ΚΥΠΡΟΣ

Κύπρος, η ώρα του ΟΧΙ

Του Νικου Βορβολακου

«Μια κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στην προδοσία»

Θέσεις

Εάν ο Ελληνισμός δεν είχε την Κύπρο, όφειλε να την ανακαλύψει. Το έχουν ακούσει όλοι σχεδόν οι επώνυμοι, που κατά καιρούς ενημερώθηκαν στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς της Κύπρου.

            Ύψιστης γεωστρατηγικής αξίας «πλατφόρμα» σε έναν ιδιαίτερα ζωτικό χώρο για τα διαχρονικά συμφέροντα του Ελληνισμού, ανθρώπινο δυναμικό υψηλής στάθμης, που σε ώρα κρίσης αποδίδει ένστολο δυναμικό ανάλογο της στρατιάς του Έβρου, με αξιόλογο εξοπλισμό, αποθέματα και υποδομές και οικονομική ισχύς, με διπλάσιο κατά κεφαλήν εισόδημα από εκείνο της Ελλάδας, είναι τα βασικά στοιχεία ταυτότητας του κυπριακού Ελληνισμού. Ποιο άραγε έθνος στον πλανήτη δεν θα συνάθροιζε τα παραπάνω στην εθνική του ισχύ; Σε ποιο έθνος θα περίσσευαν; Σε ποιο έθνος, έστω και περιστασιακά, έστω και από ολίγους, θα θεωρούνταν μάλλον «μέγας πονοκέφαλος», μάλλον «μέγας μπελάς» εν όψει ή κατά τον χειρισμό των συναφών προβλημάτων; Εδώ, όχι μόνον οι εγγύς αλλά και πολλοί μακρινοί, έχουν επικαθήσει στη νήσο λόγω της ύψιστης γεωστρατηγικής της αξίας για την ευρύτερη περιοχή ή και αγωνίζονται να επικαθήσουν προκαλώντας το μέγιστο μέρος των τραγικών προβλημάτων και αδιεξόδων της.

            Η Ελλάδα είχε και ΕΧΕΙ περισσότερο παντός άλλου, ιστορικό χρέος και δικαίωμα να είναι ουσιαστικά παρούσα στην Κύπρο.

            Η Ελλάδα είχε και ΕΧΕΙ εθνικό χρέος και δικαίωμα περισσότερο παντός άλλου να είναι ουσιαστικά παρούσα στην Κύπρο.

            Η Ελλάδα είχε και ΕΧΕΙ νομικό χρέος και δικαίωμα ως εγγυήτρια δύναμη, περισσότερο παντός άλλου, να είναι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ παρούσα στην Κύπρο.

            Είναι;

            Εδώ, η Τουρκία, με ανύπαρκτα ουσιαστικά ή κατασκευασμένα εν πολλοίς «δικαιώματα», είναι πανταχού παρούσα από Αλβανία, Κόσοβο, Σκόπια μέχρι την Υπερκαυκασία και, φυσικά, στην Κύπρο με βασικό στόχο τον αποκλεισμό της Ελλάδας από εκεί. Έχει, βέβαια, εθνική πολιτική, που καθορίζει το ΣΕΑ (στρατηγοί) διαχρονικά και ούτε διανοείται να την παραβεί. Πρωθυπουργοί, υπουργοί, ακόμη και πρόεδροι «Δημοκρατίας» είναι «αναλώσιμα υλικά» πολλές φορές «μιας χρήσης» για τους Τούρκους στρατηγούς. Αλίμονο εάν δεν το έχουν συνειδητοποιήσει εδώ στο ΥΠΕΞ. Το έχουν;

Αναδρομές

            Το παραπάνω συναφές ερώτημα ακολούθησε εκτεταμένη ενημέρωση προς Έλληνα επίσημο στην πρεσβεία της Ελλάδας στη Λευκωσία προ τριετίας στην παρουσία του Έλληνα πρέσβη, του αείμνηστου Γιάννη Κρανιδιώτη, και λοιπών λειτουργών: «Και τέλος, ως απλός Έλληνας πολίτης, ερωτώ: η Ελλάδα επιφυλάσσει στον εαυτό της ρόλο και λόγο στα δρώμενα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου; Μιας περιοχής που, ενώ χαρακτηρίζεται για τη διαχρονική της αστάθεια, στην προσεχή πενταετία θα έχει τις διαρθρώσεις δυνάμεων και συμφερόντων, που θα καλύπτουν ολόκληρο τον 21ο αιώνα. Εμείς, η Ελλάδα, ο Ελληνισμός, θα είμαστε μέσα ή έξω από αυτές τις διεργασίες;» Ακολούθησε αμήχανη σιωπή.

