ΤΟΡΟΝΤΟ

ΕΚΜΤ: Η λογική του παραλόγου

Του Θωμα Στεφ. Σαρα

Ένα εκατομμύριο εξακόσιες πενήντα χιλιάδες ήταν χρεωμένη η Ελληνική Κοινότητα Μητροπολιτικού Τορόντο (ΕΚΜΤ) τα τελευταία είκοσι χρόνια σε εταιρία δανειοδότησης. Χρωστούσε, επίσης, άλλο ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες δολάρια στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος-Καναδά, σε έναν ειδικό λογαριασμό ( Line of Credit ), που της είχε παραχωρηθεί για να μπορεί να ανταποκριθεί στις άμεσες και πιεστικές ανάγκες της.

            Το χρεωστικό υπόλοιπο του δεύτερου λογαριασμού κατόρθωσε να μειώσει με δραστικές περικοπές των εξόδων για πρώτη φορά η διοίκηση του γιατρού Τάσου Καραντώνη, και να τον περιορίσει στις εξακόσιες χιλιάδες, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα, ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο διαχείρισης της διοίκησης του Κώστα Μενεγάκη. Είναι δε λογικό, σαν πρώτο μέλημα του προέδρου και της διοίκησής του να γίνει η μείωση ακριβώς αυτού του υπέρογκου χρέους, οι συμβατικές υποχρεώσεις του οποίου για την Κοινότητα απορροφούν ένα σημαντικό μέρος των ετήσιων εσόδων της.

            Παρ’ όλ’ αυτά, η διοίκηση της «νέας γενιάς» φάνηκε να αδιαφορεί τελείως για τους λογιστικούς κανόνες που διέπουν τα οικονομικά και, με το όραμα της ανέγερσης των «μαρμαρένιων Ηλυσίων» της ομογένειας του Τορόντο, προχώρησε στην πραγματοποίηση των σχεδιασμών της, παραβλέποντας τελείως το απραγματοποίητό τους.

            Έτσι, λοιπόν, και σύμφωνα με την ειδησεογραφία του «φιλικά προς τη διοίκηση προσκείμενου παροικιακού τύπου», 803 ένθερμοι οπαδοί της οπαδοί της ιδέας συγκεντρώθηκαν στην έκτακτη γενική συνέλευση και «ομόφωνα» ψήφισαν και έδωσαν εντολή στην τωρινή διοίκηση να προχωρήσει στη δικαιοπραξία αγοράς του οικοπέδου, πάνω στο οποίο θα ανεγερθεί το «σπίτι του Ελληνισμού», το «όνειρο της ομογένειας», το «πολιτιστικό κάντρο της ΕΚΜΤ».

            Στο σημείο αυτό ομολογώ ότι διακατέχομαι από τον πειρασμό να ευχαριστήσω για λογαριασμό των αναγνωστών μου τους 803 συμπατριώτες, οι περισσότεροι από τους οποίους εμφανίσθηκαν, ψήφισαν και ξαναχάθηκαν στα σκοτάδια της ανωνυμίας, από τα οποία είχαν ξαφνικά παρουσιαστεί για να «στηρίξουν το όνειρο και το όραμα» των ηγετών της παροικίας, ανεξάρτητα με το εάν και κατά πόσον υπήρχε και κάποια οικονομική μελέτη που να στηρίζει την προσπάθεια.

            Έτσι, λοιπόν, με εκείνη την «ιστορική» και πρωτοφανή «συμμετοχή» των 803 ατόμων καλύφθηκαν οι προϋποθέσεις, προβλέψεις και διατυπώσεις της σχετικής νομοθεσίας. Ο δε ηγέτης του οργανισμού προχώρησε στην υλοποίηση των αποφάσεων υποθηκεύοντας εξ ολοκλήρου, με πρώτη υποθήκη, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του οργανισμού και υπερδιπλασιάζοντας το χρέος του από 1.600.000 σε 3.100.000 δολάρια. Το νέο δάνειο του 1.500.000 δολ. έγινε προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό των 2,6 εκατομμυρίων, που ήταν αναγκαίο για την αγορά.

            Εάν αναλογισθεί, ωστόσο, ο παρατηρητής ότι στα 3.100.000 δολάρια του νέου ποσού του χρέους προς την εταιρία «Ντούκας» θα πρέπει να προστεθεί και εκείνο των 600.000 του “ Line of Credit ” προς την NBG Bank (ΕΤΕ), αντιλαμβάνεται ότι, πριν καν πάρουμε το οικόπεδο, αντιμετωπίζουμε ένα χρέος της τάξης των τεσσάρων εκατομμυρίων δολαρίων. Οι τρέχουσες υποχρεώσεις μας για την εξυπηρέτηση του ποσού αυτού σε νόμιμα επιτόκια της τάξης του 7% δημιουργούν ένα ποσό περίπου 280.000 δολαρίων το χρόνο χωρίς καμιά μείωση των κεφαλαίων δανεισμού.

