ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΗΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Ιωάννης
Μπουγάς
Αυτές
τις ημέρες που ο όπου Γης Ελληνισμός
γιορτάζει τον ηρωϊκό ξεσηκωμό του
ελληνικού έθνους κατά του Τούρκου
δυνάστη, το περιεχόμενο του βιβλίου της
Έκτης Δημοτικού πληγώνει ακόμη
περισσότερο.
Η
εν γένει τηλεγραφική και υπερβολικά
σύντομη περιγραφή όλων των
σημαντικών
ιστορικών γεγονότων της περιόδου που
καλύπτει το βιβλίο (Επανάσταση του 1821,
Βαλκανικοί Πόλεμοι, Έπος του 40) είναι
ιδιαίτερα αισθητή και αδικαιολόγητη.
Γιά την Επανάσταση του 1821 το βιβλίο δεν
δίδει καμιά ουσιαστική περιγραφή. Η Μάνη,
οι Μανιάτες και οι ηγέτες τους,
απουσιάζουν από το βιβλίο, όπως και
τα Καλάβρυτα, η Αγία Λαύρα και όλοι
σχεδόν οι στρατιωτικοί, θρησκευτικοί
και πολιτικοί ηγέτες της Επανάστασης. Το
Μανιάκι, ο Ζάλογγος, η Αραπίτσα, το
Βαλτέτσι, οι σφαγές της Χίου και των
Ψαρών, δεν αναφέρονται. Η έξοδος του
Μεσολογγίου, που τυγχάνει μιάς σύντομης
μνείας, παρουσιάζεται σχεδόν σαν
ομαδική εκδρομή στην εξοχή γιά αλλαγή
αέρος από την βαρειά ατμόσφαιρα της
πόλης.
Το
ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από τους
αρμοδίους, κυρίως του Υπουργείου
Παιδείας αλλά και την συγγραφική ομάδα,
όταν τελικά δεχθούν να μελετήσουν
σοβαρά τους λόγους της ασκούμενης
κριτικής, είναι γιατί χρειαζόταν να
γίνει αυτή η δραστική αλλαγή στο
περιεχόμενο του βιβλίου Ιστορίας. Η
Ιστορία παραμένει η ίδια! Δεν άλλαξε!
Είναι σήμερα η ίδια όπως ήταν όταν
εγράφει και το προηγούμενο βιβλίο!
Μήπως
η Ελλάδα μετεβλήθει εν τω μεταξύ σε
Δημοκρατία της Μπανάνας όπου η Ιστορία
αλλάζει περιοδικά, σύμφωνα με το ποιά
ομάδα κυβερνά, ώστε να απαλειφθούν
αναφορές σε κάποια ανεπιθύμητα πρόσωπα
ή γεγονότα?
Αν
είχε κριθεί χρήσιμο ή αναγκαίο να
εισαχθούν στο βιβλίο κάποια στοιχεία
γιά επί πλέον ιστορικές πηγές, από τις
οποίες οι μαθητές, εκμεταλλευόμενοι την
σύγχρονη τεχνολογία, θα μπορούν να
ευρύνουν τις γνώσεις τους, αυτό ήταν
δυνατόν να επιτευχθεί χωρίς την
ταυτόχρονη αλλοίωση της Ιστορίας. Τα
βιβλία ιστορίας οφείλουν να ακολουθούν
τον βασικό κανόνα που έθεσε χιλιάδες
χρόνια πριν ο Θουκιδίδης: «Η Ιστορία
είναι μόνιμη και όχι ότι ακούγεται
ευχάριστα μιά συγκεκριμένη στιγμή ή σε
ένα συγκεκριμένο ακροατήριο».Ούτε
πρέπει να αλλοιώνονται τα ιστορικά
γεγονότα σαν επέκταση διακρατικής
πολιτικής, όπως φαίνετα ότι γίνεται με
την περίπτωση του βιβλίου της Έκτης
Δημοτικού με την γείτονα Τουρκία.
Μήπως επιρεάσθηκαν κάποιοι από την
πεντηκονταετή περίοδο 1923-1973 της σχετικά
φιλικής γειτονίας με την Τουρκία (που
και τότε είχαμε τα δραματικά γιά τους
Έλληνες γεγονότα του 1955 και του 1964) και
προσπαθούν να την επαναφέρουν με
μονόπλευρες παραχωρήσεις αυτής της
μορφής? Με τον εξαγνισμό της Οθωμανικής
αυτοκρατορίας, την αποσιώπηση των
ιστορικών γεγονότων της Επανάστασης του
1821, και την διαστρέβλωση άλλων, όπως
είναι η Μικρασιατική Καταστροφή, και οι
γενοκτονίες του Πόντου και της Ιωνίας?
Αν αυτό συμβαίνει, οι υπαίτιοι πρέπει να
συνέλθουν και να αναλογισθούν την φθορά
που επιφέρουν στο εθνικό συναίσθημα των
νέων γιά αντίσταση στον εξ Ανατολής
κίνδυνο που στην πραγματικότητα δεν
εξέλειπε ποτέ.
Βέβαια
το βιβλίο αυτό της Ιστορίας, αν
πραγματικά μπορεί να θεωρηθεί κάτι
τέτοιο, έχει και σωρείαν άλλων
προβλημάτων. Όμως, ο διάλογος που έχει
ξεσπάσει γιά το βιβλίο έφερε στην
επιφάνεια και τις περίεργες απόψεις
πολλών προσώπων με ευρεία απήχηση στην
Ελληνική κοινή γνώμη. Θα αναφέρω τρεις
περιπτώσεις.
