992, κατά την οποία δεν θα αναγνωρισθούν τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» και τα παράγωγά του, πρέπει να είναι η αμετακίνητη πρόταση της ελληνικής πλευράς και συνάμα η αναγκαία προϋπόθεση για την τελική λύση.

2.       Τα δεδομένα, που υπαγόρευσαν την παραπάνω απόφαση, δεν έχουν αλλάξει, ώστε να δικαιολογούν αλλαγή σκέψεως εκ μέρους μας.

3.       Οι συζητήσεις για την αναγνώριση της σχισματικής εκκλησίας των Σκοπίων, με το όνομα «Μακεδονική Εκκλησία Αχρίδος ή Σκοπίων», είναι απαράδεκτες και επιζήμιες. Απαράδεκτες, γιατί επιβάλλουν ύπουλες επιδιώξεις. Επιζήμιες, τόσο για την ίδια την εκκλησία τους όσο και για την ορθοδοξία και το χριστιανισμό γενικότερα.

Εμμένουμε στα ψηφίσματα των τεραστίων ομογενειακών συλλαλητηρίων, που έλαβαν χώρα σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου και διαδήλωσαν την απόφαση των Πανελλήνων ότι δεν θα αναγνωρίσουμε ως «Μακεδονία» τα Σκόπια, και τα οποία έκτοτε ανανεώνονται συνεχώς με τα ετήσια περιφερειακά και παγκόσμια συνέδρια. Δεσμεύουν δε εμάς τους Μακεδόνες και γενικότερα τον Ελληνισμό.

Θεσσαλονίκη 26/2/2001

Η πρόεδρος της Παμμακεδονικής ΗΠΑ-Καναδά

Νίνα Πετροπούλου

Ο πρόεδρος της Παμμακεδονικής Αυστραλίας

Δημήτριος Μηνάς

Ο πρόεδρος της Παμμακεδονικής Ευρώπης

Πατήρ Παντελεήμων Γ. Τζορμπατζόγλου

Ο πρόεδρος Μακεδονικού Συλλόγου Νότιας Αφρικής-Γιοχάνεσμπουργκ

Δημήτριος Ζαμανής

            Από τη δική του πλευρά το δίδυμο Σημίτη-Γιώργου προσπάθησε να καθησυχάσει τα πνεύματα με τον ισχυρισμό της μη ύπαρξης κινδύνου, έστω και θεωρητικού.

            Στην αστεία προσπάθεια των «ειδικών» της κυβέρνησης να διασκεδάσει τους φόβους της ηγεσίας των Μακεδόνων της διασποράς, απάντησε η αντιπροσωπεία με απόσπασμα του εθνολογικού βιβλίου της υπηρεσίας πληροφοριών του Ναυτικού των ΗΠΑ σχετικό με τα Σκόπια, το οποίο αναφέρεται στο όνομα «Μακεδονία» και υποστηρίζει ότι στη χώρα αυτή ανήκουν φυσιολογικά και οι περιοχές του Πιρίν και του Αιγαίου.

            Σύμφωνα με το κείμενο, «οι Μακεδόνες (Σλάβοι) υποστηρίζουν ότι είναι απόγονοι των αυθεντικών Μακεδόνων του 6ου π.Χ. αιώνα… Οι ισχυρισμοί, ωστόσο, αυτοί συνάντησαν αντίδραση από άλλους, ότι οι Μακεδόνες είναι Έλληνες στα νότια, Βούλγαροι στα ανατολικά και Αλβανοί στα δυτικά, καθώς και Σέρβοι στα βόρεια. Η σημερινή επικράτεια της Μακεδονίας απλώνεται σε ένα τμήμα της αυθεντικής Μακεδονίας, η οποία ανάγεται στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η οποία έγινε το επίκεντρο συγκρούσεων σε σχέση με την ιστορία της. Ήταν δε εξαιρετικά μεγάλης σημασίας για τη FYROM να διεκδικήσει την ιστορία της, προκειμένου να διατηρήσει τη νομιμότητά της. Οι Έλληνες διεκδικούν το όνομά τους, οι Βούλγαροι διαμαρτύρονται για τη γλώσσα τους, οι Αλβανοί και οι Σέρβοι απειλούν τη διάσωση του νέου έθνους. Άσχετα, όμως, από τις χιλιάδες προβλήματα, που αντιμετωπίζουν οι Μακεδόνες, εμφανίζονται αποφασισμένοι να διατηρήσουν τον πολιτισμό και την ειρήνη…» (Country Handbook: Macedonia, United States Marine Corps Intelligence Activity, November 1999).