            Επιπλέον, το οικόπεδο που αγοράστηκε είναι υποθηκευμένο σε ποσά πολύ μεγαλύτερα της «αγοραστικής» του αξίας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των πραγματογνωμόνων των τραπεζών, η πραγματική αξία αγοράς του οικοπέδου δεν ξεπερνά τα 1.450.000 δολάρια. Αυτός, εξάλλου, ήταν και ο λόγος που ο δανειοδότης ζήτησε και έλαβε πρώτη υποθήκη πάνω σε όλα τα περιουσιακά στοιχεία του κοινοτικού οργανισμού, επειδή το ποσό δανειοδότησης ήταν μεγαλύτερο από τη σημερινή αγοραστική αξία του οικοπέδου.

            Πέραν, όμως, αυτής της… «μικρολεπτομέρειας», το οικόπεδο που αγοράσαμε δεν παύει να αποτελεί μια έκταση γης ακαλλιέργητη και χωρίς κανένα εισόδημα. Με τα δεδομένα των οικονομικών υποχρεώσεων, που επιβαρύνθηκε η ΕΚΜΤ, δεν έχει πλέον άλλη επιλογή από εκείνη της αξιοποίησής του με άμεση οικοδόμηση του πολιτιστικού κέντρου. Για ένα έργο, όμως, όπως αυτό απαιτούνται το λιγότερο πέντε εκατομμύρια δολάρια, ποσό το οποίο όχι μόνο δεν έχει, μα – ακόμη χειρότερα – δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να βρει από δανειοδότη ο οργανισμός για τη χρηματοδότησή του.

            Προκειμένου δε να αρχίσουν κάποιες εργασίες, απαιτούνται οι σχετικές άδειες του δήμου και η υποβολή αρχιτεκτονικών σχεδίων. Σχέδια, ωστόσο, δεν υπάρχουν. Θα πρέπει να γίνουν, και μάλιστα το συντομότερο δυνατό, για να αξιοποιηθεί ο χρόνος.

            Είναι γνωστό ότι, προκειμένου να πάρει την έγκριση της αγοράς, η διοίκηση της ΕΚΜΤ ισχυρίσθηκε ότι οι δαπάνες του έργου θα καλύπτονταν από τις δωρεές των συλλόγων και εκείνες των κυβερνήσεων της Ελλάδας και του Καναδά. Οι μέχρι σήμερα εμπειρίες μας από την ανταπόκριση των συλλόγων θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν αποκαρδιωτικές. Ίδια περίπου είναι η κατάσταση και με τις προσφορές των ομογενών.

            Στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Τορόντο ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γρηγόρης Νιώτης, ξεκαθάρισε τις προθέσεις της κυβέρνησης της Αθήνας να συνεισφέρει «κάποιο μικρό ποσό» υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχουν σχέδια και προϋπολογισμοί χρηματοδότησης του έργου για την πραγματοποίησή του, κάτι που δυστυχώς δεν φαίνεται να υπάρχει.

            Όσο για την Οτάβα, κάτω από τις καλύτερες συνθήκες, ενδέχεται να προσφέρει το ποσό του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Για να συμβεί, όμως, κάτι τέτοιο, θα πρέπει και πάλι να υποβάλουμε σχέδια και μελέτες, που να δείχνουν ότι πράγματι προχωρούμε επί τη βάσει κοινής λογικής και όχι μόνο με τον ενθουσιασμό ορισμένων. Τέτοιες μελέτες, όμως, ούτε υπάρχουν μα και ούτε μπορούν να συνταχθούν σήμερα, άπαξ και η Κοινότητα δεν διαθέτει ούτε τον χρόνο ούτε και τις οικονομικές προϋποθέσεις για την εκπόνηση σοβαρής μελέτης.

            Για να ξαναπουληθεί το οικόπεδο, το θεωρώ μάλλον αδύνατο με την τιμή που το αγόρασε η άπειρη διοίκηση της «νέας γενιάς». Με δεδομένη, μάλιστα, την περίοδο επιβράδυνσης της οικονομίας του Καναδά και την αναμενόμενη οικονομική δυσπραγία των αγορών της Βόρειας Αμερικής, το μοναδικό που απομένει είναι να λάβουν τόσο ο πρόεδρος όσο και οι σύμβουλοι, από κοινού με τον Αλέξη Αλεξανδρή, το διπλωμάτη των Αθηνών - ο οποίος φέρει ακέραιη την ευθύνη του ηθικού αυτουργού – «δίσκο επετείας», τον οποίο θα περιφέρουν οπουδήποτε υπάρχει περίπτωση να βρεθούν χρήματα.

            Είναι φυσικό, ας μην το ξεχνούμε, ότι τα έργα γίνονται με καλούς προγραμματισμούς και σωστούς υπολογισμούς. Ποτέ δεν ξεκινούν από τη βάση του ενθουσιασμού. Ο ενθουσιασμός είναι καλός, πλην όμως δεν αρκεί για να καλυφθούν οι οικονομικές υποχρεώσεις έναντι τρίτων.

