Ανοιχτή επιστολή – διαμαρτυρία

Ανοιχτό γράμμα προς τα ανεξάρτητα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης

            Με αφορμή το καρναβάλι της έκτακτης γενικής συνέλευσης στις 18/2/01 θα ήθελα να ρίξω ένα διαφορετικό τόνο μέσα σε εκείνο το αποκλεισμένο περιβάλλον.

            Μέσα στους παιανισμούς και στους φαμφαρονισμούς «οι αρχηγοί» επισφράγισαν τη θέλησή τους για την αγορά του «μοναδικού» οικοπέδου, για να κτισθεί η Κοινότητα, «Το Σπίτι του Ελληνισμού». Σάμπως τα τείχη κάνουν την πόλη. Ελληνίδες και Έλληνες έβαλαν την υπογραφή τους σε μια λευκή επιταγή.

            Μόνο για την εμπιστοσύνη, που έδειξαν τα 800 και πλέον «μέλη» της Κοινότητας, θα έπρεπε οι ιθύνοντες και ευθύνοντες, εκλεγμένοι και μη, να τα σεβαστούν και τα εκτιμήσουν στην πράξη. Μόνο στην Ελληνική Κοινότητα θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Ο Ελληνισμός χωρίς επίγνωση σύρθηκε στο βωμό της αυτοθυσίας. Όσο απλό και εύκολο παρουσιάστηκε το θέμα, τόσο πολύπλοκο και δύσκολο είναι.

            Κανένα ερώτημα από τα παρακάτω δεν απαντήθηκε την Κυριακή 18/2/01:

-  Γιατί δεν έγινε κατάλληλα η ανάλογη πληροφόρηση πάνω στο θέμα;

-  Δεν μπορούσε η Κοινότητα τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν από τη συνέλευση να έχει πληροφοριακό υλικό διαθέσιμο για τα μέλη, που θα ήθελαν να ξέρουν το θέμα πριν από την ψήφο; Και, αν μπορούσε, γιατί δεν το έκανε;

-        Γιατί παρουσιάστηκε μόνον ένα οικόπεδο για ψήφιση; Δεν έπρεπε να υπάρχει εναλλακτική εκλογή;

-        Γιατί δεν παρουσιάστηκε μελέτη σκοπιμότητας και καταλληλότητας του σχεδίου και του έργου για «Το Σπίτι του Ελληνισμού»;

-        Πόσο ήταν το χρέος της Κοινότητας το 1995 και πόσο είναι σήμερα;

-        Ποιες είναι οι τάσεις μετεγκατάστασης του Ελληνισμού σε όλο τον ευρύτερο πολεοδομικό χώρο του Τορόντο;

Απ’ ό,τι φάνηκε, όμως στη γενική συνέλευση επικράτησε η φιλοσοφία του «τα λόγια είναι τζάμπα», «τώρα που βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντε-έξι» και οπωσδήποτε παράβλεψαν το «δεν ταϊζεις το σκύλο που σε δαγκώνει». Δυστυχώς, η πρακτική, η απλότητα και η διόραση έλειπαν από την απόφαση της ψηφοφορίας.

            Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ας γίνει το γράμμα αυτό η αφορμή για να δει ο Ελληνισμός τις αιτίες του θέματος.

Ευχαριστώ,

Α. Μπαξεβανίδης