Νέος
κοινωνικός διάλογος
Το
Οντάριο, χωρίς καμιά αμφιβολία, διαθέτει
μια από τις πιο ισχυρές οικονομίες της
Δύσης, και άνετα μπορεί να ισχυρισθεί
ότι έχει τη δυνατότητα να συγκριθεί με
τις επτά πιο αναπτυγμένες οικονομίες
του κόσμου.
Η «επανάσταση της κοινής λογικής»,
την οποία επέβαλαν οι δύο συνεχόμενες
κυβερνήσεις του Mike
Harris, είχαν στόχο να περιορίσουν το παθητικό
σκέλος των προϋπολογισμών και να
ξαναβάλουν την ταλαιπωρημένη οικονομία
της επαρχίας στην τροχιά της ανάπτυξης.
Έκτοτε, και χάρη στα σκληρά μέτρα και
τις θυσίες, που υπέσυησαν οι κάτοικοι, η
οικονομία κατόρθωσε να ξεπεράσει τις
δυσκολίες της, και η επαρχία ξαναβρέθηκε
στο δρόμο της οικονομικής προόδου.
Απόδειξη αυτού του οικονομικού θαύματος
αποτελούν τα χιλιάδες αυτοκίνητα
πολυτελείας, τα οποία κυκλοφορούν στους
δρόμους και τις λεωφόρους της επαρχίας.
Όπως,
όμως, κάθε άλλη παρόμοια περίπτωση, έτσι
κι εδώ, πίσω από τις φανταχτερές
διακοσμήσεις της επιτυχίας, του πλούτου
και της πολυτέλειας κρύβεται μια
ολόκληρη στρατιά πολιτών και των
οικογενειών τους, οι οποίοι πληρώνουν
σιωπηλά το φόρο της επιτυχίας των άλλων.
Είναι οι χιλιάδες των νεομεταναστών, οι
οποίοι καθημερινά φθάνουν στα φιλόξενα
λιμάνια του Καναδά με το όραμα του «καναδικού
ονείρου». Χωρίς τα απαραίτητα προσόντα,
οι πιο πολλοί από αυτούς αρχίζουν τη νέα
ζωή με όνειρα, ενθουσιασμό και διάθεση
να επιτύχουν. Κάτω από τα σημερινά
δεδομένα, ωστόσο, κάτι παρόμοιο απλώς
παραμένει όνειρο.
Σε
μια οικονομία, που ο τιμάριθμος
συνεχίζει να ανεβαίνει κατά 2%, πώς είναι
δυνατό ένας νεοφερμένος εργάτης να
μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της
καθημερινότητας, όταν τα κατώτερα
περιθώρια των αμοιβών και ημερομισθίων
συνεχίζουν να παραμένουν τα ίδια από το
1995;
Την ίδια περίοδο τα αγαθά έχουν
ανεβεί τόσο ψηλά, που η απόκτηση πολλών
από αυτά αποτελεί απλώς ένα όνειρο.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι
επόμενο να δημιουργούνται ανισότητες
και ασιθήματα αδικίας στην επαρχία, τα
οποία, εάν συνεχίσουμε να ισχυριζόμαστε
ότι δεν καταλαβαίνουμε, κάποια ώρα είναι
βέβαιο ότι θα το μετανιώσουμε.
Είναι απόλυτη ανάγκη, λοιπόν, για τον
Ernie
Eves να φροντίσει για ένα νέο
κοινωνικό διάλογο, αρχής γενομένης από
τον καθορισμό νέων κατωτάτων μονάδων
των αμοιβών και ημερομισθίων στα
επίπεδα των 7,50 δολαρίων την ώρα. Έτσι θα
δοθεί η ευκαιρία στον κάθε νεομετανάστη
να μπορέσει να ξεπεράσει τις πρώτες
δύσκολες μέρες και να θεμελιώσει στη νέα
γη το όνειρό του για ένα μέλλον που
υπόσχεται πολλά.
Πατρίδες
