Πίσω στο ευρετήριο

  Ποντιακή Γενοκτονία: Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Ένας ολόκληρος λαός, ένα προοδευτικό κομμάτι του ελληνισμού, που για αιώνες ολόκληρους έκανε αισθητή την παρουσία του στην περιοχή του Πόντου και με τη σκληρή δουλιά του έκτισε πύργους προσωπικής και εθνικής καταξίωσης, ο οποίος ξαφνικά έσβησε σαν φωτεινός μετεωρίτης, η πτώση του οποίου είναι αποτέλεσμα εξωτερικών παραγόντων, και η πορεία του οποίου  δεν αφήνει πίσω του τίποτα περισσότερο από τα χνάρια μιας φλεγόμενης τροχιάς η οποία τον οδηγεί στη καταστροφή του.

Η Γενοκτονία των Ποντίων, χωρίς αμφιβολία, ήταν η πρώτη των Γενοκτονιών του περασμένου αιώνα. Ξεκίνησε το 1914 και συνεχίστηκε μέχρι τον αφανισμό μιας ζωντανής ελληνικής οικογένειας. Το χειρότερο δε είναι ότι παρά το γεγονός ότι πέρασε έκτοτε ένας ολόκληρος αιώνας, υπήρξε και παρέμεινε στη ιστορία ένα “έγκλημα χωρίς τιμωρία”.

Πριν χρόνια εδώ στο Τορόντο με πρωτοβουλία δύο ομογενών, για πρώτη φορά διοργανώθηκαν εκδηλώσεις με θέμα την καταδίκη της Ποντιακής Γενοκτονίας από την Τουρκία και τη δημιουργία μνημείου προς τιμή των θυμάτων της. Η δεύτερη των εκδηλώσεων που διοργανώθηκε στο Πανεπιστήμιο  Ryerson του Τορόντο, κατόρθωσε να συγκεντρώσει έναν μεγάλο αριθμό ακαδημαϊκών και εκπροσώπων των διαφόρων κοινοτήτων του πολύ-πολιτιστικού μωσαϊκού του Καναδά, αγνοήθηκε όμως τελείως τόσο από τον οργανωμένη όσο και την υπόλοιπη ομογένεια. Παρ’ όλα αυτά οι συγκεντρωμένοι πέρασαν ψήφισμα καταδίκης της Τουρκίας και ζήτησαν  την αναγνώριση της Γενοκτονίας από την διεθνή κοινότητα. Έκτοτε και μέχρι σήμερα ελάχιστα ακούστηκαν προς την κατεύθυνση αυτή στον βόρειο Αμερικανικό χώρο, σε αντίθεση με την Ευρώπη όπου ξεκίνησε μια οργανωμένη  προσπάθεια των εκεί ομογενών οι οποίοι ζητούν των αναγνώριση της Γενοκτονίας και την καταδίκη των υπευθύνων, εκείνου του  στυγερού εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

Πρόσφατα μια παρόμοια προσπάθεια ξεκίνησε στην παροικία με πρωτοβουλία του ζεύγους Μουρατίδη και την συμπαράσταση της αδελφότητας Ποντίων Τορόντο, της Ελληνικής Κοινότητας, της Παμμακεδονικής, της Κυπριακής Κοινότητας και του Ελληνό Καναδικού και Κύπριο Καναδικού Κογκρέσου.

Δεν έχουμε καμιά αμφιβολία ότι η προσπάθεια αυτή είναι αξιόλογη και θα πρέπει να υποστηριχθεί από ολόκληρη την ομογένεια ανεξάρτητα του τόπου της ιδιαίτερης καταγωγής του κάθε μέλους. Η σιωπηρή αποδοχή ενός παρόμοιου εγκλήματος ,δεν θα πρέπει να αφήνει αμφιβολίες, ότι αποτελεί ακόμα ποιό μεγάλο έγκλημα και ασέβεια στη μνήμη των αθώων και αδύναμων θυμάτων, ενώ παράλληλα ενθαρρύνει τους θύτες να το επαναλάβουν όταν τους δοθεί ευκαιρία και στο μέλλον.

Ενώ όμως η όλη προσπάθεια φαίνεται να ξεκίνησε πάνω στις στέρεες βάσεις της παν ομογενειακής συνεργασίας και συμβολής, περιέργως από το λεξιλόγιο των διοργανωτών αφαιρέθηκε κάθε στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να  διαφωτίσει και προωθήσει την μεγάλη υπόθεση της δικαιοσύνης και της τιμωρίας των δραστών.