            «Να διευκολύνω», συμπλήρωσα. «Εάν η απάντηση είναι ναι, όπως θέλω να ελπίζω, τούτο σημαίνει ουσιαστική ελληνική στρατιωτική και αεροναυτική παρουσία στην περιοχή, με βάση και τα δικαιώματα της εγγυήτριας χώρας. Εμείς εδώ σήμερα κτίζουμε τις προϋποθέσεις για τούτο και έχουμε ουσιαστική πρόοδο και ορατά αποτελέσματα. Εάν, όμως, η απάντηση, παρ’ ελπίδα, είναι όχι, τότε πολύ πιθανό να είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στην περιοχή, οπότε να ξαναμαζευτούμε στο Αιγαίο και να περιμένουμε τη ληξιαρχική πράξη θανάτου, όποτε έρθει».

            Η όποια έστω απάντηση εκκρεμεί ακόμη. Εδόθη, βέβαια, εν μέρει εμμέσως πλην όμως σαφώς με το χειρισμό των S -300. Έτσι δεν είναι, κύριε… Βέβαια, το ερώτημα ήταν και είναι αν η Ελλάδα επιφυλάσσει η ίδια στον εαυτό της ρόλο και λόγο, διότι ασφαλέστατα σχεδόν όλοι οι άλλοι, και οι εγγύς και οι μακρινοί, επιθυμούν και πασχίζουν για να μείνει η Ελλάδα εκτός της περιοχής για πάντα.

            Και για να προλάβω τους «ρεαλιστές», τους «σοφούς», τους «σώφρονες», τους «ειδικούς», τους «διεθνιστές» κλπ., κλπ., όλους δηλαδή αυτούς τους ουσιαστικά «ριψάσπιδες», που κάθε φορά κατά τα «συμφέροντά» τους, την «αφέλειά» τους, την «ιδεολογία» τους, τους «φόβους» τους, και τον αντίστοιχο μανδύα, απαντώ: Ναι, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις και σε ανθρώπινο δυναμικό και σε εξοπλισμούς (μπορούν να αυξηθούν και με διεύρυνση των αγορών) και σε υποδομές και σε οικονομική ισχύ. Και να μην ξεχνά κανείς πως η επένδυση στην εθνική άμυνα παράγει την ασφάλεια, δηλαδή τη βασικότερη, την κυρίαρχη προϋπόθεση για κάθε οικονομική δράση. Η ασφάλεια και μόνο εγγυάται ότι «αυτός που θα σπείρει, αυτός και θα θερίσει». Μόνο για το ηθικό, το βασικότερο, αλλά δύσκολα μετρήσιμο πολλαπλασιαστή ισχύος λαών και ενστόλων, έχω βαθιά ανησυχία. Στην Κύπρο είχε ανέλθει στο κατακόρυφο, αλλά και εδώ.

            Βασικός συντελεστής και απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαμόρφωση υψηλού ηθικού είναι η πίστη στις ηγεσίες, πολιτικές και στρατιωτικές. Χρειαζόμαστε μια «δράκα» ανθρώπων με όραμα, με φαντασία, με διορατικότητα, με εθνικά αντανακλαστικά, ανεξάρτητων, ασυμβίβαστων, ικανών να αφυπνίσουν, να διεγείρουν, να συνθέσουν, να εμπνεύσουν τις δυνάμεις του Έθνους. Ανθρώπους με μέγα ηθικό ανάστημα, αδιάφθορους, για να μπουν μπροστάρηδες, να δώσουν όραμα, τρόπο και σκοπό ζωής στους λαούς, στο έθνος. Υπάρχουν και τέτοιοι. Διαθέτει το Έθνος. Αν δεν τους βλέπουμε, να ψάξουμε. Θα τους βρούμε. Διότι λαοί χωρίς ηθικό δεν έχουν μέλλον και, όταν στην πράξη αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει, είναι πολύ αργά για δάκρια και για όλους.