            Ο σχετικός χάρτης κάνει ακόμα πιο παραστατική την εικόνα του δράματος:

            Στα πλαίσια αυτών των εξελίξεων, τόσο ο Σημίτης όσο και ο επίδοξος διάδοχός του, Γιώργος Παπανδρέου, απέφυγαν να υπογράψουν τη συμφωνία για το όνομα. Μέρες, ωστόσο, αργότερα ο νέος τοποτηρητής της Νέας Τάξης, ο πρόεδρος Μπους, κάλεσε το Σημίτη σε τηλεφωνική συζήτηση παρουσία και του υπουργού Εξωτερικών, Γ. Παπανδρέου, και σχολίασε τα θέματα της περιοχής: «τα ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό και κυρίως εκείνο της FYROM ”. Οι δύο άνδρες συμφώνησαν να συναντηθούν με την πρώτη ευκαιρία.

            Ανεξάρτητα, ωστόσο, από την ειδησεογραφία του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (2/3/01), ο Αμερικανός πρόεδρος προέτρεψε τον Έλληνα πρωπυπουργό να δώσει μεγαλύτερες δυνατότητες και να αφήσει περισσότερες πρωτοβουλίες στο Γιώργο Παπανδρέου για μια γρήγορη επίλυση των τόσο καυτών προβλημάτων της περιοχής.

            Θα πρέπει να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι, σχολιάζοντας τα γεγονότα, το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Κατσανέβας υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός θα πρέπει να μετονομάσει το ΠΑΣΟΚ σε «Πανελλήνιο Δεξιό Αδέξιο Κίνημα», και παρομοίασε τους υπουργούς με «σαλίγκαρους» (Κυβερνητική Ενημέρωση 5/3/01).

            Η κ. Μαργαρίτα, πρώην Παπανδρέου, επίδοξη διάδοχος της Φρειδερίκης, στράφηκε στα ελληνικά δικαστήρια και ζήτησε την απαγόρευση αναδημοσίευσης των περίφημων επιστολών της προς το γιο της Γιώργο Παπανδρέου. Σύμφωνα με την προσφυγή, με τα τέσερα δημοσιεύματα του περιοδικού «Νέμεσις» θίχτηκε η προσωπικότητα της Παπανδρέου και έγινε προσπάθεια συκοφάντησής της».

            Από την Αθήνα έγινε γνωστό ότι ο τσάρος της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, αποφάσισε να συναντηθεί με το «φίλο και αντάδελφό του» Τζεμ, της Τουρκίας, στη Χίο. Η συνάντηση αυτή καθ’ εαυτή δεν προδίδει καμιά σπουδαία πολιτική ή διπλωματική πρόοδο στις σχέσεις των δύο χωρών, χαρακτηρίζεται όμως ως συμβολική και πραγματοποιείται στέλνοντας κάποιο μήνυμα εφησυχασμού στους στρατοκράτες της χούντας της Άγκυρας, οι οποίοι επιμένουν στην απαίτησή τους της επιστροφής της Χίου στην Άγκυρα!

            Θα πρέπει να τονισθεί ότι στο νησί αυτό εργάζεται μεθοδικά τα τελευταία χρόνια η προπαγάνδα των «δημοσιογράφων του Αιγαίου», ένα κατασκεύασμα πεμπτοφαλαγγιτών στην υπηρεσία του ΝΑΤΟ και των Μπίλντεμπέργκερ, το οποίο κάνει «πλύση εγκεφάλου» στους κατοίκους για τα ευεργετήματά τους από μια παρόμοια πιθανότητα.