Πρώτον,
η δημοσιογραφική ομάδα «Ιός» της
Κυριακάτικης Ελευθεροπτυπίας, ούτε λίγο
ούτε πολύ υποστήριξε την θέση ότι εμείς
οι Έλληνες της Διασποράς δεν πρέπει να
έχουμε λόγο στο θέμα του βιβλίου
Ιστορίας επειδή ζούμε εκτός Ελλάδος.
Σχολιάζοντας την συλλογή υπογραφών γιά
την απόσυρση του βιβλίου, γράφουν: “...Η
μελέτη των υπογραφών έχει ενδιαφέρον:
Από τους 3.736 που είχαν υπογράψει ώς την
περασμένη Τρίτη, 36 είναι αξιωματικοί ε.α.
(οι 5 στρατηγοί) και 8 εν ενεργεία, 7 ιερείς,
64 δάσκαλοι και 137 καθηγητές, ενώ 11
δηλώνουν ιστορικοί. Τουλάχιστον 275
αναφέρουν ως τόπο διαμονής την Κύπρο, 46
τον Καναδά, 23 την Αυστραλία κι 162 τις ΗΠΑ -απαιτούν
δηλαδή αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα
μιας άλλης χώρας απ' αυτή στην οποία ζουν
και εργάζονται!...”
(Ελευθεροτυπία
18-02-07). Αυτό δε το έγραψαν λίγες εβδομάδες
πριν την 25-η Μαρτίου που γιορτάζουμε και
την συμβολή της Φιλικής Εταιρίας στην
Αναγέννηση του έθνους.
Δεύτερον,
ο δημοσιογράφος Ι.Κ.Πρετεντέρης, ο
οποίος σε άρθρο του στο Βήμα της 11-ης
Μαρτίου, χησιμοποιεί ιδιαίτερα σκληρούς
χαρακτηρισμούς εναντίον όσων κάνουν
κριτική στο βιβλίο,και μεταξύ άλλων τους
αποκαλεί «φασιστοειδείς εθνικιστές».
Τέλος,
μιά ομάδα καθηγητών –Α. Λιάκος, Β.
Παναγιωτόπουλος, Χ. Λούκας, Η.
Νικολακόπουλος, Σ. Πεσματζόγλου- σε
συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν στην
Αθήνα, δεν περιορίσθηκαν στις θετικές
κρίσεις τους γιά το βιβλίο, αλλά
υποστήριξαν ότι όλοι εμείς που δεν
ανήκουμε στην μικρή ομάδα των καθηγητών
ιστορικών δεν έχουμε το δικαίωμα να
εκφέρουμε την γνώμη μας γιά το θέμα! Κατ’αυτούς,
η κριτική που ασκείται στο βιβλίο έχει «εξωεκπαιδευτική
και εξωεπιστημονική προέλευση» και έχει
«ιδεολογικές προεκτάσεις».
Σαν
απάντηση στους εν λόγω κυρίους
καθηγητές, εγώ δεν αντιλαμβάνομαι τι
επιστημονικό περιέχει η περιγραφή του
έπους του 40, στην σελίδα 109 του βιβλίου «Οι
Έλληνες, το 1940-41, απομακρύνουν τα ιταλικά
στρατεύματα από τα ελληνοαλβανικά
σύνορα, σημειώνοντας σημαντικές νίκες.».
Ή αυτή η περιγραφή στην σελίδα 100 των
σφαγών των χριστιανών στην Σμύρνη «Στις
27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός
μπαίνει στην Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες
συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας
να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την
Ελλάδα.».
Ούτε
αντιλαμβάνομαι γιατί, κατά τους εν λόγω
κυρίους καθηγητές, αυτοί που κάνουν
κριτική στο βιβλίο βασίζονται στις
ιδεολογικές τους θέσεις, και δεν κάνουν
το ίδιο οι συγγραφείς του βιβλίου που
στην σελίδα 112 περιγράφουν την εμφύλια
διαμάχη του 1946-49 ως εξής: «Η απελευθέρωση
βρίσκει, ετσι, την Ελλάδα χωρισμένη στα
δύο. Από την μια μεριά είναι το ΕΑΜ, το
οποίο από το Μάρτιο του 1944 έχει
σχηματίσει την «Κυβέρνηση
του
Βουνού». Από την άλλη βρίσκεται η
εξόριστη ελληνική Κυβέρνηση του βασιλιά,
ο Ε.Δ.Ε.Σ., και η Ε.Κ.Κ.Α. Η Κυβέρνηση
Εθνικής Ενότητας, η οποία σχηματίζεται
από τις δύο παραπάνω κυβερνήσεις, δεν
καταφέρνει να αποτρέψει τον Εμφύλιο
πόλεμο, που ξεσπά το 1946, ανάμεσα στο
δημοκρατικό στρατό και την κυβέρνηση.»
Είναι
καιρός η Υπουργός Παιδείας να
προχωρήσει από την απλή παραδοχή ότι το
βιβλίο έχει ελλείψεις και προβλήματα,
στο επόμενο βήμα και να αποσύρει το
απαράδεκτο αυτό βιβλίο.
Οι «Εφιάλτες» του Ελληνικού Έθνους
κατά καιρούς παρουσιάζονται με διάφορες
μορφές.
Δρ.
Ιωάννης Μπουγάς
Στατιστικός,
Μόντρεαλ