            Οι εγκέφαλοι, με στόχο τη διαιώνιση και παραπέρα ενίσχυση της παρουσίας τους στη νήσο, διαχρονικά σχεδίασαν και, με εργαλείο τους τους ανεγκέφαλους αλλά και τους προδότες, μεθοδικά εφάρμοσαν όλες τις φάσεις του Κυπριακού. Οι ανεγκέφαλοι, αγνοούντες, με περισσή αφέλεια και μωρία, ενεργούσαν. Οι προδότες, γνωρίζοντες, απλά τις εντολές εκτελούσαν. Οι εγκέφαλοι, συνεπείς στο σχεδιασμό και με επιμέλεια, μετά το εθνικό έγκλημα του ’74, επέτυχαν σε πολιτικό επίπεδο να ολισθήσουμε στην «ομοσπονδία» και να κρατήσουν την Ελλάδα στο επίπεδο των «πλατωνικών διαμαρτυριών».

            Στο στρατιωτικό επίπεδο, με την κατασκευή του στρατιωτικού αεροδρομίου στο Λευκόνικο (έδαφος διακατοχής των Άγγλων, χρηματοδότηση ΝΑΤΟ), τη διατήρηση της Αμμοχώστου (λιμάνι – ναυτική βάση), τον εκσυγχρονισμό της βάσης επικοινωνιών του Αγίου Νικολάου μέχρι και πρόσφατα και της προετοιμασίας της βάσης της Δεκέλειας, κατασκεύασαν τις αναγκαίες υποδομές για την υποδοχή και μακρά εγκατάσταση μιας σύνθετης δύναμης ταχείας επέμβασης, ικανής να προστατεύσει διαχρονικά τα ζωτικά συμφέροντά τους στην ευρύτερη περιοχή.

            Παράλληλα αποθάρρυναν κάθε ουσιαστική ελληνική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο. Από το 1994, μέσα από μια ταχεία αναβάθμιση της ισχύος της Εθνικής Φρουράς, αλλά και της πολύπλευρης επιτέλους ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας, εφάνη ότι ετίθετο σε ουσιαστικό κίνδυνο όλος ο σχεδιασμός των εγκεφάλων και, μάλιστα, προ της τελικής φάσης.

            Ακολούθησε μια αέναη ροή πλειάδας «μεσολαβητών», διαφόρων προελεύσεων και επιπέδων, με στόχο πάντα να φέρουν την κατάσταση στο προηγούμενο για την πλευρά μας τέλμα. Το πέτυχαν μέσα και από το χειρισμό των S -300 και την κατακρήμνιση του ηθικού του κυπριακού και όχι μόνον Ελληνισμού. Το πέτυχαν; Εν όλω; Εν μέρει; Το εγγύς, το άμεσο, μέλλον θα δείξει.

            Η υπερδύναμη του πλανήτη, ορθώς πράττουσα για τα συμφέροντά της, ΚΑΤΕΠΕΙΓΕΤΑΙ για την ολοκλήρωση σε παγκόσμιο, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο όλων των αναγκαίων ρυθμίσεων, που θα της διασφαλίσουν τον πλήρη έλεγχο των πηγών ενέργειας σε πετρέλαιο (ή και ουράνιο) και των διοδεύσεών τους στην ευρύτερη και όχι μόνον περιοχή.

            Για την επίτευξη του τεράστιου αυτού γεωστρατηγικού στόχου τα μέσα δεν έχουν καμιά σημασία. Τούτο πρέπει να επιτευχθεί προ της ανάρρωσης της Ρωσίας ή της στρατιωτικής αναβάθμισης της Κίνας. Το κτίσιμο ενός τείχους από το Μαυροβούνιο-Αλβανία-Κόσοβο-Σκόπια-Βουλγαρία μέχρι και τα Εμιράτα, αναγκαία συνθήκη, φαίνεται να υλοποιείται με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Σε ρόλο πλατφόρμας η Ελλάδα για τα Βαλκάνια, με κάποιο φιλοδώρημα ως ανταμοιβή (οι πρόσφατες επιτυχίες μας στην Αλβανία-Βουλγαρία ας μας προβληματίσουν σωστά). Σε ρόλο τοποτηρητή για την Υπερκαυκασία κυρίως η Τουρκία με σοβαρά ποσοστά αντιπαροχής σε κάθε επίπεδο πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό. Άλλωστε, τα απαιτεί και τα παίρνει και με την απειλή της διακοπής της συνεργασίας. Σε ρόλο τοποτηρητή το Ισραήλ για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ποια η αντιπαροχή; Νομίζω όποια κατά περίπτωση θέλει, αφού τα όρια μεταξύ υπερδύναμης και Ισραήλ είναι πάντα δυσδιάκριτα.

