Χαιρετισμός στο έθνος

            Ένας λαός, ένα έθνος με δική του ταυτότητα, δική του ιστορία, που σηματοδοτεί την ύπαρξή του μέσα στις ομίχλες αιώνων πολιτιστικών παραδόσεων. Δημιουργός ενός πολιτισμού, ο οποίος παραμένει μοναδικός, διαχρονικός, με αναλλοίωτες αξίες και αρχές από τον χρόνο και την πρόοδο και την πρόοδο. Ενός πολιτισμού, ο οποίος συνεχίζει να μιλά για τον άνθρωπο, να σέβεται το πνεύμα, να λατρεύει την ομορφιά, να θεοποιεί τη λευτεριά.

            Ένας λαός που έφθασε να χάσει το πιο αξιόλογο στοιχείο του πολιτισμού του, τη λευτεριά. Να βρεθεί δέσμιος των πολιτικών σκοπιμοτήτων, να υποφέρει, να σισθανθεί την αγωνία της εγκατάλειψης των φίλων του της Δύσης και της Ανατολής.

            Ένας λαός ο οποίος αισθάνθηκε να ξεσπούν πάνω του όλοι οι αγέρηδες της βαρβαρότητας και της βίας. Και επέζησε. Και ανδρώθηκε και δυνάμωσε την ψυχή του, γιγάντωσε τη θέλησή του, τράνεψε την πίστη του και στάθηκε αγέρωχος μπροστά στο δυνάστη, του οποίου αποδυνάμωσε τις ρίζες της δύναμής του.

            181 χρόνια από τότε.

181 χρόνια πάλης και αγώνων για τις προαιώνιες αξίες του πολιτιμσού μας, την ελευθερία, την ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Χρόνια δύσκολης πάλης, στερήσεων και πόνου, τα οποία όμως μας έφεραν στη σημερινή Ευρώπη.

«Για την αρχαία Ελλάδα η φτώχεια ήταν παντοτινός σύντροφος, η δε αρετή γεννήθηκε σ’ αυτή. Αυτή την αρετή χρησιμοποιώντας η Ελλάς αμύνεται ενάντια στο δεσποτισμό, την καταπίεση, τη βία» – Ηρόδοτος.

            Η εικόνα, ωστόσο, αυτή έχει αλλάξει σήμερα. Η σημερινή Ελλάδα φαίνεται να έχει ξεπεράσει καταστάσεις και δυσκολίες αιώνων, και να γνωρίζει μέρες άνεσης όσο ποτέ στη μακραίωνη ιστορία της. Αυτό ισχύει τουλάχιστον για ένα σοβαρό αριθμό πολιτών, οι οποίοι εμφανίζονται πολυεκατομμυριούχοι, και την άρχουσα πολιτική τάξη. Μια πραγματικότητα ξένη για τα μεγάλα λαϊκά στρώματα, τα οποία παλεύουν ν’ ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

            Το χειρότερο, όμως, είναι η συνεχιζόμενη απειλή της Τουρκίας, η οποία, αδιαφορώντας για τις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου, συνεχίζει να προκαλεί και να εκφοβίζει, κάτω από την ανοχή και ίσως αδιαφορία της Ευρώπης και της διεθνούς κοινότητας.

            Ύστερα από 181 χρόνια ελεύθερης ζωής και ύπαρξής μας ως ανεξάρτητης εθνικής διοίκησης σήμερα φθάσαμε να προβληματιζόμαστε – σαν λαός – για το μέλλον. Οι πολιτιστικές μας αξίες βάλλονται καθημερινά, η γλώσσα μας κινδυνεύει να είναι μια από τις εκατό, οι οποίες θα εκπλήξουν στα τέλη του αιώνα. Τα εδάφη του Εθνικού Κέντρου υποφθαλμιούν κακόπιστοι γείτονες από ανατολή και από βορρά, ενώ οι διοικούντες προσπαθούν να αποκοιμίσουν το λαό, προσφέροντάς του αγαθά για την ικανοποίηση των ενδιαφερόντων του. Μια πολιτική γνωστή ως «πολιτική ορνιθοτροφείου», σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες θα έχουν να τρώνε, αρκεί να μην ενδιαφέρονται για τα κοινά. Έτσι ώστε εκείνοι που αποφασίζουν για το μέλλον των λαών να επιτύχουν τους στόχους τους ξεχνώντας τις καθημερινές προκλήσεις, τις εξωφρενικές και ατιμωτικές παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Εθνικού Κέντρου και τις απαράδεκτες απαιτήσεις μιας Άγκυρας με οθωμαντική νοοτροπία.

            Ήταν, όμως, αυτό το πνεύμα της θυσίας των ηρώων αγωνιστών, που μας έδωσαν το υπέροχο αγαθό της λευτεριάς, της αξιοπρέπειας και της αυτογνωσίας μας ως λαού;

Πατρίδες