Το
μοιραίο λάθος του George Bush
Για μήνες ολόκληρους η διεθνής κοινότητα
δεχόταν τις πιέσεις των «γερακιών» της
Ουάσιγκτον, προκειμένου να συνταχθεί με
την πολιτική της βίας και να αποδεχθεί
των «ανάγκη» των σχεδίων εισβολής των
ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ στο Ιράκ. Όταν
όμως τελικά η διπλωματία της
υπερδύναμης απέτυχε να πείσει ακόμα και
τους συμμάχους της, αποφάσισε να
προχωρήσει μόνη της, ή μάλλον με τη
βοήθεια του γνωστού αποικιοκράτη και
πρώην δυνάστη των λαών της γης, τη
Βρετανία.
Και στην προσπάθειά τους αυτή οι δύο
εκφραστές της πολιτικής της βίας
αγνόησαν τελείως τα Ηνωμένα Έθνη και
έδειξαν πλήρη αδιαφορία για την κοινή
γνώμη και τη διεθνή νομιμότητα. Ήταν μια
έκφραση της νοοτροπίας και των
στοχασμών της νέας τάξης πραγμάτων, η
οποία πραγματικά προβλημάτισε και
δημιούργησε ερωτηματικά.
Η πολιτική αυτή, όπως ήταν επόμενο,
ξεσήκωσε καταιγίδες αντιδράσεων στη
διεθνή κοινότητα, διέσπασε συμμαχίες
και κοινωνικοοικονομικούς
συνεταιρισμούς και επέτρεψε να
σχηματισθεί η εντύπωση, ότι η θέληση των
ΗΠΑ αποτελεί το μοναδικό κριτήριο
νομιμότητας στην εποχή μας.
Η παγκόσμια κατακραυγή της διεθνούς
κοινής γνώμης και οι σθεναρές και
μαχητικές αντιδράσεις των πολιτών της
γης λίγο ή και καθόλου φάνηκε να
προβληματίζει τη διοίκηση Μπους.
Στην ουσία, με την απόφαση και
ενέργεια της αμερικανικής διοίκησης να
προχωρήσει μονομερώς ή και με τη βοήθεια
της Βρετανίας στην εκτέλεση των σχεδίων
της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έδειχνε
τέλεια αδιαφορία για τους κανόνες του
διεθνούς δικαίου, της διεθνούς
νομιμότητας και τα Ηνωμένα Έθνη.
Είναι βέβαιο, ότι με την απόφασή της
εκείνη η αμερικανική διοίκηση απλώς
θέλησε να επιβεβαιώσει και υπενθυμίσει
στη διεθνή κοινότητα ότι αυτή είναι η
μοναδική υπερδύναμη του αιώνα και ακόμα
ότι η ίδια διατηρεί το δικαίωμα της
εναλλαγής των διοικητικών ορίων των
κρατών και της διοίκησής τους, όταν και
όπως θέλει η ίδια.
Και μέσα στον ενθουσιασμό των
γερακιών, που περιτριγυρίζουν τον
Αμερικανό πρόεδρο, ο τελευταίος υπέπεσε
στο «μοιραίο λάθος» κι άρχισε έναν
τελείως άδικο και χωρίς αιτία πόλεμο.
Έναν πόλεμο, ο οποίος πέρα από την
καταστροφή και τη δυστυχία, που θα φέρει
στον ταλαιπωρημένο και σκληρά
δοκιμασμένο λαό του Ιράκ, χωρίς
αμφιβολία, κάνει εμφανή τα σημάδια της
απόγνωσης και μεταξύ των Αμερικανών, οι
οποίοι πληρώνουν το φόρο αίματος.
Συμπάσχουμε και συλλυπούμαστε με
τις οικογένειες των θυμάτων αυτής της
άδικης και απαράδεκτης προσπάθειας
παρεμβατισμού μιας χώρας στα εσωτερικά
μιας άλλης, της επιβολής της θέλησης
μιας υπερδύναμης και των λακέδων της, με
τη βοήθεια της στρατιωτικής βίας και του
πυρός πάνω σε κάθε οργανωμένη διοίκηση,
η οποία φαίνεται αποφασισμένη να
διαφυλάξει την πολιτική της ανεξαρτησία.