Και η Κύπρος;

            Η Κύπρος, μια ευρεία αεροναυτική βάση (Λευκόνικο-Αμμόχωστος-ηλεκτρονική βάση Αγίου Νικολάου-Δεκέλεια-περιοχή Κοκκινοχωρίων) με μόνιμη εγκατάσταση μιας ταξιαρχίας ή και εγκατάσταση μιας ταξιαρχίας ή και μεραρχίας ταχείας επέμβασης (υπάρχουν και οι δύο) βεβαίως Αμερικανών. Μιας ευρείας βάσης και σύνθετης δύναμης, που θα επιτηρεί, επιχειρεί και διασφαλίζει πηγές και «δρόμους» ξηράς και θάλασσας των πετρελαίων της ευρύτερης περιοχής, πέραν του Ευξείνου-Υπερκακαυκασίας-Μέσης Ανατολής-ανατολικής λεκάνης Μεσογείου. Θα διασφαλίζει και το «τείχος» αλλά και θα «πειθαρχεί» κάθε ατακτούντα.

Μια τέτοια βάση τέτοιων αποστολών απαιτεί ένα πολύ υψηλό συντελεστή διαχρονικής βιωσιμότητας, ιδίως σε περιόδους κρίσης. Μόνο με τη δημιουργία ενός κρατικού μορφώματος, με χαλαρή έως ανύπαρκτη κεντρική εξουσία, απουσία συνοχής του λαού, αντιμαχόμενες φυλετικές και πολιτικές μερίδες, προβληματικές έως ανύπαρκτες δυνάμεις ασφαλείας, ανυπαρξία εθνικής άμυνας και ενόπλων δυνάμεων και λαού χωρίς ηθικό κλπ., κλπ. μπορεί να διασφαλιστεί. Ένας τέτοιο κράτος, υπό τις τοπικά κρατούσες συνθήκες, μόνο με μια λύση στη βάση της συνομοσπονδίας μπορεί να δομηθεί. Ένα κράτος, δηλαδή, μαριονέτα, με τα νήματα διά των βάσεων να καταλήγουν στην κεντρική υπερδύναμη, που διά μιας απλής κίνησης θα δημιουργεί κρίσεις, αντιπαραθέσεις, ανατροπές.

            Έτσι και για την υπηρέτηση αυτών των γεωστρατηγικών στόχων ευρισκόμεθα να έχουμε διολισθήσει από την ομοσπονδία, έτοιμοι να κατακρημνιστούμε στην άβυσσο της συνομοσπονδίας. Όμως, για την ολοκλήρωση χρειάζεται μια υπογραφή από την κυπριακή κυβέρνηση για τη νομιμοποίηση. Υπογραφή που ποτέ δεν δόθηκε. Υπογραφή που θα σήμαινε την πλήρη κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και βέβαιη εξαφάνιση του κυπριακού Ελληνισμού. Υπογραφή για τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων και όχι μόνον. Όποιος βάλει τέτοια υπογραφή σε λύση συνομοσπονδίας οποιασδήποτε μορφής και υπό οποιονδήποτε «μανδύα» να σημειώσει δίπλα και το «τετέλεσται» για τον κυπριακό και τον ευρύτερο Ελληνισμό στην περιοχή.

            Υπάρχει άραγε ελληνικό χέρι που να διαπράξει τέτοιο εθνικό έγκλημα; Πιστεύω όχι. Μας απειλούν με αναγνώριση του ψευδοκράτους. Ακόμη και με την αδελφοποίηση του Τέτοβου-Μόρφου (δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάτοικος του Τετόβου γνώριζε πού βρίσκεται η Μόρφου και το αντίθετο).

