ΕΛΛΑΔΑ

Το δίδαγμα του 1821

Του Ιωαννη Ν. Αντωνακεα

Αντιστρατηγου έ.α.

            Ήταν λίγοι, είχαν όμως ψυχή ελληνική. Ήταν Έλληνες και χριστιανοί. Και «για του Χριστού την πίστιν την αγία και της Πατρίδας την ελευθερία» κατήλθαν στον Αγώνα.

            Σχεδόν άοπλοι εν συγκρίσει με τον εξοπλισμό του αντιπάλου, αλλά πλημμυρισμένοι από πίστη προς το δίκαιο του αγώνα και από αγάπη προς την Πατρίδα έλαβαν τη μεγάλη απόφαση να αγωνισθούν κατά της κραταιάς τότε οθωμανικής αυτοκρατορίας. Στο σύνθημά τους «Ελευθερία ή θάνατος» περικλείεται η αποφασιστικότητα των γενναίων αγωνιστών του 1821 να φέρουν εις πέρας αντί πάσης θυσίας τον ιερό, τίμιο και εθνικό αγώνα, τον οποίο ανέλαβαν.

            Το επιβεβαίωσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάστασιν, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι ήμεθα, ούτε πως δεν έχομεν άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, αλλά ως μία βροχή έπεσεν εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας».

            Το είπε και ο Μακρυγιάννης: «Δεν είχαμεν ούτε όπλα οι περισσότεροι, ούτε τ’ αναγκαία του πολέμου όλοι. Αποφάσισαν οι νοικοκυραίοι ότι η τυραγνία των Τούρκων δεν υποφέρεται πλέον. Και δι’ αυτή την τυραγνία αποφασίσαμεν να σηκώσωμεν άρματα. Είτε θάνατος, είτε λευτεριά».

            Το διακήρυξαν και οι αγωνιζόμενοι Έλληνες κατά την Εθνική Συνέλευση στο Άστρος: «… Ή να ανεξαρτηθώμεν εντελώς, έθνος χωριστόν, αυτόνομον και ανεξάρτητον, ή με τα όπλα εις τας χείρας όλοι οι Έλληνες να καταβώμεν εις τους τάφους, αλλά χριστιανοί και ελεύθεροι».

            Με αυτά τα ιδανικά αγωνίσθηκαν οι Έλληνες, με αυτά απελευθέρωσαν ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού χώρου, με αυτά επεξέτειναν τα όρια της πατρίδας. Με αυτά τα ιδανικά διατήρησαν κατόπιν την ελευθερία τους. Αλλά αυτά τα ιδανικά, συνυφασμένα με τις ελληνικές παραδόσεις και με το ελληνοχριστιανικό ιδεώδες, αμφισβητούν οι υπηρέτες του υλισμού και του σκοταδισμού. Αυτοί βλέπουν προς άλλους ορίζοντες. Αλλά εμείς, οι έχοντες πίστη, ας προχωρήσουμε εμπρός και ας αφήσουμε τους σκοταδιστές στην άκρη, μέχρις ότου το ποτάμι του χρόνου και της ιστορίας καλύψει τις ιδέες τους ως άχρηστα αντικείμενα.