Μα
ακόμη περισσότερο διαφωνούμε με τη
νοοτροπία εκείνων, που πιστεύουν ότι οι
φυσικοί πόροι και ο πλούτος των λαών
τους ανήκει. Το άσχημο είναι ότι η
πολιτική αυτή της αντικοινωνικής
δεοντολογίας, που προσπαθεί να
καθιερώσει η διοίκηση των ΗΠΑ στις
σχέσεις των λαών, δεν φαίνεται να οδηγεί
πουθενά αλλού πέραν του φρενοκομείου
του πολέμου. Και αυτή είναι μια δεύτερη
εμπειρία, της οποίας το τίμημα είναι η
απώλεια της ζωής των αμάχων και των
παιδιών του Ιράκ καθώς και των
στρατευμάτων παιδιών των ΗΠΑ.
Ξεκινώντας αυτό τον πόλεμο ο κ. Μπους,
παρά τις περί δικαίου διακηρύξεις του,
προσπάθησε να εξαγοράσει την υποστήριξη
των «φίλων» του έναντι δισεκατομμυρίων
δολαρίων, κάνοντας έτσι μια πρώτη αρχή
στις σχέσεις των κρατών και λαών να
στηρίζονται πάνω στην εξαγορά
συνειδήσεων και την ανοχή και αποδοχή
αδικημάτων και εγκλημάτων ενάντια στην
ανθρωπότητα, όπως συμβαίνει με την
Τουρκία.
Χειρότερο, όμως, είναι το γεγονός ότι,
ύστερα από την αποτυχία των
στρατιωτικών της Ουάσιγκτον να
επιτύχουν σύντομο κτύπημα στη Βαγδάτη
και να την υποχρεώσουν να αποδεχθεί τους
όρους της διοίκησης Μπους, ήδη άρχισαν
να παρουσιάζονται στην επιφάνεια τα
πρώτα σημάδια προέκτασης αυτού του
πολέμου στο γενικότερο χώρο της Μέσης
Ανατολής και όχι μόνο.
Κι ενώ η αμερικανική διοίκηση
σπεύδει να προειδοποιήσει κάθε
εμπλεκόμενο μέρος που συμπαθεί τον
αντίπαλό της για πιθανές συνέπειες, από
τη δική τους πλευρά οι ιμάμηδες και οι
ιερωμένοι του ισλάμ άρχισαν ήδη να
φανατίζουν τις μάζες των πιστών για την
ανάγκη «ιερού πολέμου», προκειμένου να
βοηθηθεί το Ιράκ.
Είναι
μια νέα πραγματικότητα, την οποία είχαμε
προβλέψει εδώ και χρόνια, και πιστέψαμε
ότι θα την ξεπερνούσε η Ουάσιγκτον. Μια
πραγματικότητα, η οποία, εάν δεν
αντιμετωπισθεί το συντομότερο δυνατό,
δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα φανατίσει
τις μάζες των καταπιεσμένων αραβικών
λαών, οι οποίες θα πάρουν στα χέρια τους
την υπόθεση της «διαφύλαξης» του ισλάμ»,
σκορπίζοντας τον πόνο, τον όλεθρο και
την καταστροφή σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Αυτός
ακριβώς είναι και ο λόγος, που ο πρόεδρος
των ΗΠΑ θα πρέπει να ζητήσει τον
παρεμβατισμό των Ηνωμένων Εθνών αμέσως,
προκειμένου να υπάρξει κάποια λύση
διπλωματική, και πριν οι φλόγες αυτού
του καταστρεπτικού πολέμου αρχίσουν να
απλώνονται σε ολόκληρη τη γη, με κίνδυνο
να εξαφανίσουν οιοδήποτε στοιχείο
πολιτισμού της οικογενείας του ανθρώπου.
Και αυτή είναι μια έκκληση πολιτών, κ.
πρόεδρε, οι οποίοι πιστεύουν στις ΗΠΑ
και ακόμα πιστεύουν στην ανάγκη της
ειρηνικής διαβίωσης όλων των πολιτισμών
και θρησκειών της γης.
Πατρίδες