            Μας πιέζουν πολλαπλά. Εάν η αναγνώριση του ψευδοκράτους υπηρετούσε το γενικό σχεδιασμό, θα είχε γίνει προ πολλού. Αναγνώριση σημαίνει μονιμοποίηση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο. Δεν το θέλουν. Δυσκολεύομαι πολύ να πιστέψω ότι η υπερδύναμη ή οι εταιρίες πετρελαίου θα αφήσουν τα στόμια των αγωγών στο Τσεϊχάν ή και τη θαλάσσια οδό βόρειας Κύπρου στα χέρια των Τούρκων. Δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Η όποια λύση θα σημαίνει την απομάκρυνση των στρατευμάτων κατοχής, με συμβολική ίσως παρουσία. Ακόμη αναγνώριση θα σημαίνει ότι η γραμμή αντιπαράθεσης (ΓΚΠ) θα γίνει σύνορα ουσιαστικά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Τούτο θα φέρει την Ελλάδα εκούσα-άκουσα δυναμικά και στρατιωτικά παρούσα εκεί και ως εγγυήτρια δύναμη, με τη συγκρότηση μιας στρατιάς από Ελληνοκύπριους και εξ Ελλάδος και με σημαντική μόνιμη αεροναυτική παρουσία. Είναι το τελευταίο που θα ήθελαν να συμβεί οι εγκέφαλοι.

            Σε τέτοια περίπτωση, οι σχεδιασμοί ανατρέπονται ριζικά, κάτι αδιανόητο λόγω και της απειλής δημιουργίας παρατεταμένης αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή. Γνωστόν ότι οικονομικές δράσεις και ανασφαλείς περιοχές δεν συμβαδίζουν παρά μόνο ως φαιά ή μαύρα συμφέροντα, και εδώ κάθε άλλο παρά για κάτι τέτοιο πρόκειται. Εδώ πρόκειται για σοβαρότατα γεωστρατηγικά συμφέροντα υπερδυνάμεων με σοβαρότατες επενδύσεις και τεράστια πολιτικά και οικονομικά κέρδη.

            Σεβαστέ κύριε πρόεδρε της Κυπριακής Δημοκρατίας, μεγάλε αδελφέ, είναι, πιστεύω βαθιά, τώρα η ώρα του ΟΧΙ. Ναι σε μια λύση, επιτέλους, που διασφαλίζει πλήρως και διαχρονικά την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού και τα συμφέροντα του ευρύτερου Ελληνισμού στην περιοχή. Και, γιατί όχι, και την επιβίωση των Τουρκοκυπρίων. Διαφορετικά, ΟΧΙ. Υπάρχει και ο ΑΓΡΟΣ. Για να υπάρχει και ο ΑΓΡΟΣ.

            Άλλωστε γνωρίζετε καλύτερα παντός άλλου ότι οι κατεπειγόμενοι μπορούν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δώσουν δίκαιη και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό. Αν πρόκειται να υπάρξει αμερικανική στρατιωτική παρουσία, να περάσει μέσα από το τέλος της τουρκικής κατοχής.

            «Την Πατρίδα ουκ ελάσσω παραδώσω… και ιερά τα Πάτρια τιμήσω» μας λέγατε και χειροκροτούσαμε. «Ου καταισχύνω όπλα τα ιερά» λέγαμε και τα γράφαμε και στις προμετωπίδες εκεί στην Έκθεση. Δεν τα ντροπιάσαμε. Εκπατρίσαμε μερικά από τα κυριότερα. Ποια η αντιπαροχή; Ο εμπαιγμός. Τα σημερινά; Μπορούν και τώρα τα όπλα αυτά να επιστρέψουν στον αρχικό τους προορισμό. Δική σας η ευθύνη. Δική σας και η απόφαση. Μεγάλη η μοναξιά σε τέτοιες μέρες και ώρες. Είναι η μοίρα του πρώτου. Δεν είστε, όμως, μόνος σε τέτοια περίπτωση. Έχετε μαζί σας τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Κύπρου και Ελλάδας. Των Λαών. Ίσως και των Τουρκοκυπρίων. Για τους άλλους εσείς γνωρίζετε. Εγώ ΟΧΙ…

            Έχετε, όμως, πάντα το βαθύ σεβασμό μου.

Ο Νίκος Βορβολάκος είναι αντιστράτηγος ε.α., επίτιμος διοικητής Α΄ Στρατιάς, πρώην αρχηγός Εθνικής Φρουράς Κύπρου. Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στην ημερήσια εφημερίδα της Αθήνας «Αθηναϊκή» και αναδημοσιεύεται με την έγκριση και αποδοχή του συντάκτη.