Υπόθεση Κοινής
Λογικής
Ο
Καναδάς είναι μια χώρα η οποία συνεχίζει
να δέχεται καθημερινά μετανάστες.
Μετανάστες,
οι οποίοι καταφθάνουν στα λιμάνια και
αεροδρόμια της χώρας με οράματα και
ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο για
αυτούς και τα παιδιά τους. Είναι επόμενο
λοιπόν το ότι οι κυβερνήσεις της χώρας, -
ομοσπονδιακή και επαρχιακές-, οφείλουν
να συνδράμουν, κατά δύναμη, αυτή τους την
πρώτη εγκατάσταση, έτσι ώστε το
συντομότερο δυνατόν να μπορέσουν να
ξεπεράσουν τα φυσικά προβλήματα και
δυσκολίες που συνοδεύουν
και είναι συνυφασμένα με τη φύση της
μετανάστευσης. Ένα από αυτά, και ίσως το
σπουδαιότερο, είναι εκείνο της
κατοικίας. Έχοντας δε υπ’ όψη τα
υπέρογκα ποσά που ζητούν οι ιδιοκτήτες
διαμερισμάτων και σπιτιών στην ελεύθερη
αγορά, γίνεται αντιληπτό ότι για μια
οικογένεια η οποία πρόσφατα έφτασε στη
χώρα είναι αδύνατο να μπορεί να
ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αγοράς.
Άλλά όμως ο Καναδάς έχει δημιουργήσει
μια πραγματικά κοινωνική και
ανθρωπιστική παράδοση στον τομέα της
βοήθειας και προστασίας των οικονομικά
αδύνατων πολιτών του. Το ίδιο συμβαίνει
με την επαρχία του Οντάριο, την
πολυάνθρωπη και πλουσιότερη επαρχία της
χώρας, η οποία για δεκαετίες τώρα
εφαρμόζει το σύστημα ανέγερσης σπιτιών
και πολυκατοικιών για πολίτες και
οικογένειες με χαμηλό εισόδημα.
Η
θαυμάσια αυτή πολιτική, δυστυχώς,
φαίνεται να άλλαξε τελείως ύστερα από
την τελευταία οικονομική επιβράδυνση
που γνώρισε η χώρα, και των αναγκαίων και
δραστικών περικοπών των δαπανών του
δημοσίου που αναγκάσθηκαν να επιβάλουν
οι τότε κυβερνήσεις. Σήμερα, ωστόσο, η
κατάσταση αυτή έχει ξεπεραστεί, ο
Καναδάς και οι επαρχίες του γνωρίζουν
μια πρωτοφανή οικονομική ευρωστία και
τα ταμεία τους έχουν τη δυνατότητα να
καλύψουν τις βασικές ανάγκες των
πολιτών.
Αυτός
είναι και ο λόγος που τόσο η
ομοσπονδιακή κυβέρνηση του κ. Χάρπερ,
όσο και εκείνη της επαρχίας του Οντάριο
του κ. McGuinty,
άφησαν να χαθεί μια θαυμάσια ευκαιρία η
οποία θα έδειχνε το κοινωνικό πρόσωπο
και την φιλοσοφία των δύο κυβερνήσεων.
Δεδομένου ότι σήμερα στο Οντάριο μόνον
υπάρχει μια κατάσταση αναμονής ατόμων
και οικογενειών που ξεπερνούν τις 122.000.
Τα άτομα αυτά απελπισμένα προσβλέπουν
στη κυβέρνηση για να μπορέσουν να
τακτοποιήσουν τις ανάγκες κατοικίας
μέσα στα πλαίσια των οικονομικών
τους δυνατοτήτων. Δεδομένου μάλιστα του
γεγονότος ότι στα χρόνια που μας
έρχονται ένας μεγάλος αριθμός Καναδών
εργατών πρόκειται να συνταξιοδοτηθεί,
με αποτέλεσμα το περιορισμό εισόδημά
τους, αντιλαμβάνεται κανείς τη
σοβαρότητα του προβλήματος, με την οποία
δεν θέλησαν να ασχοληθούν, τόσο η
ομοσπονδιακή όσο και η επαρχιακή
κυβέρνηση. Την περασμένη χρονιά η νέα
ομοσπονδιακή κυβέρνηση του κ. Χάρπερ
διέθεσε για τη δημιουργία νέων
κατοικιών για άτομα μικρού εισοδήματος
το ποσό των 1.4 δις δολαρίων, τα οποία όμως
είχε υποσχεθεί νωρίτερα η κυβέρνηση των
Φιλελευθέρων του κ. Μάρτην, προκειμένου
να αντιμετωπιστεί το σοβαρότατο
κοινωνικό φαινόμενο ατόμων χωρίς στέγη,
τα οποία είχαν κατακλύσει τις μεγάλες
πολιτείες του Καναδά και τα
κοσμοπολίτικα και αστικά κέντρα, με
αποτέλεσμα να γεμίσουν τα πεζοδρόμια με
τα άτομα αυτά.
Και
όμως ο Καναδάς είναι μια από τις
πλουσιότερες διοικήσεις της γης, έχει δε
την δυνατότητα άνετα να καλύψει αυτές
τις κοινωνικές ανάγκες, βοηθώντας τους
πολίτες του οι οποίοι κράτησαν την
οικονομία της χώρας για μια ολόκληρη ζωή.
Αρκεί
μια συγκριτική ματιά με άλλες χώρες
ολόγυρα στην υδρόγειο για να μας πείσει
ότι η χώρα κάθε άλλο παρά αποτελεί πλέον
μοντέλο κοινωνικής πολιτικής, δεδομένου
ότι η Γαλλία και οι κάτω
χώρες παρουσιάζονται να διαθέτουν
ποσοστό ίσο με το 16 και 35 τις εκατό του
συνόλου των μονάδων κατοικίας για τις
ανάγκες ατόμων με μικρό ή περιορισμένο
εισόδημα.
Η
όλη κατάσταση εμφανίζεται πολύ
περιπεπλεγμένη εάν θελήσει να
αναλογιστεί κάποιος ότι το θέμα της
κατοικίας ανήκει στη δικαιοδοσία των
επαρχιακών κυβερνήσεων, ένα στοιχείο το
οποίο μολονότι αποτελεί πραγματικότητα
δεν παύει να υποχρεώνει και την
ομοσπονδιακή κυβέρνηση να συντρέξει την
προσπάθεια προκειμένου να
αντιμετωπιστεί το όλο θέμα.
Χωρίς
να θελήσουμε να παραβλέψουμε τις
δυνάμεις της αγοράς στη διαμόρφωση των
αξιών κατοίκησης, θα πρέπει να
ομολογήσουμε ότι οι νόμοι αυτοί δεν
μπορούν να έχουν απόλυτη εφαρμογή σε μια
χώρα η οποία δέχεται κάθε χρόνο πάνω από
150.000 νέο μετανάστες και η πλειονότητα
των οποίων για ένα σοβαρό χρονικό
διάστημα θα ζει με χαμηλό εισόδημα.
Είναι
καιρός λοιπόν για προγραμματισμούς για
το μέλλον προς τον τομέα αυτόν, εάν
πραγματικά δεν θέλουμε να γνωρίσουμε
εκπλήξεις κοινωνικών αναταραχών
παρόμοιες με εκείνες που γνωρίζει η
Γαλλία και άλλες χώρες της Ευρώπης.
“Πατρίδες”