Η ευθύνη

            Είναι επόμενο, κάτω από το φως αυτής της ανάλυσης, να δημιουργούνται ερωτηματικά για τη μη ύπαρξη διαφωνιών ή αντιδράσεων μπροστά σε ένα τόσο ριψοκίνδυνο σχέδιο. Η αλήθεια, όμως, και πάλι είναι ότι πράγματι υπήρξαν φωνές λογικής, δηλαδή μέλη τα οποία ζήτησαν από τη διοίκηση της ΕΚΜΤ να αναφερθεί σε συγκεκριμένα σχέδια εσόδων και δαπανών.

            Δυστυχώς, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων, οι ιθύνοντες αυτού του ατοπήματος είχαν φροντίσει να δημιουργήσουν στη μάζα των παρισταμένων σχετικό φανατισμό. Όποιος τόλμησε να εκφραστεί διαφορετικά ή άφησε να διαφανεί κάποια δυσπιστία, απλά, αντί για απάντηση, γιουχαϊστηκε από τα «σεβόμενα» τις αρχές των δημοκρατικών παραδόσεων των προγόνων μας μέλη…

            Το κύρος και η αξιοπρέπεια του οργανισμού και η όλη εκστρατεία για την επιτυχία του έργου βασίσθηκε πάνω στις αρχές και τη φιλοσοφία της «άγνοιας». Μπροστά μπήκε ο «πατριωτισμός», ο ενθουσιασμός και το μεγαλείο του κοινοτικού οργανισμού. Όποιος διαφωνούσε, βρέθηκε στο επίκεντρο τραμπουκιστικών επιθέσεων, οι οποίες στόχευαν στη συκοφάντηση και ηθική δολοφονία του χαρακτήρα του.

            Προσωπικά ο υπογράφων υπήρξε στόχος παρόμοιας επίθεσης. Μπροστάρης αυτής της εκστρατείας ο γνωστός αναλφάβητος «δημοσιογράφος και εκδότης» της παροικίας, Βασίλης Σκλάβος - του οποίου ο βίος και η πολιτεία δημιουργούν αισθήματα εμετικών τάσεων - ο οποίος έγινε και ο σημαιοφόρος της ιδέας της αγοράς του οικοπέδου.

            Είναι, δυστυχώς, λυπηρό και μόνον το γεγονός ότι η «νέα γενιά» των ηγετών της ΕΚΜΤ επέτρεψε, έστω και από τις στήλες του γνωστού ανάτυπου της παροικίας του Τορόντο, να γίνει αναφορά σε ένα τόσο σπουδαίο και σημαντικό έργο. Θα έλεγα ότι έτσι έβαλε πάνω του την ταφόπετρα της αποτυχίας.

            Παρόμοιες επιθέσεις με τη μορφή του ανώνυμου λιβελογραφήματος δέχθηκε και ο γνωστός ομογενής επιχειρηματίας Γιώργος Γιαννόπουλος από άλλο έντυπο του κυκλώματος των υποστηρικτών της αποδοχής του σχεδίου για την πτώχευση της Κοινότητας, για λόγους τους οποίους δεν μπόρεσα να πληροφορηθώ (Εφημερίδα «Χρονικά»).

            Κάτω από αυτές τις συνθήκες και με αυτή τη φιλοσοφία επιστράτευσης ιδεών και αρχών τύπου Μακιαβέλι πέτυχε η διοίκηση της ΕΚΜΤ να αποσπάσει την «ομόφωνη» αποδοχή των προτάσεών της.

            Η εικόνα θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική, εάν ο πρόερδος και το επιτελείο του μας παρουσίαζαν κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο των προθέσεών τους με ποσά δαπανών και αναγκαίων κεφαλαίων. Με τον τρόπο αυτό θα βοηθούσαν στο σχηματισμό προσωπικών εντυπώσεων και γνώσης του θέματος. Και, λέγεται ότι η γνώση είναι δύναμη. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, δεν μας είπαν τίποτα το συγκεκριμένο. Μας μίλησαν αόριστα. Αναφέρθηκαν στον ενθουσιασμό και τις προθέσεις τους να ζητήσουν από τις κυβερνήσεις των δύο κρατών και τους συλλόγους να χρηματοδοτήσουν το έργο, κάτι που έχει αποτύχει τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

            Παρ’ όλ’ αυτά, και χωρίς καμιά συγκεκριμένη γνώση, οι 803 συμπάροικοι ψήφισαν «ομόφωνα» την καταστρεπτική οικονομικά πρόταση, αποδεικνύοντας έτσι στην πραγματικότητα πόσο αδύναμοι είναι, κάτι που θα μπορούσε ίσως να αιτιολογηθεί με τον χαρακτηρισμό της λογικής του παραλόγου… Συγχαρητήρια!