Η όλη εκδήλωση διοργανώνεται κάτω από τον αθώο τίτλο: “Πόντος η αλησμόνητη Πατρίδα, τόπος προορισμού των Αργοναυτών”. Θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι το γεγονός αυτό πραγματικά μας ξαφνιάζει. Εάν οι διοργανωτές προσπαθούν με την εκδήλωση αυτή να ζητήσουν δικαιοσύνη για το χαμό 350.000 συμπατριωτών μας, αδικοσφαγμένων από το βάρβαρο χέρι των Οθωμανών, ας μας επιτραπεί να διαφωνήσομε μαζί τους. Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η εκδήλωση, δημιουργεί τελείως εσφαλμένες εντυπώσεις  από το μήνυμα που προσπαθούν να περάσουν και επιτρέπει την δημιουργία εσφαλμένων εντυπώσεων ότι η εκδήλωση αποβλέπει στην τουριστική προβολή μιας αλησμόνητης πατρίδας, το τόπο προορισμού των Αργοναυτών. Το γεγονός ότι ήδη έχει δοθεί η άδεια για τη διοργάνωση της ημερίδας και την φιλοξενία της έκθεσης φωτογραφιών στο κεντρικό προθάλαμο του εθνικού κοινοβουλίου του Καναδά, και το γεγονός ότι ο εντιμότατος πρόεδρος του κοινοβουλίου εμφανίζεται ως συν διοργανωτής αποτελεί ένα στοιχείο με ιδιαίτερη βαρύτητα για την επιτυχία της προσπάθειας. Το μοναδικό πάντως σημείο στο οποίο διαφωνούμε, για άλλη μια φορά, είναι η προετοιμασία και διάθεση του έντυπου πληροφοριακού υλικού το οποίο θα πρέπει να αναφέρεται απερίφραστα στο έγκλημα της Γενοκτονίας των Τούρκων, ως το πρώτο του είδους του 20 αιώνα και να ζητά την συνδρομή και βοήθεια κάθε πολίτη ο οποίος πιστεύει στην έννοια και αρχή της δικαιοσύνης να προσυπογράψει ένα σχετικό ψήφισμα για τη δικαίωση των αθώων θυμάτων αυτού του τρομακτικού εγκλήματος των στρατιωτικών και παραστρατιωτικών οργανώσεων της Τουρκίας, η οποία σε τελευταία ανάλυση συνεχίζει την ίδια πολιτική και πρακτική μέχρι σήμερα και για τον έλεγχο των Κούρδων. Επίσης είναι πολύ σοβαρό να βρεθούν τα σχετικά αρχεία του Πανεπιστημίου Ryerson με το ψήφισμα που πέρασε η ακαδημαϊκή κοινότητα σε σχέση με τη Γενοκτονία και να αναδημοσιευθεί στο υλικό που πρόκειται να διατεθεί την ημέρα της εκδήλωσης.

Το γεγονός ότι εδώ και χρόνια η ακαδημαϊκή κοινότητα ενός ανωτάτου ιδρύματος καταδίκασε την Γενοκτονία των Ποντίων, δημιουργεί ένα τρομερά ευνοϊκό κλήμα για τους διοργανωτές και διευκολύνει την αποδοχή του μηνύματος από εκείνους που θα θελήσουν να επισκεφθούν την έκθεση.

Τέλος ο ένας των διοργανωτών εκείνης της εκδήλωσης, παρουσίασε ένα θαυμάσιο αρχείο εκφραστικών φωτογραφιών από την γενοκτονία οι οποίες με κάθε θυσία θα πρέπει να συμπεριληφθούν στην έκθεση του Μάη. Το γεγονός ότι υπάρχουν προσωπικές διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών, σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να γίνει αιτία ώστε η όλη προσπάθεια να μην αποδώσει το αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Είναι καιρός να αντιληφθούν όλοι ότι παρόμοιες προσπάθειες δεν οργανώνονται για την προσωπική προβολή και τις φιλοδοξίες ατόμων, αλλά μάλλον για την ιστορική καταγραφή των στοχασμών και των προβληματισμών της κοινότητας.

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι οι δύο πλευρές θα θελήσουν να δώσουν λίγη προσοχή στη γνώμη μας.

“Πατρίδες”