            Παράλληλα, όμως, με μια νέα κίνηση «καλής θέλησης» η κυβέρνηση Σημίτη προσπάθησε να παρέμβει, προκειμένου να βοηθήσει τη γείτονα «σύμμαχο και φίλη» Τουρκία να ξεπεράσει την οικονομική κρίση, που τη μαστίζει. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η απόφαση αυτή πάρθηκε καθ’ υπόδειξη της Ουάσιγκτον. Όσο για την ανταπόκριση και κατανόηση που βρήκε από την άλλη πλευρά, δημοσίευμα της εφημερίδας της Λευκωσίας «Φιλελεύθερος» αναφέρει ότι «ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Ισμαϊλ Τζεμ, προειδοποίησε τους Ευρωπαίους ομολόγους του πως η χώρα του δεν θα μείνει αδρανής σε περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδεκτεί την Κύπρο στους κόλπους της πριν από την επίλυση του πολιτικού προβλήματος».

Αλβανοί

            Σύμφωνα με το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, από τους πρώτους ηγέτες, που θα επισκεφθούν την Ουάσιγκτον τον Ιούνιο, θα είναι ο Κώστας Σημίτης. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο πρόεδρος Μπους συνεχάρη τον Έλληνα πρωθυπουργό για τη συμβολή του στην ειρηνική εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

            Ομάδες αλβανοφώνων οπλοφόρων κτύπησαν μέσα στην επικράτεια των Σκοπίων, σκοτώνοντας τρεις άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας. Η κυβέρνηση αυτής της δημοκρατίας έκλεισε αμέσως τα σύνορα με το Κόσοβο και ζήτησε έκτακτη σύγκλιση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και τη δημιουργία αποστρατικοποιημένης ζώνης ανάμεσα στα σύνορα των δύο χωρών. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών αρκέστηκε να εκφράσει την ανησυχία της κυβέρνησης για τα γεγονότα.

            Την ίδια περίοδο οι συνέταιροι των μουσουλμάνων της Βοσνίας, Κροάτες, δήλωσαν ότι προτίθενται να αποχωρήσουν από τη διοικητική κοινοπραξία της νέας επαρχίας και να ανακηρύξουν δική τους διοίκηση.

            Συνεχίστηκαν οι επιθέσεις των ενόπλων ατάκτων των αλβανοφώνων της KFOR μέσα στα εδάφη της FYROM . Η κατάσταση πλέον αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη. Το θέμα απασχόλησε τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών με τον Αμερικανό συνάδελφό του, Κόλιν Πάουελ, στη σύντομη συνάντησή τους. Παράλληλα, έγινε γνωστό ότι η ελληνόφωνη μειονότητα της Βορείου Ηπείρου βρέθηκε στο επίκεντρο τρομοκρατίας Αλβανών οπλοφόρων χωρίς κανένας απολύτως να ενδιαφερθεί γι’ αυτούς.

Σκέψεις

            Για χρόνια τώρα οι συνεργάτες της επιθεώρησης προσπαθούν να ενημερώσουν τους αναγνώστες τους για τους θανάσιμους κινδύνους που εγκυμονούν οι πολιτικοί ακροβατισμοί του Γιώργου Παπανδρέου. Πράξεις και παραλείψεις, οι οποίες προβάλλουν, υποτιμούν και μειώνουν την κρατική υπόσταση της διοίκησης του Εθνικού Κέντρου.

            Πρώτα η αποδοχή των πιέσεων της Τουρκίας και η αυταρχική αλλαγή της σύνταξης του ψηφίσματος περί της γενοκτονίας των ελληνικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας το 1922. Σύμφωνα με τον τουρκικό τύπο, το 1923 η Ελλάδα υποχρεώθηκε σε καταβολή πολεμικής αποζημίωσης στην Τουρκία και ήταν υπεύθυνη για την κατάσταση ( Turkish Press Review 1, 2, 14). Ύστερα το Κυπριακό. Ακολουθούν τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, έρχεται η Θράκη, δημιουργούνται οι νέες συνθήκες στη Μακεδονία και το Κόσοβο.

            Δεν υπάρχει δε καμιά αμφιβολία ότι η διπλωματία των Σημίτη-Παπανδρέου οδηγούν την Ελλάδα ακριβώς σε εκείνο το σημείο που την είχε καταδικάσει η νέα διεθνής τάξη χωρίς καμιά σοβαρή λαϊκή αντίδραση.

            Κρίμα!